Μπορεί να πέρασαν ήδη οκτώ χρόνια από τη φονική πυρκαγιά στο Μάτι, αλλά οι αφηγήσεις των επιζόντων παραμένουν και σήμερα όχι απλώς συγκλονιστικές αλλά και ανατριχιαστικές. Συγκλονίζουν διότι κανένα από τα πολιτικά πρόσωπα της εποχής εκείνης τα οποία είχαν και την ευθύνη των κατευθυντήριων οδηγιών δεν εκρίθη έστω και για κάποιο τυπικό λόγο ένοχο. Ενώ αντιθέτως ο επικεφαλής της τότε κυβέρνησης κρίνει εύλογη τη φιλοδοξία του να αναλάβει και πάλι ευθύνες για τις οποίες στο παρελθόν απέτυχε παταγωδώς. Διότι το θέμα έχει και την ηθική του διάσταση, καθώς, όπως ακούσαμε από επιζήσασα της τραγωδίας, που όμως έχασε δικούς της ανθρώπους, κανένας από την τότε κυβέρνηση δεν σήκωσε το τηλέφωνο έστω και για μια τυπική συμπαράσταση και για έναν παρηγορητικό λόγο.
Αντιθέτως έχει μείνει στη συλλογική μνήμη -ή εν πάση περιπτώσει για όσους δεν διαθέτουν μόνο επιλεκτική- η φράση τού τότε πρωθυπουργού και σημερινού διεκδικητή πάλι της εξουσίας σε πυρόπληκτη ότι τι να τα κάνει τα λεφτά της αποζημίωσης, δηλαδή τα 2.000 ευρώ, αφού θα τα σπαταλούσε τελικώς!
Καταδικάστηκε μία σειρά υπηρεσιακών παραγόντων, της Πυροσβεστικής, των ΕΚΑΜ κ.λπ., αλλά το ανατριχιαστικό μέρος της αφήγησης στην τηλεόραση κατά το σχετικό «επετειακό» ρεπορτάζ, οκτώ χρόνια μετά, έγκειται στη θαρραλέα στάση δύο αστυνομικών της ομάδας ΔΙΑΣ που έβγαλαν τα ακουστικά τους για να μην ακούν τις διαταγές απαγόρευσης προς τους αστυνομικούς να συνδράμουν καιόμενους, με το να τους οδηγήσουν στα ασθενοφόρα που παρέμεναν παρατεταγμένα και αδρανή στη λεωφόρο Μαραθώνος. Και αυτοί οι δύο αστυνομικοί έσπευσαν, μη υπακούοντας σε βλακώδεις διαταγές, να μεταφέρουν στα ασθενοφόρα όσους μπορούσαν. Μπορεί κάποιοι να καταδικάστηκαν, αλλά δεν καταδικάστηκε η ηλιθιότητα κάποιων «αρμοδίων». Που μπορεί να ήταν και πολιτικά πρόσωπα…
Το ερώτημα που παραμένει και που θα μπορούσε να ήταν και υπαρξιακής μορφής είναι το εξής: πώς είναι δυνατόν μία τέτοια τραγωδία, με τους πάνω από 100 νεκρούς και κυρίως με την αδράνεια, παχυλή αδιαφορία ή παντελή ανικανότητα κάποιων, να μην έχει μείνει ανεξίτηλη στη συλλογική μνήμη αλλά μόνο στη μνήμη των εγκαυματιών και των συγγενών των προσώπων που χάθηκαν για πάντα; Και να μην υπάρχει μία τυπική έστω αντίδραση απέναντι σε αυτούς που, ενώ υπήρξαν μεταξύ των βασικών υπευθύνων για αυτό το τραγικό συμβάν, πορεύονται στην πολιτική σαν να μην έχει συμβεί τίποτε και αντιθέτως θεωρούν το αποτέλεσμα της ανικανότητάς τους καλά καμωμένο; Και όχι μόνο αυτό. Να επιχειρούν να συμψηφίσουν τη δική τους ευθύνη με άλλα τραγικά που συνέβησαν στα χέρια άλλων, που και για τα γεγονότα αυτά οι υπεύθυνοι πρέπει να υποστούν τις κυρώσεις που τους αναλογούν. Άλλο όμως το ένα και άλλο το άλλο. Κι έτσι, μέσα σε όλα τα άλλα που αξίζουν την τιμωρία, ατιμώρητο παραμένει το θράσος.
Κυρίως το πολιτικό…
