Στην Ελλάδα η πλειονότητα των πολιτών δεν έχει αντιληφθεί την ισχύ που έχουν ως καταναλωτές στη διαμόρφωση των τιμών και των συνθηκών στην αγορά. Δεν θα ήταν υπερβολή ο ισχυρισμός ότι πολλοί Έλληνες νομίζουν ότι οι τιμές διαμορφώνονται όπως τη δεκαετία του 1970 και πριν. Όταν δηλαδή το κράτος και οι κυβερνήσεις διαμόρφωναν τις τιμές στα βασικά προϊόντα της καθημερινότητας μέσα από την εξουσία της διατίμησης. Όριζε δηλαδή το υπουργείο Εμπορίου την ανώτατη τιμή που θα μπορούσε να πωληθούν τα βασικά είδη κατανάλωσης.
Φυσικά και είναι ευθύνη των πολιτικών και των κυβερνήσεων στο πέρασμα των δεκαετιών που δεν εκπαίδευσαν τους πολίτες της χώρας ως καταναλωτές. Όπως η οικονομία και η λειτουργία ή οι αρμοδιότητες του κράτους περιορίζονταν μετά την ένταξη της Ελλάδας στην ΕΟΚ, οι πολίτες συνέχισαν να νομίζουν ότι τις τιμές τις διαμορφώνουν ή έχουν την ευθύνη τους οι κυβερνήσεις. Το έλλειμμα κατανόησης απέκτησε δραματικά χαρακτηριστικά, μετά τα μέσα της δεκαετίας του 1990. Η Ελλάδα όχι μόνον προσαρμοζόταν σε μια ζώνη με πολύ ισχυρό νόμισμα, ανάλογο με το γερμανικό μάρκο, αλλά και η αγορά από το 2000 και μετά διαμορφώνεται χωρίς την αποφασιστική αρμοδιότητα της κρατικής παρέμβασης στη διαμόρφωση των τιμών. Από δύο «παίκτες»: Αυτούς που πωλούν και αυτούς που αγοράζουν.
Η αντιπολίτευση συνεχίζει να μιλά για καρτέλ και κυβερνήσεις των προνομιούχων χωρίς να παρακινεί τους πολίτες να συνειδητοποιήσουν την εξουσία τους στη διαμόρφωση των τιμών. Οι συστημικές δυνάμεις της διακυβέρνησης από την άλλη μιλούν πολύ τεχνικά ως προς τον ορισμό «καταναλωτής» και την προστασία του, χωρίς να λένε ευθέως ότι η αγορά καθορίζεται από τη στάση των πολιτών όταν ψωνίζουν, όπως και από το πού ψωνίζουν και πολύ περισσότερο όταν δεν ψωνίζουν. Το PosoΚanei είναι ένα όπλο που εκπυρσοκροτεί απέναντι στην κερδοσκοπία εφόσον οι πολίτες αντιληφθούν την ισχύ τους…
Εφημερίδα Απογευματινή
