Το «Sex and the City» δεν ήταν απλώς µια τηλεοπτική επιτυχία. Ηταν καθρέφτης και φαντασίωση µαζί. Τέσσερις γυναίκες, τέσσερις ρόλοι, τέσσερις εκδοχές του ίδιου ερωτήµατος: Ποια είσαι, ποια είµαι, ποιες είµαστε; Κι όµως, η απάντηση ποτέ δεν ήταν τόσο καθαρή. Ολες κρύβουµε µια Carrie, λίγη Charlotte, ίσως και µια Miranda. Με τη Samantha καµία δεν βιάζεται να ταυτιστεί, τουλάχιστον όχι δηµόσια. Πριν από λίγες ηµέρες συνάντησα και γνώρισα από κοντά, σε ένα σπίτι στο κέντρο της Αθήνας, την «αληθινή» Carrie Bradshaw. Ή µάλλον τη γυναίκα πίσω από εκείνη: την Candace Bushnell. Για να µιλήσουµε για τον Mr. Big που έγινε ο πρίγκιπας στο λευκό άλογο ή µια σύγχρονη, αµφίθυµη εκδοχή του. Τον Aidan, τον «σωστό», τον ιδανικό, όχι απαραίτητα εκείνον που επιλέγουµε. Για όλα τα κλισέ µαζί, κι όµως τόσο αληθινά.
Πρώτα ήρθε µια πρόσκληση αυστηρά προσωπική. Dress code «New York cocktail chic», δηλαδή στιλ µε άποψη και απαραιτήτως τακούνια, Manolo Blahnik,
Christian Louboutin, υπερµεγέθη τριαντάφυλλα στο ντεκόρ, γλυκά χωρίς γλουτένη και κοκτέιλ. Ενα σκηνικό που µοιάζει βγαλµένο από επεισόδιο. Κοκτέιλ µε την Candace Bushnell, τη γυναίκα πίσω από όλα, την «πραγµατική» Carrie Bradshaw, η οποία βρέθηκε στην Αθήνα για ένα one-woman show. Στην αφίσα µε τα ροζ γράµµατα φορούσε µαύρο κοστούµι µε φτερά και διαφάνειες και δεν πόζαρε πάνω σε πολυθρόνα, αλλά σε ένα κοκτέιλ. Μια εικόνα που κυκλοφορεί στην πόλη, ακόµη και πάνω σε λεωφορεία. Υπόσχεση και µνήµη µαζί.
Βρεθήκαµε λοιπόν µόνο γυναίκες, ντυµένες σαν να µπήκαµε για λίγο στον ρόλο. Εκείνη όρθια, απλή, ευγενική, διαθέσιµη. Φωτογραφήθηκε, µίλησε, γέλασε
αυθόρµητα, δεν πρόδωσε τις ηρωίδες της. Καµία απόσταση. Καµία υπερβολή. Ξεκίνησε να γράφει για γυναίκες, χρήµατα, σχέσεις, σεξ, όταν έφτασε στη Nέα Υόρκη τη δεκαετία του ’70. Την πόλη που την καθόρισε. Ηταν η στιγµή που οι άνθρωποι γύρω της έγιναν χαρακτήρες. Ακόµη και ο Mr. Big ήταν αληθινός. Οι φίλες της έγιναν η Charlotte, η Miranda, η Samantha. Και τότε καταλαβαίνεις. Το «Sex and the City» ήταν µια εποχή που άλλαζε. Μια στιγµή που οι γυναίκες στα 30 τους δεν
ήταν πια «παράξενες», αλλά διεκδικούσαν χώρο, φωνή, ελευθερία. Ισως τελικά το ερώτηµα «είµαστε όλες Carrie;» να είναι λάθος. Είµαστε λίγο από όλες. Αλλά
εκείνη είναι η ιστορία που µας έµαθε να το βλέπουµε και κυρίως να το µοιραζόµαστε.
Την κατέγραψα µε το κινητό µου γιατί δεν συναντάς κάθε µέρα την ίδια την Carrie των νεανικών σου χρόνων. Τι έµαθα που δεν γνώριζα ήδη; «Η πραγµατικότητα είναι ότι ξεκίνησα να γράφω για γυναίκες, χρήµατα, δικαιώµατα, σχέσεις και σεξ όταν µετακόµισα στη Νέα Υόρκη στις αρχές της δεκαετίας του ’70. Η πόλη
µε µάγεψε και άρχισα να γράφω για τη ζωή εκεί. Σύντοµα βρέθηκα να δουλεύω για το ‘‘New York Observer’’, όπου έγραφα κυρίως προφίλ ανθρώπων της κοσµικής ζωής. Αυτή η εµπειρία οδήγησε τελικά στη δηµιουργία της δικής µου στήλης, που εξελίχθηκε στο ‘‘Sex and the City’’».
Η Candace Bushnell δεν κρύβεται πίσω από τις λέξεις, αυτοσαρκάζεται, µιλά όπως γράφει. «Πολλοί µε ρωτούν από πού προήλθε η ιδέα. Η αλήθεια είναι ότι πάντα έγραφα γι’ αυτά τα θέµατα και αντλούσα έµπνευση από τη δική µου ζωή και τους ανθρώπους γύρω µου. Ακόµα και ο χαρακτήρας του Mr. Big βασίστηκε σε πραγµατικό πρόσωπο. Οι γυναικείοι χαρακτήρες επίσης εµπνεύστηκαν από φίλες µου, γυναίκες δυναµικές και διαφορετικές µεταξύ τους, όπως η Charlotte, η Miranda και η Samantha, η οποία µάλιστα πέρασε από διάφορα ονόµατα πριν αποκτήσει την τελική της µορφή. Οταν ξεκίνησα να γράφω τη στήλη το 1994, η εικόνα της ανύπαντρης γυναίκας στα 30 της ήταν ακόµη κάπως ασυνήθιστη. Ωστόσο, στη Νέα Υόρκη αυτό ήταν πολύ πιο συνηθισµένο απ’ ό,τι πίστευε ο κόσµος. Υπήρχαν περισσότερες γυναίκες από άνδρες και πολλές γυναίκες δηµιουργούσαν τις δικές τους ‘‘οικογένειες’’ µέσα από φιλίες και κοινωνικούς κύκλους. Από µικρή ηλικία ένιωθα φεµινίστρια και είχα την ανάγκη να αλλάξω τον τρόπο που σκέφτονται οι γυναίκες. Μεγάλωσα σε µια εποχή πιο σεξιστική, όπου υπήρχαν συγκεκριµένες προσδοκίες για το πώς έπρεπε να ζει και να σκέφτεται µια γυναίκα. Εγώ, όµως, σκεφτόµουν πιο ελεύθερα και ήθελα να µεταδώσω αυτή
την ελευθερία και σε άλλες γυναίκες µέσα από τη γραφή µου».
Η εµπειρία της συνάντησης λειτουργεί σχεδόν συµβολικά. Η «πραγµατική Carrie» εµφανίζεται µπροστά σε γυναίκες που έχουν µεγαλώσει µαζί της. Η βασική
κατηγοριοποίηση λέει πως η Samantha είναι ηδονίστρια, η Miranda είναι ανεξάρτητη, η Charlotte είναι ροµαντική και η Carrie το… χάος, όπως τα ωροσκόπια που είναι τόσο γενικά, ώστε ταιριάζουν σε όλους. Και κάπως έτσι µένει η πιο απλή αλήθεια: καµία δεν είναι µόνο µία.
Η Candace Bushnell πάντως, που πλέον ζει στο Connecticut, µας αποκάλυψε πως όλες οι γυναίκες στη Νέα Υόρκη που συναντά, αλλά και ταξιδεύοντας, της
λένε πως είναι µόνες. «Αυτό είναι που κάνει τα 50 τόσο έντονα, όταν πολλές από εµάς συνειδητοποιούµε ότι ίσως µείνουµε µόνες για το υπόλοιπο της ζωής µας».
∆ιαβάζει ο Mr. Big;
Kυριακάτικη Απογευματινή
