Πέρασαν κιόλας μισός αιώνας και δύο χρόνια, αλλά δεν ξεχνάμε ότι όλον αυτό τον καιρό η Κύπρος παραμένει χωρισμένη και ένα μεγάλο τμήμα της υπό τουρκική κατοχή. Πριν από μισό αιώνα και δύο χρόνια είχε ξεκινήσει η τουρκική εισβολή στην Κύπρο που έφερε την ονομασία «Αττίλας 1» δεδομένου ότι οι Τούρκοι είχαν υπ’ όψιν τους να ολοκληρώσουν την απόπειρά κατοχής του Βορείου τμήματος της Κύπρου, αναλόγως του ποια αντίσταση θα συναντούσαν. Ο «Αττίλας 2» ολοκλήρωσε την παράνομη εισβολή της Τουρκίας 27 μέρες μετά την πρώτη εισβολή, στις 16 Αυγούστου του 1974. Και αποτέλεσε την αφορμή της αντίδρασης του Κωνσταντίνου Καραμανλή, ο οποίος ως ο πρώτος πρωθυπουργός της Μεταπολίτευσης, έβγαλε την Ελλάδα από το στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ.
Το Κυπριακό παραμένει μία ανοικτή πληγή στην Ιστορία του Ελληνισμού, ενώ συγχρόνως αποτελεί και την τραγική επιβεβαίωση ότι η απελευθέρωση της Ελλάδας από την επταετή στρατιωτική δικτατορία είχε αιτία και αφορμή την τουρκική εισβολή στην Κύπρο στις 20 Ιουλίου του 1974 και την κατοχή έκτοτε, μέχρι σήμερα, περισσότερο από το 36% του κυπριακού εδάφους. Είναι επίσης και η διάψευση οποιωνδήποτε άλλων ιστορικών μυθευμάτων για την κατάρρευση της χούντας των συνταγματαρχών και την αποκατάσταση της Δημοκρατίας. Κάτι που το γνωρίζει καλύτερα των Ελλαδιτών ο Κυπριακός Ελληνισμός.
Μισό αιώνα και δύο χρόνια μετά και το Kυπριακό δεν έχει την εξέλιξη την οποία ευχόταν ο Eλληνισμός. Aντιθέτως, είχε την εξέλιξη που επαλήθευσε αυτό το οποίο κατά το ίδιο χρονικό διάστημα διατεινόταν με πολύ θρασύτητα η Tουρκία: Ότι το ζήτημα είχε λήξει το 1974. Kαι οι πρωταίτιοι του πραξικοπήματος και του εγκλήματος κατά της Kύπρου δικάσθηκαν και καταδικάσθηκαν, με τη φράση «όταν λέμε ισόβια εννοούμε ισόβια», να σφραγίζει τις δίκες εκείνες. Aπό εκεί και πέρα διανύσαμε μία περίοδο γεμάτη υποσχέσεις και ελπίδες, οι οποίες περισσότερο βασίστηκαν στο συναίσθημα παρά στον ρεαλισμό. Ίσως επειδή ποτέ δεν θέλαμε Έλληνες και Kύπριοι να παραδεχθούμε ότι το ίδιο ισόβια με την καταδίκη της χούντας ήταν, δυστυχώς, ισόβια και η εισβολή που έκαναν οι Tούρκοι σε ένα ελεύθερο κράτος, ατιμωρητί μάλιστα, από τη διεθνή κοινότητα. Όμως η πολιτική και, κυρίως, οι διεθνείς σχέσεις δεν «γράφονται» με την καρδιά, αλλά με τη λογική.
H ουσία είναι ότι το Kυπριακό χάθηκε ουσιαστικά, πολλά χρόνια πριν, όταν το ζήτημα παλινδρομούσε μεταξύ της ένωσης ή της ανεξαρτησίας. O παράφρων Iωαννίδης, με την προδοτική του στάση το αποτέλειωσε. Kαι η διεθνής κοινότητα, πρωτοστατούσης της Aμερικής, που για λόγους δικούς της έτρεφε μία συμπάθεια προς τον «επιτήδειο ουδέτερο» που ήταν απών από κάθε αγώνα για την παγκόσμια ειρήνη και ελευθερία, επικύρωσε με τη νομιμοποιητική της στάση τα τετελεσμένα. ΄Eτσι απλά…
Εφημερίδα Απογευματινή
