Η άσκηση της προεδρίας του Συµβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ από τη χώρα µας αυτόν τον µήνα µπορεί να µη σπουδαιολογείται στην εσωτερική πολιτική σκηνή, αλλά έχει σηµαντικό ρόλο στην απόκτηση επιπλέον κύρους για την Ελλάδα. Το γεγονός ότι ο πρωθυπουργός -και όχι µόνο η διπλωµατική εκπροσώπηση του υπουργείου Εξωτερικών- είχε την ευκαιρία από το κεντρικό βήµα του κύριου διεθνούς οργανισµού να αναπτύξει την επιχειρηµατολογία, νοµική, γεωπολιτική, γεωγραφική, απέναντι στο παράλογο διµερές µνηµόνιο Τουρκίας – Λιβύης για τις θαλάσσιες ζώνες, αποτέλεσε µια επιπλέον ευκαιρία που σε άλλες εποχές ως ζητούµενο µόνο ως φαντασίωση θα λογιζόταν.
Επίσης, η άµεση αντίδραση της Ευρωπαϊκής Ενωσης εν συνόλω και σε άµεσους χρόνους σχετικά δεν είναι ούτε κάτι αυτονόητο ούτε κάτι σύνηθες και προφανές. Πολύ περισσότερο γιατί η καταδίκη του µνηµονίου ως προκλητικού, έωλου και άκυρου δεν ήταν µόνον ευρωπαϊκή αντίδραση. Αλλά συνοδεύθηκε από αντίστοιχες τοποθετήσεις όχι µόνον από τη συµµαχία 3+1 στην Ανατολική Μεσόγειο -Ελλάδα, Κύπρος, Ισραήλ-, αλλά από την εξόχως σηµαντική για τις εξελίξεις στην περιοχή Αίγυπτο, τα Ηνωµένα Αραβικά Εµιράτα, το Μπαχρέιν -ας µην ξεχνάµε την εξόχως θερµή επίσκεψη που ο βασιλιάς του πραγµατοποίησε πολύ πρόσφατα στη χώρα µας- και το Κουβέιτ. Ακόµα και οι ΗΠΑ σε επίπεδο State Department, που κράτησαν αποστάσεις από την εξέλιξη της επικύρωσης του µνηµονίου Τουρκίας – Λιβύης αρχικά, επανήλθαν και συµπλήρωσαν µε έντονα αρνητική χροιά τη θέση τους.
Η Ελλάδα έχει προκλήσεις µπροστά της στο Αιγαίο και στη Μεσόγειο. Το κατά πόσον θα προωθήσει και θα επιβάλει τα νόµιµα εθνικά της συµφέροντα στο πεδίο σε ένα µεταίχµιο της ιστορίας και του διεθνούς συσχετισµού ισχύος δεν είναι σίγουρα µια νοµική διαδικασία. Πολύ δύσκολα θα δοθεί λύση σε ένα ∆ιεθνές ∆ικαστήριο ή σε µια διαιτησία. Το αποτέλεσµα θα κριθεί από µια άσκηση ισχύος, επιρροής, συµµαχιών και, τελικά, επίδειξης κύρους από την πλευρά της χώρας µας.
Η πλέον ανταγωνιστική δύναµη είναι η ογκώδης και αρκούντως ασιατική στις διεκδικήσεις της Τουρκία. Η πορεία δεν θα καθοριστεί από έναν πόλεµο, αλλά από πολλά επεισόδια έντασης, αποτροπής και ισορροπίας ισχύος. Το κύρος και ο σεβασµός των άλλων για τη «ναυτική δύναµη» Ελλάδα αποτελεί ένα τόσο ισχυρό οπλοστάσιο, όσο οι δυνατότητες και η ετοιµότητα των Ενόπλων ∆υνάµεων.
Εφημερίδα «Κυριακάτικη Απογευματινή»
