Στην κυβέρνηση καλό θα είναι να μην υποτιμήσουν την αρνητική επίδραση που έχει στην κοινή γνώμη ο θάνατος του γνωστού τραγουδιστή, Γιώργου Μαζωνάκη, σε συνδυασμό με την άμεση ή έμμεση ανάμειξη στα παρακλάδια αυτής της ιστορίας κάποιων «γαλάζιων» παραγόντων, που φαίνεται να ήταν αναπόσπαστο κομμάτι μιας «κοσμικής σέχτας» τσαρλατάνων ιατρών, αλμπάνηδων θεραπευτών, κομπιναδόρων θαυματοποιών, οι οποίοι έκαναν και συνεχίζουν να κάνουν χρυσές δουλειές, χρησιμοποιώντας για «κράχτες» πλούσιους επωνύμους. Φοβισμένους απέναντι στην προοπτική του γήρατος και απελπισμένους στην ιδέα του θανάτου.
Επάνω σε αυτό το ματαιόδοξο σκηνικό της κοσμικής νομενκλατούρας, δρουν (αποτελεσματικά και στη βάση των άγραφων κανόνων μιας παράνομης αλληλοκάλυψης) πολλαπλά κυκλώματα επιτήδειων και λαμόγιων, που με έναν επιδέξιο τρόπο καταφέρνουν στο τέλος να κάνουν προσωπικούς πελάτες όλα τα… θύματά τους. Στην αρχή τη λύση για την «ευεξία» της ζωής την προσφέρει ο έμπορος ναρκωτικών, ο οποίος συνήθως είναι και ο ίδιος μέλος της ανωτέρας τάξης των κοσμικών σουαρέ του Κολωνακίου.
Στη συνέχεια και αφού η εφήμερη «ψυχαγωγία» γίνεται συνήθεια και βλαβερή εξάρτηση, από τους ίδιους κύκλους σκάνε μύτη οι «εναλλακτικοί» συνάδελφοι με την ιδιότητα του «επιστημονικού διασώστη», προτείνοντας στο τραυματισμένο θήραμά τους ακριβές συνταγές σωτηρίας. Από «αιμοκάθαρση», για να φύγουν οι τοξικές ουσίες έως και «υπνωτισμό», για να εξαλειφθούν οι φοβίες του. Και επειδή δεν ξέρουμε αν ο χάρος είναι παιδί του θεού ή του διαβόλου, όλοι αυτοί οι «άγγελοι του θανάτου», για να καθησυχάσουν τα θύματά τους, παριστάνουν και τους «θεοσεβούμενους», χρησιμοποιώντας σαν βιτρίνα εικόνες αγίων στα γραφεία τους ή τις καλές τους γνωριμίες με διάφορους «πνευματικούς» της ορθόδοξης εκκλησίας.
Ηττοπαθείς και κινδυνολόγοι οι Σαμαροελασίτες
Κάπου πήρε το μάτι μου το απόσπασμα από συνέντευξη ενός πρώην πρέσβη, ονόματι Γεώργιος Αϋφαντής, ο οποίος -εμμέσως πλην σαφώς- ισχυριζόταν ότι εάν η Ελλάδα έρθει σε πολεμική σύγκρουση με την Τουρκία, τότε οι «γείτονες» θα μας εξολοθρεύσουν για πλάκα. Ο συγκεκριμένος διπλωμάτης, που στο παρελθόν φέρεται να ήταν σύμβουλος του Αλ. Τσίπρα και σήμερα να φλερτάρει με το κόμμα του Αντ. Σαμαρά, θα πρέπει να μας δώσει μια πειστική εξήγηση για το πού βασίζει τη θέση του ότι η Ελλάδα θα ηττηθεί, εάν προκύψει θερμό επεισόδιο με την Τουρκία;
Γενικά όλοι αυτοί οι Σαμαροελασίτες, που κινδυνολογούν επί των εθνικών θεμάτων, θα πρέπει να είναι πιο προσεκτικοί στις δημόσιες παρεμβάσεις τους. Και να μην προεξοφλούν τι θα πάθει η Ελλάδα στο μέλλον σε μια σκληρή δοκιμασία, αλλά να χαίρονται που οι ίδιοι ως στρατιωτικοί ή διπλωμάτες βγήκαν στη σύνταξη ως «δημόσιοι υπάλληλοι του γλυκού νερού». Δεν ήταν… ηρωική η βάρδιά τους απέναντι στην πατρίδα, αλλά καθαρά γραφειοκρατική. Συνεπώς, ας μην προδικάζουν το πώς θα αντιμετωπίσουν οι επόμενες γενιές μια τουρκική πρόκληση. Διότι κρίνουν εξ ιδίων τα αλλότρια της δειλίας τους.
Κοινωνικές συναναστροφές με τους κομπογιαννίτες;
Ξέρετε γιατί είμαι εκνευρισμένος με τους Πατούληδες, τους Πλεύρηδες και τους Κικίλιες; Διότι όλοι αυτοί την περίοδο της πανδημίας σήκωναν το δάχτυλο στους αντιεμβολιαστές και τους αρνητές της πανδημίας και σήμερα αποδεικνύεται ότι έπαιρναν στα σοβαρά οικογενειακώς ή διατηρούσαν κοινωνικές επαφές μαζί τους, με «υπνωτιστές», γκουρού της ευεξίας, ιεροκήρυκες της αντιγήρανσης και της μακροζωίας, προσφέροντάς τους βλακωδώς πολιτική κάλυψη και επικοινωνιακή ασυλία, ώστε η «επαγγελματική» τους δραστηριότητα να μην γεννά υποψίες απατεωνιάς και εξαπάτησης.
Το θέμα είναι εξαιρετικά σοβαρό. Προσωπικά, δεν έχω πειστεί ότι οι Πλεύρης, Κικίλιας και Πατούλης, δεν ανήκαν στον ίδιο «κοινωνικό κύκλο» με τους εμπλεκόμενους «γιατρούς» και «υπνωτιστές» στην υπόθεση του Γ. Μαζωνάκη. Αν τους ήξεραν μέσω συγγενικών ή φιλικών τους προσώπων, δεν έχει καμία σημασία. Αλλά εκείνο που βγαίνει προς τα έξω είναι ότι τους έπαιρναν στα σοβαρά, τους έκαναν παρέα, δεν τους υποψιάζονταν και δεν τους κρατούσαν σε απόσταση, ενώ όφειλαν να τους «ξεσκονίσουν». Είναι πολιτικά πρόσωπα και οφείλουν να ξέρουν πού βάζουν την υπογραφή τους και με ποιους συναναστρέφονται.
Μονά-ζυγά δικά σας δεν γίνεται…
Τι θέλουμε τελικά; Να πεθαίνουν οι καλλιτέχνες νέοι, για να το παίζουμε όλοι ολοφυρόμενοι συγγενείς στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ή να μένουν, όσο αντέχουν, επάνω στη σκηνή και να τους αποδοκιμάζουμε επειδή δεν αποδίδουν στον βαθμό που εμείς γουστάρουμε; Διότι τις ημέρες που έφευγε ο Γ. Μαζωνάκης «νέος», κάποιοι από αυτούς που τον έκλαψαν, με την ίδια ακριβώς επιπόλαιη αντίδραση, σχολίαζαν αρνητικά τον τεράστιο Γ. Πάριο επειδή σε κάποια συναυλία του δυσκολευόταν να εκτελέσει με άψογο τρόπο τα άσματά του.
Κάνουμε αυτήν την επισήμανση, μήπως και κάποιοι αντιληφθούν ότι είναι προτιμότερο τους τεράστιους καλλιτέχνες να τους ακούμε έως τα στερνά του βίου τους, παρά να τους αποχαιρετάμε πρόωρα. Αυτοί που λένε «μα, γιατί τραγουδάει ακόμα ο Γ. Πάριος;», σε 20 χρόνια θα δήλωναν το ίδιο και για τον Γ. Μαζωνάκη.
Εφημερίδα Απογευματινή
