Από αιώνων ένας βασικός προβληματισμός, κυρίως ηθικού περιεχομένου, όσον αφορά το ποινικό δίκαιο και εν γένει τις σωφρονιστικές μεθόδους στην περίπτωση εγκληματιών και ιδιαιτέρως των ειδεχθέστερων πράξεων για τις οποίες είναι υπεύθυνοι, αφορά τη θανατική ποινή. Μπορεί σε πολλές, αν όχι στις περισσότερες, χώρες να έχει καταργηθεί, όμως εξακολουθεί να ισχύει σε ορισμένες πολιτείες των ΗΠΑ και το θέμα ήλθε και πάλι στην επικαιρότητα με αφορμή την προσπάθεια εκτέλεσης γυναίκας σε πολιτεία του αμερικανικού Νότου, η οποία είχε καταδικαστεί σε θάνατο για ανθρωποκτονία άλλης κοπέλας που είχε διαπράξει στα νιάτα της. Η θανατική ποινή έμελλε να εκτελεστεί 32 χρόνια (!) μετά, καθώς η μελλοθάνατη είναι σήμερα 50 ετών και το έγκλημα το είχε διαπράξει σε ηλικία 18 ετών.
Το δίλημμα περί θανατικής ή μη ποινής το κάνει στη συγκεκριμένη περίπτωση τραγικότερο το γεγονός ότι έγιναν επτά απόπειρες θανάτωσης με ένεση της μελλοθάνατης, χωρίς να καθίσταται δυνατόν να θανατωθεί, παρότι και η ίδια η καταδικασμένη βοηθούσε να της βρουν τη φλέβα και να τελειώνει με τη μοίρα της μια ώρα αρχύτερα! Μπορεί ο κυβερνήτης της πολιτείας να διέταξε να ανασταλεί η εκτέλεση της συγκεκριμένης ποινής αλλά και άλλες, όμως το ζήτημα προσλαμβάνει άλλες, ανθρωπιστικές διαστάσεις, ακριβώς λόγω της βασανιστικής διαδικασίας στην οποία υποβλήθηκε η γυναίκα αυτή προκειμένου να θανατωθεί.
Πρέπει τελικώς το σύστημα να λειτουργεί με ιδιότητες Δημιουργού και να αφαιρεί ζωές, ακόμη και αν αυτοί που πρόκειται να θανατωθούν έχουν αφαιρέσει πολύ περισσότερες από την αφαίρεση εκ του νόμου της δικής τους ζωής; Η ηθική διάσταση του θέματος τεράστια και για αυτό υπάρχουν αλληλοσυγκρουόμενες απόψεις νομικών επιστημόνων, δικαστών αλλά και μελών της ίδιας της κοινωνίας.
Οι πρώτες ενστάσεις κατά της θανατικής ποινής είχαν διατυπωθεί ήδη από τον 18ο αιώνα, όταν στα μέσα του 1700 ένας επιφανής ποινικολόγος της εποχής, ο Καίσαρ Βεκαρία, είχε γράψει ένα βιβλίο με τίτλο «Περί αδικημάτων και ποινών» και πρότεινε σε αυτό την αντικατάσταση της θανατικής ποινής με την ισόβιο κάθειρξη. Αλλά και στα καθ’ ημάς ο καθηγητής Γεώργιος Αλέξανδρος Μαγκάκης είχε υποστηρίξει ότι η ποινή του θανάτου είναι αντισυνταγματική, διότι αντιβαίνει στο Σύνταγμα, το οποίο υποχρεώνει την πολιτεία στον σεβασμό και στην προστασία του ανθρώπου.
Από την άλλη πλευρά ένας κορυφαίος καθηγητής, που εισήγαγε στο πανεπιστήμιο το μάθημα της Εγκληματολογίας, ο Κ. Γαρδίκας, έχει υποστηρίξει ότι αφού η πολιτεία έχει το δικαίωμα και την υποχρέωση της αυτοπροστασίας της και της άμυνάς της, έχει και το δικαίωμα να αποκόπτει από το κοινωνικό σώμα κάθε μέλος που «έχει γάγγραινα», όπως ακριβώς ο χειρουργός αποκόπτει το μέλος του σώματος που έχει σαπίσει. Για αυτό και οι υποστηρικτές της θανατικής ποινής υποστηρίζουν ότι δεν έχουν πρόβλημα με την κατάργησή της, αρκεί να την καταργήσουν πρώτα οι δολοφόνοι!
Πρόβλημα όμως που παραμένει άλυτο τουλάχιστον στις συνειδήσεις των ανθρώπων…
Εφημερίδα Απογευματινή
