Η Κρίστα Πάικ βρισκόταν δεμένη στο φορείο της αίθουσας εκτελέσεων στο Τενεσί, ενώ η διαδικασία είχε ήδη καθυστερήσει για ώρες εξαιτίας δικαστικής μάχης που έφτασε μέχρι το Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ.
Για την εκτέλεση της θανατικής ποινής τής χορηγήθηκε πεντοβαρβιτάλη και στη συνέχεια δεύτερη δόση. Ωστόσο, η 50χρονη παρέμεινε ζωντανή.
Οι δημοσιογράφοι που παρακολουθούσαν τη διαδικασία την άκουσαν να ροχαλίζει δυνατά. Λίγο αργότερα, η κουρτίνα της αίθουσας έκλεισε, το μικρόφωνο απενεργοποιήθηκε και ασθενοφόρα εμφανίστηκαν έξω από τη φυλακή.
Η γυναίκα που επρόκειτο να γίνει η πρώτη που εκτελείται από την Πολιτεία του Τενεσί εδώ και περισσότερα από 200 χρόνια μεταφέρθηκε τελικά σε νοσοκομείο.
Μέχρι το μεσημέρι της Πέμπτης (1/10) δεν είχε υπάρξει επίσημη ενημέρωση για την κατάσταση της υγείας της. Το Τμήμα Σωφρονιστικών Καταστημάτων του Τενεσί επιβεβαίωσε ότι η Πάικ μεταφέρθηκε σε «ιατρική μονάδα εκτός φυλακής», ενώ οι δικηγόροι της ανέφεραν ότι νοσηλεύεται, χωρίς να γνωρίζουν περισσότερες λεπτομέρειες.
Η δολοφονία της Κόλιν Σλέμερ
Πίσω από την αποτυχημένη εκτέλεση βρίσκεται μια υπόθεση που εδώ και περισσότερες από τρεις δεκαετίες προκαλεί αντιδράσεις στις Ηνωμένες Πολιτείες. Πρόκειται για ένα εξαιρετικά βίαιο έγκλημα, στο οποίο εμπλέκονταν τρεις νεαροί κατηγορούμενοι, οι οποίοι τελικά έλαβαν διαφορετικές ποινές.
Το 1995, η Κρίστα Πάικ ήταν 18 ετών και συμμετείχε σε πρόγραμμα επαγγελματικής κατάρτισης στο Νόξβιλ. Εκεί γνώρισε τη 19χρονη Κόλιν Σλέμερ.
Σύμφωνα με την αστυνομία, η Πάικ και ακόμη δύο έφηβοι παρέσυραν τη Σλέμερ σε εγκαταλελειμμένο χώρο κοντά στο Πανεπιστήμιο του Τενεσί, όπου τη βασάνισαν, τη μαχαίρωσαν και τη χτύπησαν μέχρι θανάτου. Η ίδια η Πάικ δεν αμφισβητεί τη συμμετοχή της στη δολοφονία.
Η υπόθεση πήρε γρήγορα μεγαλύτερες διαστάσεις, καθώς οι ερευνητές τη συνέδεσαν αρχικά με αποκρυφιστικές πρακτικές. Στο στήθος της Σλέμερ είχε χαραχθεί μια πεντάλφα, ενώ η Πάικ είχε καυχηθεί σε άλλο μαθητή ότι είχε κρατήσει κομμάτι από το κρανίο του θύματος ως «σουβενίρ».
Χρόνια αργότερα, στο επίκεντρο της δικαστικής μάχης για τη θανατική της ποινή βρέθηκαν στοιχεία για την παιδική ηλικία και το ιστορικό κακοποίησης της Πάικ.
Όσα, σύμφωνα με τους συνηγόρους της, δεν γνώριζαν οι ένορκοι
Οι δικηγόροι της υποστηρίζουν ότι οι ένορκοι που την καταδίκασαν σε θάνατο δεν είχαν ενημερωθεί πλήρως για τα όσα είχε βιώσει κατά την παιδική της ηλικία.
Σύμφωνα με στοιχεία του φακέλου της, η Πάικ μεγάλωσε σε ένα περιβάλλον ακραίας αστάθειας, παραμέλησης, σωματικής και σεξουαλικής κακοποίησης.
Οι συνήγοροί της αναφέρουν ότι είχε υποστεί σεξουαλική κακοποίηση και βιασμό από πολύ μικρή ηλικία και ότι πάσχει από διαταραχή μετατραυματικού στρες. Υποστήριξαν ακόμη ενώπιον του Ανώτατου Δικαστηρίου ότι η ακινητοποίησή της στο φορείο της εκτέλεσης θα μπορούσε να της προκαλέσει «σοβαρή ψυχική οδύνη και πρόσθετο ψυχολογικό τρόμο».
Για τον λόγο αυτό είχαν ζητήσει να εκτελεστεί στο εκτελεστικό απόσπασμα.
Η Πολιτεία δεν αμφισβήτησε ότι η Πάικ είχε υποστεί κακοποίηση, υποστήριξε όμως ότι δικαστήριο είχε ήδη κρίνει υποθετικό το ενδεχόμενο να υποστεί μεγαλύτερη ψυχική βλάβη εξαιτίας του πρωτοκόλλου της θανατηφόρας ένεσης. Ο κυβερνήτης του Τενεσί, Μπιλ Λι, αρνήθηκε τελικά να της δώσει χάρη.
Τρεις κατηγορούμενοι, τρεις διαφορετικές ποινές
Η ηλικία της Πάικ κατά τον χρόνο του εγκλήματος αποτέλεσε επίσης βασικό επιχείρημα των δικηγόρων της. Ήταν 18 ετών όταν έγινε η δολοφονία και καταδικάστηκε σε θάνατο.
Ο τότε σύντροφός της, Τάνταριλ Σιπ, ήταν 17 ετών. Επειδή ήταν ανήλικος, καταδικάστηκε σε ισόβια με δυνατότητα αποφυλάκισης υπό όρους. Αργότερα κατέθεσε ότι εκείνος ήταν που χάραξε την πεντάλφα στο στήθος της Σλέμερ.
Η τρίτη εμπλεκόμενη, η Σαντόλα Πίτερσον, ήταν επίσης 18 ετών και είχε τον ρόλο του τσιλιαδόρου. Σε αντάλλαγμα για τη συνεργασία της με τις Αρχές καταδικάστηκε με αναστολή.
Οι συνήγοροι της Πάικ υποστηρίζουν ότι σήμερα η ηλικία της κατά τη διάπραξη του εγκλήματος θα είχε μεγαλύτερη βαρύτητα, καθώς η επιστημονική έρευνα έχει διευρύνει τη γνώση για την ανάπτυξη του εγκεφάλου των νέων ανθρώπων πέρα από την εφηβεία.
Υποστηρίζουν επίσης ότι οι τότε δικηγόροι της θα μπορούσαν να είχαν αποδεχθεί πρόταση των εισαγγελέων για ισόβια χωρίς δυνατότητα αποφυλάκισης, εφόσον δήλωνε ένοχη.
Όταν ο δικαστής ανακοίνωσε ότι θα εκτελούνταν στην ηλεκτρική καρέκλα, τότε τη μοναδική μέθοδο εκτέλεσης στο Τενεσί, η Πάικ ξέσπασε σε κλάματα.
«Μπορώ, σας παρακαλώ, να αγκαλιάσω τη μαμά μου;», είπε.
Σχεδόν τρεις δεκαετίες στη φυλακή
Η Πάικ μπήκε στη φυλακή και πέρασε μεγάλα διαστήματα σε απομόνωση, έως και 23 ώρες την ημέρα. Της χορηγήθηκε Prozac για ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή, ενώ τα πρώτα χρόνια δυσκολευόταν να εκφράσει μεταμέλεια για όσα είχε κάνει.
Αργότερα, στην αίτηση χάριτος, έγραψε ότι χρειάστηκε «πολλά χρόνια» για να αντιληφθεί το μέγεθος της πράξης της.
Τρία χρόνια πριν από την προγραμματισμένη εκτέλεσή της, οι δικηγόροι της ανέθεσαν στην ψυχολόγο Μπέθανι Μπραντ, ειδική στο ψυχικό τραύμα, να την αξιολογήσει. Η Μπραντ μελέτησε αστυνομικές αναφορές, ιατρικούς φακέλους και στοιχεία για τη σωματική και σεξουαλική κακοποίηση που είχε υποστεί.
Σύμφωνα με τον φάκελο, οι γονείς της δεν αποτελούσαν σταθερές παρουσίες στη ζωή της. Σύντροφοι της μητέρας της και άλλοι άνδρες την είχαν κακοποιήσει σεξουαλικά από μικρή ηλικία.
Στα 17 της, έναν χρόνο πριν από τη δολοφονία, είχε καταγγείλει στην αστυνομία της Βόρειας Καρολίνας ότι ένας άνδρας την είχε ρίξει στο έδαφος και τη βίασε. Κανείς δεν συνελήφθη για εκείνη την καταγγελία.
Λίγα χρόνια μετά την είσοδό της στη φυλακή διαγνώστηκε επίσης με διπολική διαταραχή. Η Μπραντ έγραψε στην έκθεσή της ότι το επίπεδο του τραύματος που είχε υποστεί ήταν «σχεδόν αδύνατο να γίνει αντιληπτό, επειδή ήταν τόσο σοβαρό».
Σύμφωνα με όσα δήλωσε η ίδια στο NBC News, η φαρμακευτική αγωγή στη φυλακή τη βοήθησε σημαντικά και πλέον εκφράζει ενσυναίσθηση και βαθιά μεταμέλεια για το έγκλημα.
Η οικογένεια του θύματος δεν πείστηκε
Για τη μητέρα της Κόλιν Σλέμερ, Μέι Μαρτίνες, τίποτε από αυτά δεν αλλάζει όσα συνέβησαν στην κόρη της.
Η Μαρτίνες έχει δηλώσει ότι δεν πιστεύει πως ο άνθρωπος που σκότωσε και ακρωτηρίασε την κόρη της μπορεί να έχει αλλάξει.
Η ίδια περιέγραψε στο NBC News ακόμη μία οδυνηρή συνέπεια της υπόθεσης. Μετά τη δίκη ανακάλυψε ότι τμήματα της σορού της κόρης της είχαν διατηρηθεί ως αποδεικτικά στοιχεία.
Χρειάστηκε αργότερα να παραλάβει το κρανίο της από το δικαστήριο, ενώ άλλα λείψανα στάλθηκαν από την ιατροδικαστική υπηρεσία, με αποτέλεσμα η σορός να εκταφεί επανειλημμένα προκειμένου να ταφούν μαζί της.
Η Μαρτίνες είχε δηλώσει ότι θα παρακολουθούσε την εκτέλεση κρατώντας στα χέρια της τη φωτογραφία της κόρης της.
Η εκτέλεση που δεν ολοκληρώθηκε
Λόγω της σπανιότητας της εκτέλεσης γυναίκας στο Τενεσί, οι σωφρονιστικές Αρχές είχαν προσπαθήσει να ικανοποιήσουν ορισμένα αιτήματα της Πάικ.
Μεταξύ αυτών ήταν να χρησιμοποιηθούν γυναίκες σωφρονιστικοί υπάλληλοι κατά τη μεταφορά της, ενώ είχε εξεταστεί και η συγκρότηση αποκλειστικά γυναικείας ομάδας εκτέλεσης.
Στην αίθουσα θα βρισκόταν επίσης ο πνευματικός της σύμβουλος, ο βουδιστής δάσκαλος Μάικι Νόετσελ, με τον οποίο είχε συζητήσει επί μήνες για τη ζωή, τον θάνατο και την ευγνωμοσύνη.
Λίγο πριν από την εκτέλεση, η ίδια έγραψε σε επιστολή ότι είχε νιώσει «περισσότερη αγάπη τις τελευταίες δύο εβδομάδες από όση σε ολόκληρη τη ζωή μου».
Τελικά, η διαδικασία δεν ολοκληρώθηκε. Μετά τη χορήγηση δύο δόσεων πεντοβαρβιτάλης, η Κρίστα Πάικ παρέμεινε ζωντανή και μεταφέρθηκε εκτός φυλακής για ιατρική περίθαλψη.
Το Τμήμα Σωφρονιστικών Καταστημάτων ανακοίνωσε ότι ακολούθησε όλα τα στάδια του εγκεκριμένου πρωτοκόλλου και ότι αυτό δεν προέβλεπε περαιτέρω διαδικασίες μετά από εκείνες που πραγματοποιήθηκαν.
Τρεις δεκαετίες μετά τη δολοφονία της Κόλιν Σλέμερ, η υπόθεση βρίσκεται πλέον σε ένα σημείο που δεν είχε προβλεφθεί: η γυναίκα που το Τενεσί επιχείρησε να εκτελέσει εξακολουθεί να είναι ζωντανή και να νοσηλεύεται, ενώ μέχρι στιγμής δεν έχουν δημοσιοποιηθεί ούτε η κατάσταση της υγείας της ούτε τα επόμενα νομικά βήματα.
