Ίσως ο επιθετικός προσδιορισμός της παρόλας, στον τίτλο του σημερινού σημειώματος να συνιστά πλεονασμό, διότι η παρόλα δεν είναι δυνατόν να μην περικλείει ανυπόστατες υπερβολές. Μία τέτοια κουβέντα διατύπωσε φιλόδοξη αρχηγός κόμματος που ήδη έχει ξεφουσκώσει παρά την Ελπίδα που έτρεφε, σε συνέντευξή της στην εφημερίδα αυτή, μιλώντας απαξιωτικά για τη χώρα. Μίλησε συγκεκριμένα για κατάντια της χώρας!
Πολύ βαριά κουβέντα. Που ακούγοντάς την λ.χ. ένας ξένος που δεν παρεπιδημεί, είναι λογικό να πάει το μυαλό του σε χώρα της Υποσαχάριας Αφρικής. Είναι κουβέντες που εκστομίζονται με μεγάλη δόση επιπολαιότητας στις οποίες εξωθεί η πικρία της αποδοκιμασίας τελικώς, όλων αυτών που αρχικώς εξυψώνουν πολιτικά ένα πρόσωπο για να το κατεβάσουν στο πολιτικό επίπεδο που του αξίζει, αξιολογώντας τις αδυναμίες του. Αλλά και τις μεγαλοστομίες που κρύβουν την πασιφανή κατά τα άλλα πολιτική του ανεπάρκεια… Αυτό βεβαίως δεν σημαίνει ότι όποιος χρησιμοποιεί υπερβολές δεν βάζει και το δικό του λιθαράκι στην τοξικότητα με την οποία κάποιοι επιμένουν να δηλητηριάζουν την πολιτική ζωή του τόπου. Διότι κατάντια σημαίνει το έσχατο σκαλοπάτι της παρακμής. Στο οποίο ευτυχώς δεν βρίσκεται η Ελλάδα, ειδικά μάλιστα αν σήμερα γίνει η συγκριτική αξιολόγηση με άλλες χώρες της Ευρώπης. Οι οποίες κινδυνεύουν να πέσουν στα χέρια κομματικών σχηματισμών με ακραίες θέσεις που το αυταρχικό τους στοιχείο υπονομεύει το δημοκρατικό πολίτευμα το οποίο μέχρι τώρα έχουν.
Στη χώρα μας η «κατάντια» αντιπροσωπεύεται όχι μόνο από την πολιτική σταθερότητα (την οποία πάντως αρκετοί είναι αυτοί που θέλουν να διαταραχθεί προς ίδιο όφελος) αλλά και από μία οικονομική ανάκαμψη σε σχέση με τις λοιπές ευρωπαϊκές χώρες, χωρίς βεβαίως αυτό να σημαίνει ότι δεν υπάρχουν αδυναμίες στο σύστημα που πλήττουν μέρος του πληθυσμού. Παρ’ όλ’ αυτά η «κατάντια» αντιπροσωπεύεται και από την αύξηση της αποταμίευσης, σύμφωνα με στοιχεία της Κεντρικής Τράπεζας. Από τις εντυπωσιακές εξορμήσεις μεγάλου μέρους του πληθυσμού, όπως έχουμε ξαναπεί, στις ημέρες των αργιών και των θερινών διακοπών που ασφαλώς δείχνει μία σχετική ευμάρεια. Και αν η κατάντια αφορά θεσμούς και κράτος δικαίου, όπως η πικραμένη αρχηγός υποστηρίζει, μάλλον δεν συμμερίζεται την άποψη αυτή η πολύ μεγάλη πλειοψηφία της κοινωνίας, καθώς σε όλες τις σχετικές έρευνες για τους θεσμούς η Δικαιοσύνη λ.χ. είναι ψηλά στην εμπιστοσύνη της η οποία ως ανεξάρτητη εξουσία μπορεί να ελέγχει αν παραβιάζεται το κράτος δικαίου. Ενώ σε άλλες έρευνες για τα φαινόμενα διαφθοράς λ.χ. που αποτελούν ασφαλώς δείγμα κατάντιας, αρκετές άλλες προτεραιότητες αναδεικνύει η κοινωνία, που σημαίνει ότι δεν βλέπει και τόσο μεγάλη κατάντια όπως θέλουν να βλέπουν αυτοί που τους βάζει στο περιθώριο η ίδια η κοινωνία.
Το εύλογο ερώτημα είναι γιατί όσοι δεν αντέχουν τη χώρα δεν ξενιτεύονται σε χώρες όπου θα βρουν τη γαλήνη και τη δημοκρατία όπως τη θέλουν; Υπάρχει πληθώρα τέτοιων προτύπων σε Αφρική και Νότιο Αμερική!
Εφημερίδα Απογευματινή
