Πολλές και σημαντικές είναι οι αλλαγές, οι τομές και οι σοβαρές μεταρρυθμίσεις στον χώρο της Παιδείας. Σε όλα μάλιστα τα επίπεδα. Πρωτοβάθμιας, Δευτεροβάθμιας , Τριτοβάθμιας. Δεν είναι μόνον το νέο περιβάλλον στα πανεπιστήμια, μετά την απελευθέρωση των χώρων από τους κουκουλοφόρους, αλλά και η νέα αντίληψη ή οι εκσυγχρονισμοί στη βασική εκπαίδευση είτε με τα πολλαπλά βιβλία είτε με τις εφαρμογές που δίνουν εμπειρία στις νέες τεχνολογίες. Πράγματι, στον τομέα των αλλαγών στην εκπαίδευση αν επιχειρήσει να κεφαλαιοποιήσει τις αλλαγές που έχουν προωθηθεί και υλοποιηθεί σε βάθος επταετίας η διακυβέρνηση Μητσοτάκη, σίγουρα θα αποτελέσουν από τα πλέον ισχυρά όπλα της στην προεκλογική περίοδο που αρχίζει.
Μέσα σε όλα τα θετικά υπάρχουν όμως και ζητήματα που προκαλούν προβληματισμό. Ένα εξ αυτών είναι πως μια ιστορική μεταρρύθμιση όπως ότι η άδεια λειτουργίας μη κρατικών πανεπιστημίων και η αξιολόγηση που έγινε ως προς τα ιδρύματα που υπέβαλαν αίτηση στη χώρα μας, έπεσε σε «ύφαλο» ύστερα από έναν χρόνο σπουδών, με την τελευταία απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας (ΣτΕ) που προκρίνει την άρση της αδειοδότησης λειτουργίας σε τρία από αυτά. Και μπορεί ο νόμος να μην κρίθηκε αντισυνταγματικός και να αναγνωρίζεται το έτος σπουδών στους φοιτητές, αλλά είναι μία ακόμη νομοθεσία από την κυβέρνηση σε κρίσιμα ζητήματα ή εφαρμογή μιας τέτοιας νομοθεσίας που καταπίπτει ως προς συγκεκριμένες διατάξεις του στο ανώτατο διοικητικό δικαστήριο.
Ας μην αγνοούμε το γεγονός ότι το 2025 κατέπεσαν ως αντισυνταγματικές οι ρυθμίσεις του Νέου Οικοδομικού Κανονισμού (ΝΟΚ) για την αύξηση συντελεστή δόμησης, αύξηση ύψους και λοιπά «περιβαλλοντολογικά μπόνους» (ν. 4067/2012), επιφέροντας ένα χάος στην αγορά των ακινήτων και αφήνοντας χωρίς ενιαίο χωροταξικό κανονισμό την Ελλάδα μέχρι πρόσφατα.
Ο τρόπος νομοθέτησης του κράτους θα πρέπει να είναι αυστηρός και απόλυτα ελεγμένος. Είναι ζήτημα κύρους, σοβαρότητας και ευθύνης του ελληνικού κράτους ασχέτως κυβερνήσεων.
Εφημερίδα Απογευματινή
