Ανεξαρτήτως του χρόνου των εκλογών -δεδομένου ότι ο πρωθυπουργός δέχεται εισηγήσεις για επίσπευση του χρόνου διεξαγωγής τους για συγκεκριμένους και ορατούς λόγους-, γεγονός είναι: Πρώτον ότι έχουμε μπει σε προεκλογική περίοδο – βραχεία ή μακρά, μένει να επιβεβαιωθεί. Και, δεύτερον, ότι η περίοδος αυτή θα είναι ιδιαιτέρως τοξική, είτε με αφορμές που υπάρχουν είτε με αφορμές που εφευρίσκονται. Τον τόνο δεν τον δίνει η κυβέρνηση, που βρίσκεται σε φάση αμύνης λόγω συγκεκριμένων υποθέσεων που τελούν υπό δικαστική διερεύνηση. Τον τόνο τον δίνει η αντιπολίτευση και συγκεκριμένα κόμματα, τα οποία αδιαφορώντας αν η κοινωνία θυμάται το ένοχο παρελθόν τους θεωρούν ότι μπορούν να προβάλλονται ως υπέρμαχοι ηθικής και δημοκρατικότητας.
Αυτή όμως η τακτική λειτουργεί και ως αυτεπίστροφον (κοινώς μπούμερανγκ). Και ιδού γιατί. Τα τελευταία 25 τουλάχιστον χρόνια, σε κάθε έρευνα της κοινής γνώμης για την εμπιστοσύνη των πολιτών προς τους θεσμούς -όπως και με άλλη ευκαιρία έχουμε θυμίσει- οι πολιτικοί βρίσκονται στις τελευταίες θέσεις, αν όχι στην τελευταία. Η κατάσταση είχε χειροτερέψει για το πολιτικό σύστημα στα χρόνια της κρίσης. Και σήμερα το δηλητηριώδες κλίμα που έχει εγκατασταθεί στην πολιτική σκηνή ασφαλώς και δεν κάνει τους πολίτες να αναθεωρούν τις απόψεις τους για την πολιτική, εθισμένοι άλλωστε καθώς είναι στην επιπόλαιη και ισοπεδωτική αντίληψη για όλους.
Διαχρονικά έχει επιβεβαιωθεί ότι πολιτικά πρόσωπα, και κυρίως αυτά που έχουν την τύχη να βρεθούν στην εξουσία, όλο και κάπου εμπλέκονται και όλο και κάποια «ματσαραγκιά» έχουν κάνει, εκμεταλλευόμενα το πελατειακό σύστημα που ισχύει στη χώρα από την εποχή που έγινε ανεξάρτητο κράτος. Κατά δεύτερο λόγο, τουλάχιστον το κομματικό περιβάλλον όποιου ανεβαίνει στην εξουσία κοιτάζει να επωφεληθεί από τα προνόμιά της και τις δυνατότητες που αυτή παρέχει.
Με άλλα λόγια, οι πολιτικοί επιβεβαιώνουν τον Πλάτωνα, ο οποίος -καλή του ώρα- έχει πει ότι οι πολιτικοί τσακώνονται δημοσίως, συνεννοούνται κατ’ ιδίαν και μοιράζονται τις αμοιβές! Και αυτό ισχύει βεβαίως και για τους σημερινούς τιμητές των όσων συμβαίνουν.
Το συμπέρασμα για όσα διαδραματίζονται σήμερα κωδικοποιείται από τη γνωστή αγγλική έκφραση: The shit hit the fan. Δηλαδή Οι ακαθαρσίες χτύπησαν στον ανεμιστήρα. Και προφανώς το αποτέλεσμα τούς λερώνει όλους.
Κι ένα ερώτημα: Ύστερα από όσα κατηγορεί ο ένας τον άλλον και το ένα κόμμα το άλλο, πόσο ανεβαίνουν η πολιτική και οι πολιτικοί στην εκτίμηση των πολιτών;
Που ούτως ή άλλως είναι έτοιμοι να κατασπαράξουν εκείνους των οποίων ζηλοφθονούν τα προνόμια και τις δυνατότητες που στερούνται έναντι αυτών; Αλλά κι έτσι να είναι τα πράγματα ως προς την κοινωνία, όταν αυτή γυρίζει την πλάτη της στην πολιτική, αυτή τελικώς φταίει ή ο… ανεμιστήρας και οι ακαθαρσίες που έχει πετάξει και έχουν όλοι λερωθεί όλοι οι εκπρόσωποί της;
Eφημερίδα Απογευματινή
