Νέος πολιτικός καβγάς έχει ξεσπάσει με αφορμή μία φράση που είπε ο υπουργός Δικαιοσύνης και με την οποία χαρακτήριζε κάποιους πολιτικούς για… τα μπάζα, υπό την έννοια ότι κάποια συγκεκριμένη επιχειρηματολογία που διατύπωναν για το δυστύχημα των Τεμπών δεν ευσταθούσε και ήταν ανοησίες τα όσα έλεγαν.
Τα μπάζα έχουν μία γνωστή σε όλους έννοια και μολονότι με αυτήν τη λέξη χαρακτηρίζεται ό,τι μένει σε χώμα και άλλα υλικά από την κατεδάφιση ενός κτιρίου, εν τούτοις η έννοια της λέξης έχει διευρυνθεί ώστε να χαρακτηρίζεται έτσι κάθε άχρηστο πράγμα. Από τη λέξη δεν εξαιρούνται βεβαίως και οι άνθρωποι καθώς χρησιμοποιείται άλλωστε και στην καθομιλουμένη. Επομένως δεν εξαιρούνται και οι πολιτικοί καθώς και αυτοί είναι άνθρωποι, εκτός κι αν μέσα στον κυρίαρχο λαό υπάρχουν και κάποιοι που μπορεί να έχουν μία διαφορετική γνώμη. Άλλωστε τι κυρίαρχος θα ήταν ο λαός αν δεν μπορούσε να έχει και άλλη άποψη από την καθιερωμένη.
Επιπλέον, γνωστές είναι σε όλους οι ταμπέλες που υπάρχουν είτε σε άδεια οικόπεδα είτε σε κάδους και στις οποίες αναγράφεται «απαγορεύεται η ρίψη μπάζων». Επομένως ευλόγως ο πολίτης, που είναι και αυτός κυρίαρχος καθώς ανήκει σε έναν λαό που του αναγνωρίζεται αυτή η λίαν ισχυρή ιδιότητα, μπορεί να σκεφτεί το εξής: Αφού απαγορεύεται η ρίψη μπάζων σε κάδους ή οικόπεδα γιατί να μην απαγορεύεται και η ρίψη εντός του Κοινοβουλίου τα κατά τον υπουργό Δικαιοσύνης μπάζα της πολιτικής. Βεβαίως δεν πρέπει να ξεχνούμε μιας και ζούμε, ευτυχώς, σε καθεστώς δημοκρατίας ότι αυτού του είδους τα μπάζα τα ρίχνει στην πολιτική και κατ΄ επέκταση εντός του Κοινοβουλίου τμήμα του λαού, στο οποίο, κατά τα άλλα απαγορεύεται να ρίχνει μπάζα σε κάδους και άδεια οικόπεδα. Ίσως και αυτό να είναι θέμα ερμηνείας καθώς στην πολιτική ισχύουν συνήθως οι διασταλτικές τοιαύτες…
Των πραγμάτων ούτως εχόντων θα πρέπει να μάλλον να διατυπωθεί το υπαρξιακό ερώτημα αν η κοινωνία που ψηφίζει πρέπει να είναι απόφοιτος του Πολυτεχνείου για να γνωρίζει την έννοια των μπάζων. Αν και δεν είναι βέβαιο ότι και με τέτοιο πτυχίο ακόμη αποκτώνται οι αναγκαίες γνώσεις του γνωστικού αντικειμένου, καθώς υπάρχει πληθώρα παραδειγμάτων αποφοίτων του Ιδρύματος αυτού που θα πρέπει να έχεις αυτοκτονικές τάσεις για να τους αναθέσεις να σου κτίσουν σπίτι. Ονόματα δεν λέμε, οικογένειες δεν θίγουμε.
Στην όλη υπόθεση μπορεί να μην υπάρχει ηθικό δίδαγμα, υπάρχει όμως γλωσσικό και ετυμολογικό. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε που μιλάνε ιδίως οι ξένοι για τον πλούτο της ελληνικής γλώσσας και την πληθώρα των μεταφορικών εννοιών κάθε λέξης της. Η στήλη με αγωνία περιμένει τον επόμενο χαρακτηρισμό για ορισμένους πολιτικούς άνδρες, των οποίων η αξία είναι ευθέως ανάλογη προς τα μυαλά αυτών που τους ψηφίζουν…
Εφημερίδα Απογευματινή
