Στην παρούσα φάση της ιστορίας το πολιτικό σύστημα της χώρας -και όχι μόνον η κυβέρνηση-, οι επιχειρήσεις, οι κύκλοι των διανοουμένων καλούνται να αποδείξουν στο εσωτερικό της χώρας, αλλά και στη διεθνή αντίληψη, ότι οι Ελληνες δεν «έχουν καρδιά καρδερίνας». Γιατί αυτή η αντίληψη κυριαρχούσε για δεκαετίες σχετικά με την κατάσταση των Ελλήνων στα κέντρα στρατηγικών αποφάσεων σε κρίσιμα σημεία του πλανήτη. Πολλά έχουν αλλάξει στην αντίληψη περί Ελλάδας ως γεωπολιτικής, οικονομικής, ενεργειακής, ναυτιλιακής δύναμης της Νότιας Ευρώπης και της Μεσογείου την τελευταία δεκαετία. Η Ελλάδα της χρεοκοπίας και της δημοσιονομικής αναξιοπιστίας παρουσιάζεται πλέον ως ένα «success story» στην ευρωπαϊκή Δύση. Ο αναξιόπιστος και αδύναμος εταίρος και σύμμαχος, με τη μακρά ιστορία στα πεδία του πολέμου και του πολιτισμού, ανέκτησε την αξιοπρέπειά του στα «αλώνια» της διεθνούς πολιτικής. Επικύρωσε με πράξεις και συνέπεια την υπογραφή του στις στρατηγικές και περιφερειακές συμμαχίες του στο πεδίο. Διατήρησε τη συνοχή των εθνικών επιλογών εν μέσω κρίσεων και πολέμων. Σε συνθήκες διαδεδομένης αμφισβήτησης και καταστροφής για την καθησυχασμένη Ευρώπη του τέλους του Ψυχρού Πολέμου.
Η Ελλάδα είναι εδώ. Μια μικρή οικονομία, της τάξης των 250 δισ. ευρώ ΑΕΠ. Αλλά και μια παγκόσμια ναυτική, διαμετακομιστική δύναμη ως προς τους ελληνόκτητους στόλους της. Μια παγκόσμια κληρονομιά πολιτισμού, αξιών, εθνικού κοσμοπολιτισμού, φιλοσοφικής εμπειρίας και θρησκευτικής προσήλωσης στην ιστορία της παγκόσμιας Δύσης. Το στοίχημα για τον Ελληνισμό είναι να περάσει ισχυρός και συνεκτικός στην επόμενη φάση της ιστορίας του ανθρώπου στον πλανήτη. Η Ελλάδα ως κέντρο του Ελληνισμού, μητέρα-πατρίδα των Ελλήνων, μαζί με την Κύπρο καλούνται με γενναιότητα να αντιμετωπίσουν τα δεδομένα της εποχής.
Η Ελλάδα έχει συμμάχους, ανταγωνιστές και δυσχερείς διεθνείς συνθήκες απορρύθμισης να αντιμετωπίσει. Ο ατομισμός των Ελλήνων πολιτικών, επιχειρηματιών, μίντια και ανθρώπων επιρροής θα πρέπει να υποχωρήσει. Υπάρχουν και θα υπάρξουν καλές και κακές στιγμές στην ταραχώδη πορεία προς το 2030 και στη συνέχεια προς το 2035 ή το 2040. Δεν αρκεί η επιμονή και η μεθοδικότητα της διακυβέρνησης Μητσοτάκη, ακόμη και αν εγγυηθεί -με τη στήριξη των πολιτών στις επερχόμενες εκλογές- την πολιτική σταθερότητα και την ενίσχυση της θέσης και της διεθνούς συμμετοχής της χώρας. Είναι αναγκαία τα εχέγγυα γενναιότητας από αυτούς που νιώθουν ή και είναι η ελίτ της χώρας στο συλλογικό και εθνικό «εγώ».
Εφημερίδα «Κυριακάτικη Απογευματινή»
