Ο Ζάχος Χατζηφωτίου ήταν εµβληµατική µορφή της ελληνικής δηµοσιογραφίας ως σχολιαστής των κοινωνικών φαινοµένων της εποχής του, αποτελώντας µία ζωντανή ιστορία της κοινωνίας από µόνος του. ∆ιαχρονικός bon vivant, υπήρξε ένας άνθρωπος που είχε ζήσει καλά και έντιµα και είναι από τους λίγους που µπορούσαν να ασκήσουν κριτική για όλα. Υπήρξε µεταξύ άλλων ο πολύ γνωστός «Ιακχος» του περιοδικού «Ταχυδρόµος», όπου στη στήλη του η κριτική του µατιά δεν άφηνε κανέναν αλώβητο!
Στο σηµείο αυτό να σηµειώσουµε ότι είχε διαλέξει το ψευδώνυµο αυτό διότι παρέπεµπε στον ∆ιόνυσο και στα Ελευσίνια Μυστήρια, ενώ συµβόλιζε και τη µυστική γνώση αλλά και τη χαρά.
Και βεβαίως συµβόλιζε και την υπέρβαση των κοινωνικών ορίων, τα οποία ο Ζάχος στη δηκτική κριτική του πολλές φορές τα υπερέβη… Είχε και στην ΥΕΝΕ∆
µία πολύ επιτυχηµένη πεντάλεπτη ραδιοφωνική εκποµπή, ενώ είχε περάσει και από την «Καθηµερινή» ως χρονογράφος.
Περιπετειώδης τύπος «εξ απαλών ονύχων», ο Χατζηφωτίου βρέθηκε στην Αίγυπτο σε ηλικία µόλις 17 ετών για να λάβει µέρος στις πολεµικές επιχειρήσεις στην Αφρική, µετέχοντας µάλιστα στην πολιορκία του Τοµπρούκ. Στη συνέχεια, δε, ήταν µέλος και της ΙΙΙ Ορεινής Ταξιαρχίας του Ρίµινι. Είχε λάβει ακόµη
µέρος στον Εµφύλιο, όταν στα ∆εκεµβριανά ήταν επικεφαλής ταξιαρχίας που είχε αποστολή να διώξει από τις παρυφές του Αρδηττού οµάδα του ΕΑΜ.
Μετά τον πόλεµο και τον Εµφύλιο ασχολήθηκε µε τις οικογενειακές επιχειρήσεις, πέρασε και από τη ναυτιλία στη δεκαετία του ’60, για να τον κερδίσει τελικώς η δηµοσιογραφία.
Μία από τις πιο καλές συνεντεύξεις που είχε δώσει ήταν το 1996 στον συνάδελφο και σήµερα ραδιοτηλεοπτικό παραγωγό Θοδωρή Βαµβακάρη. Παλαιός Κηφισιώτης, µίλησε σε εκείνη τη συνέντευξη για τη Μύκονο, που τα χρόνια που ακολούθησαν και κυρίως στα χρόνια της Μεταπολίτευσης «βούλιαξε» από νεόπλουτους Ελληνες και ξένους µε ιδιαιτερότητες: «Εµείς που πηγαίναµε στη Μύκονο από το καλοκαίρι του 1939 ήµασταν παιδιά 15-16 χρόνων και την ανακαλύψαµε κατά κάποιον τρόπο… Αν θέλετε, φτιάχτηκε αυτό το νησί από δυο-τρεις παρέες δικές µας… Τότε που πρωτοπήγαµε εµείς, µεταξύ µας ήταν η Ελένη
Βλάχου, η Μελίνα, η Αννα Βέλτσου, που έµενε εκεί γιατί ήταν Μυκονιάτισσα, η Λόλα Τσουκάτου, ο Φιλίνης… Τότε αυτοί ήταν celebrities, αυτοί που πάνε σήµερα δεν είναι. Είναι θλιβερό το θέαµα αυτών που πάνε. Την έχουν καταστρέψει…».
Κοσµικές στήλες
Για την εµβληµατική στήλη του στον «Ταχυδρόµο» λέει: «Εγώ δούλευα στην ‘‘Καθηµερινή’’, στη Βλάχου… Με φώναξε τότε ο Κυριαζίδης, που ήταν διευθυντής του περιοδικού, και µου πρότεινε µαζί µε τον Λαµπράκη µία στήλη».
Στην ερώτηση αν για να φιλοξενηθεί κανείς στη στήλη του «Ιακχου» θα έπρεπε να είναι «πραγµατικά κοσµικός», ο Χατζηφωτίου απάντησε: «Ε, τότε
τα πρόσεχα πάρα πολύ. Τώρα είναι µπάτε, σκύλοι, αλέστε. Πώς έχουν αλλάξει οι κοινωνίες; Εγώ από τότε που θυµάµαι τον εαυτό µου, που ήµουν 6 χρόνων το
’30, από το ’30 έως το ’40 δεν είδα να βγαίνει κανείς πλούσιος. Υπήρχαν 40-50 πλούσιοι… Καρέλλας, Παυλόπουλος, Ρετσίνας, Σταθάτος ήταν οι πλούσιοι
της εποχής. Αυτοί παρέµειναν και µετά τον Πόλεµο. Ε, βγήκαν και κάποιοι δωσίλογοι, συνεργασθέντες… Αλλά από το ’60 και µετά κάθε µέρα βγαίνει και ένας
εκατοµµυριούχος. Οι σηµερινές κοσµικές στήλες είναι ελεεινής µορφής. Εµένα κάθε στήλη µου ήταν χρονογράφηµα. Εβγαζε χιούµορ…». Μιλώντας για τη διασκέδαση, έτσι όπως εξελίχθηκε µε τα χρόνια, είχε πει: «Εχει αλλάξει ο τρόπος ζωής. Πάνε να γλεντήσουν και βλέπουν αυτούς τους άχαρους που τραγουδάνε
κάθε βράδυ κάτι τραγούδια, τα οποία δεν είναι λαϊκά, δεν είναι ρεµπέτικα, δεν είναι ελαφρά, δεν είναι τίποτε. Είναι παροιµίες που έχουν µετατραπεί σε τραγούδια,
είναι αυτά που γράφαν’ τα ηµερολόγια από πίσω, ‘‘αγάπα µε και µη λησµόνει / πίνε τσάι µε λεµόνι’’! Παλιά έλεγα στον Μάνο τον Χατζιδάκι: ‘‘Ρε παιδάκι µου, γιατί δεν γράφεις τραγούδια;’’. Μου λέει: ‘‘Εχω γράψει πάρα πολλά πράγµατα. Εξαντλήθηκα…’’».
Ο Ζάχος Χατζηφωτίου υπήρξε και ένας επιτυχηµένος όσο και πολυγραφότατος συγγραφέας. Μεταξύ των βιβλίων του περιλαµβάνονται «Τα εν οίκω… εν
δήµω», «Πωλείται συνείδησις», «Συννεφιάζει και στη Μύκονο», «Πάντα την Κυριακή», «Ο Ιακχος κι εγώ», «100 εκποµπές», «Χιούµορ και ζωγραφική», «Τα µονοπάτια του πολέµου» και άλλα.
Κυριακάτικη Απογευματινή
