Σήμερα θα σας εξηγήσω, γιατί ο Παύλος Πολάκης, στον οποίο από αυτήν εδώ τη στήλη έχουμε ασκήσει ουκ ολίγες φορές σκληρή κριτική, είναι το μόνο πρόσωπο που αξίζει να αναλάβει την ηγεσία στην Κουμουνδούρου. Ο ΣΥΡΙΖΑ άρχισε να γίνεται υπολογίσιμη δύναμη στο πολιτικό σκηνικό της χώρας πριν από καμιά 15ετία. Σήμερα, αν δει κανείς τη διαδρομή όλων εκείνων που έγιναν… νοματαίοι στον δημόσιο βίο της χώρας, επειδή ευνοήθηκαν από τη συμμετοχή τους σε θέσεις-κλειδιά στις ιστορικές στιγμές του κόμματος (άλλοι σε υψηλόβαθμες κομματικές θέσεις, κάποιοι σε πολιτειακά αξιώματα και πολλοί σε υπουργικά πόστα), θα διαπιστώσει ότι στα εύκολα «ήταν όλοι τους ΣΥΡΙΖΑ» και στα… δύσκολα έγιναν κάτι άλλο, ίσως επειδή έβλεπαν και το μπόι τους πιο μεγάλο.
Ο Παύλος Πολάκης, που -υποτίθεται- έκανε ζημιά στον ΣΥΡΙΖΑ και βρέθηκε στην εσωκομματική απομόνωση με αποδοκιμασίες και αδειάσματα, επειδή «δεν τιμούσε» ή «δεν σεβόταν τις αρχές, τις θέσεις και τις αξίες του κόμματος», την τελευταία πενταετία υπέστη την ποινή της διαγραφής, από τρεις διαφορετικούς προέδρους, εκ των οποίων οι δύο δεν είναι πλέον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά επικεφαλής αντίπαλων κομμάτων. Δηλαδή, από τον Αλέξη Τσίπρα και τον Στέφανο Κασσελάκη, ενώ ο τρίτος, ο Σωκράτης Φάμελλος, που άφησε «το καράβι να πέσει στα βράχια» ελπίζοντας ότι θα τον περιμαζέψει το «ναυαγοσωστικό» της ΕΛΑΣ, μένει να αποδειχτεί εάν θα τηρήσει τον λόγο του και θα παραμείνει στον ΣΥΡΙΖΑ μέχρι τις εθνικές εκλογές. Πάντως, ο Παύλος Πολάκης παραμένει στον ΣΥΡΙΖΑ και αυτοί που τον διέγραψαν -στο όνομα του ΣΥΡΙΖΑ – πολεμούν τον ΣΥΡΙΖΑ.
Ο Παύλος Πολάκης διεκδίκησε και την αρχηγία του κόμματος απέναντι στον Σωκράτη Φάμελλο. Για να μην γίνει όμως «σμπαράλια» το κόμμα, πηγαίνοντας σε επαναληπτικές εσωκομματικές εκλογές, αποδέχτηκε την πρωτιά του αντιπάλου του στον πρώτο γύρο και προτίμησε να μην αναζητήσει τη ρεβάνς για χάρη της ενότητας, η οποία είχε ήδη διαρραγεί από την προεδρία Κασσελάκη.
Στη νεότερη ιστορία του ΣΥΡΙΖΑ είναι πολλοί ακόμη αυτοί που πέταξαν το κόμμα τους σαν στυμμένη λεμονόκουπα, ενώ σε αυτό χρωστούσαν τη δημοφιλία τους και την αναγνωρισιμότητά τους. Θα πιάσουμε το νήμα από το 2008. Γίνεται πρόεδρος του «ΣΥΝ-Κοινωνική Συμμαχία» ο Αλέξης Τσίπρας και στην πορεία φτιάχνει κόμμα ο προκάτοχός του, Αλέκος Αλαβάνος, και ο ανθυποψήφιός του, Φώτης Κουβέλης. Μετά το 2015 φτιάχνουν κόμματα οι «συριζαίοι» Παναγιώτης Λαφαζάνης, Ζωή Κωνσταντοπούλου, Γ. Βαρουφάκης. Μετά την παραίτηση του Αλ. Τσίπρα, εκλέγεται πρόεδρος ο Στ. Κασσελάκης, αλλά η «συριζαία» Έφη Αχτσιόγλου -αντί να αποδεχτεί την ήττα της- επιλέγει τη διάσπαση και τη δημιουργία «αντίπαλου» πολιτικού φορέα, μαζί με καμιά δεκαριά βουλευτές του κόμματος. Ο Παύλος Πολάκης, ενώ βλέπει τα παράξενα με τον «μπρούκλη» της Αμερικής, που «ανακάλυψε» ο Αλ. Τσίπρας και τον οποίο ενθάρρυνε να διεκδικήσει την αρχηγία του κόμματος, παραμένει στον ΣΥΡΙΖΑ και περιμένει να δει πού θα το πάει το έργο.
Επίσης, όταν ο Π. Πολάκης δεν μπήκε στο… τριπάκι να δυσκολέψει τον Σ. Φάμελλο, ζητώντας δεύτερο γύρο αναμέτρησης στη μεταξύ τους μάχη για την προεδρία, στην κούρσα των διεκδικητών συμμετείχε και ο ευρωβουλευτής Ν. Φαραντούρης, ο οποίος επίσης δεν «παρέμεινε ΣΥΡΙΖΑ», αλλά κατέληξε στο ΠΑΣΟΚ.
Ο γύρος της Ευρώπης σε δέκα ημέρες με τον Σταύρο Καλαφάτη
Σε ρυθμούς… Φιλέα Φογκ κινείται το τελευταίο δεκαήμερο ο Σταύρος Καλαφάτης, με τη διαφορά ότι το δικό του οδοιπορικό δεν είχε ταξίδια αναψυχής, αλλά μια βαριά υπηρεσιακή και υπουργική ατζέντα. Το κοντέρ του Θεσσαλονικιού υφυπουργού έγραψε απίστευτα χιλιόμετρα: Φανάρι, για την πατριαρχική θρησκευτική διπλωματία, Λάκωμα Χαλκιδικής, για εγκαίνια νέου εργαστηρίου του ΕΚΕΤΑ και τη στήριξη των τοπικών δομών και των περιφερειακών οικοσυστημάτων, Δοξάτο Δράμας, για εκπροσώπηση της κυβέρνησης -μαζί με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας- στους επετειακούς εορτασμούς, και -«καπάκι»- Βρυξέλλες και Δουβλίνο, για τις ευρωπαϊκές μάχες της καινοτομίας.
Όπως σχολίαζαν συνεργάτες του στη συμπρωτεύουσα, η γεωγραφία των επισκέψεών του δείχνει ακριβώς τη φιλοσοφία του: καμία ευρωπαϊκή στρατηγική δεν έχει αξία αν δεν «κουμπώνει» με την ελληνική περιφέρεια και τη Μακεδονία. Από τα περιφερειακά εργαστήρια, κατευθείαν στα ευρωπαϊκά σαλόνια.
Εφημερίδα Απογευματινή
