Ένας προφανώς ωραίος χώρος που αναδεικνύει την περιοχή στην οποία βρίσκεται (αλλά και είναι χρήσιμος για αναψυχή και όχι μόνο για τους κατοίκους του παραθαλασσίου αυτού μέρους) διαφημίζεται ηχητικά κατά τον πλέον βάρβαρο τρόπο. Διότι κανιβαλίζεται, στην προφορά τουλάχιστον, η γλώσσα μας που αποτέλεσε τη βάση τόσων άλλων γλωσσών. Επειδή απευθύνεται και σε ξένους, θεωρήθηκε από τους εμπνευστές της διαφημιστικής καμπάνιας να μην τονίζεται η ονομασία της περιοχής κατά τον τρόπο που είναι γνωστή, αλλά με προφορά κάποιων γκρήκλις με την οποία πιστεύεται ότι θα το καταλαβαίνουν καλύτερα οι ξένοι. Έτσι, το γνωστό μας Ελληνικό, «μεταφράστηκε» σε «Ελλήνικον». Είναι δηλαδή σαν να λέει κάποιος πάω σπίτι μου στο Γκλύφαδος ή στο Πάπαγος!
Το τι έχει τραβήξει αυτή η δόλια γλώσσα μας ανά τους αιώνες, δεν περιγράφεται. Παρ’ όλ’ αυτά οι ξένοι είναι εκείνοι που την υπολήπτονται περισσότερο γι΄ αυτό άλλωστε και την τιμούν δεόντως με το να τη διδάσκουν και στα σχολεία τους. Και μάλιστα την αρχαία εκδοχή της. Είναι γνωστή η ομιλία που είχε κάνει ο κορυφαίος Έλληνας τραπεζίτης και πανεπιστημιακός καθηγητής των Οικονομικών, ο Ξενοφών Ζολώτας, μιλώντας στο ξένο ακροατήριό του στα αγγλικά μεν αλλά χρησιμοποιώντας μόνον ελληνικές λέξεις. Και όλοι βεβαίως κατάλαβαν τι έλεγε, διότι η γλώσσα τους βασιζόταν στην ελληνική.
Πρόσφατα διακινήθηκε στο διαδίκτυο υπό τύπον υπόμνησης για όσους δεν το είχαν αντιληφθεί η πληροφορία ότι το παράδειγμα Ζολώτα το είχε ακολουθήσει το 2014 ένας άλλος Έλληνας, πολιτικός επιστήμονας, ο Πέτρος Καψάσκης, μιλώντας στην Εκκλησία των Καπουτσίνων στη Ρώμη ενώπιον ιταλικού ακροατηρίου, αλλά χρησιμοποιώντας ατόφιες ελληνικές λέξεις που τις έχουν στο λεξιλόγιό τους και οι Ιταλοί. Και όταν στο τέλος της ομιλίας του, ρώτησε το ακροατήριο αν κατάλαβαν όσα τους είπε, όσοι τον άκουσαν απάντησαν θετικά!
Σαφώς και η ελληνική γλώσσα με τον τρόπο της είναι διεθνής αφού είναι η βάση των περισσοτέρων γλωσσών. Επιπλέον δεν έχουμε ακούσει τους Ιταλούς λ.χ. «εξαγγλίζοντας» τη δική τους γλώσσα και τα δικά τους τοπωνύμια να αναφέρονται σε… Φόντανα ντι Τρέβι ή σε Τόρινο. Ούτε τους Γάλλους να αναφέρονται σε ‘Αλζας ε Λόρεν ή σε Μάτινιον!
Η ελληνική «διασκευή» είναι μάλλον ατυχής. Με τέτοια όμως μικρά παραδείγματα μπορούμε να συμπεράνουμε γιατί οι νέοι μας μιλούν με συνολικά 500 όλες κι όλες λέξεις εκ των οποίων οι 250 είναι αγγλικές ή αγγλοποιημένες ελληνικές. Και να σκεφτεί κανείς ότι η Ιστορία θεωρεί ως τον πλέον συνεκτικό κρίκο διατήρησης μέσα στους αιώνες της συνείδησης ότι αποτελούμε έθνος, τη γλώσσα μας. Πράγμα που κατ΄ αντιδιαστολή μπορεί να σημαίνει ότι αυτή η εθνική συνείδηση σταδιακά αλλοιώνεται. Ή μήπως όχι;
Εντάξει μπρο;
Εφημερίδα Απογευματινή
