Αυτό που συμβαίνει σήμερα με τον ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει προηγούμενο στην πολιτική ζωή του τόπου. ∆ιότι και παλαιότερα είχαμε αποχωρήσεις και ανεξαρτητοποιήσεις, αλλά όχι αυτό το τσουνάμι εγκατάλειψης ενός κόμματος, με τη μάταιη ίσως προσδοκία όλων αυτών που το εγκαταλείπουν να ανοίξει την αγκαλιά του και να τους δεχθεί ο Αλέξης Τσίπρας.
Αν επιχειρούσαμε μια ιστορική αναδρομή -προκειμένου, μάλιστα, να γίνει μια σύγκριση πολιτικής σοβαρότητας μεταξύ της σημερινής κατάστασης στον ΣΥΡΙΖΑ και των αποχωρήσεων στο παρελθόν, με βάση συγκεκριμένες πολιτικές απόψεις που ωθούσαν σε παραιτήσεις ή ανεξαρτητοποιήσεις-, θα καταγράφαμε τα εξής ενδεικτικά γεγονότα:
– Το 1958, η προπομπός της Νέας ∆ημοκρατίας, ΕΡΕ, αντιμετώπισε μια σοβαρή κρίση με την παραίτηση Ράλλη, Παπαληγούρα και άλλων 25 βουλευτών, οι οποίοι διαφωνούσαν με τον εκλογικό νόμο που προωθούσε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής.
– Στο παρελθόν, κατά τα χρόνια της Μεταπολίτευσης και πάντως πριν από τα χρόνια της κρίσης, όταν σημειώθηκαν εντυπωσιακές ανεξαρτητοποιήσεις, αποχωρήσεις και μετακινήσεις, η πιο σημαντική μαζική αποχώρηση ήταν αυτή του Αντώνη Σαμαρά, με την ίδρυση της Πολιτικής Ανοιξης, το 1993. Οι σχετικές αποχωρήσεις, προκειμένου να συγκροτηθεί η Πολιτική Ανοιξη, είχαν… διακομματικό χαρακτήρα, καθώς δεν μετακινήθηκαν βουλευτές και στελέχη μόνο από τη Νέα ∆ημοκρατία, αλλά και από το ΠΑΣΟΚ, όπως οι Στάθηδες Γιώτας και Παναγούλης, από τους Φιλελευθέρους και το Κέντρο, όπως ο Νικήτας Βενιζέλος, αλλά και από την Αριστερά, όπως ο Ανδρέας Λεντάκης.
– Από τις επίσης σοβαρού πολιτικού αντικτύπου μετακινήσεις, πριν από τα χρόνια των Μνημονίων, είναι αυτή του παλιού υπουργού του Κωνσταντίνου Καραμανλή Γιάννη Μπούτου, ο οποίος μετά την εκλογή του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη στην αρχηγία της Νέας ∆ημοκρατίας αποχώρησε από το κόμμα αυτό, για να εκλεγεί με το ΠΑΣΟΚ. Στη συνέχεια, δε, ο Ανδρέας Παπανδρέου τον διόρισε διοικητή στην Τράπεζα της Ελλάδος.
Οι μετακινήσεις στα δύο μεγάλα κόμματα είναι αμφίδρομες. Για παράδειγμα, έναν χρόνο μετά την άνοδο του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία, οι αδελφοί Μπουλούκου, ∆ιονύσης και Αρης, μαζί με τον έτερο πρώην στρατιωτικό ∆ημήτρη Χονδροκούκη, μετακινήθηκαν στη Νέα ∆ημοκρατία, αφού προηγουμένως είχαν διαγραφεί από τον Ανδρέα Παπανδρέου. Την αντίστροφη πορεία των τριών ακολούθησε, εντασσόμενος στο ΠΑΣΟΚ και εγκαταλείποντας τη Ν.∆., ο Στέλιος Ματζαπετάκης, ενώ κατά το πολιτικά ταραχώδες 1989 εγκατέλειψε τη Ν.∆. για το ΠΑΣΟΚ ο ∆ιονύσης Λιβανός, πατέρας του σημερινού βουλευτή της Ν.∆. Σπήλιου.
Με την εκλογή του Κώστα Καραμανλή στην ηγεσία της Νέας ∆ημοκρατίας άρχισε μια περίοδος μετακινήσεων. Αυτές οφείλονταν σε προηγούμενες διαγραφές των μετακινηθέντων.
Το 1998 διεγράφη ο άλλοτε υπουργός Βασίλης Κοντογιαννόπουλος, ο οποίος δύο χρόνια μετά εξελέγη με το -υπό τον Κώστα Σημίτη- ΠΑΣΟΚ. Περίπου ταραχώδης είναι και η πορεία του Στέφανου Μάνου, ο οποίος, όπως και ο Κοντογιαννόπουλος, διεγράφη από τον Κώστα Καραμανλή το 1998. Τη χαρακτηρίζουμε, δε, ταραχώδη, διότι μετά τη διαγραφή του, και συγκεκριμένα έναν χρόνο μετά, ίδρυσε δικό του κόμμα, το Κόμμα των Φιλελευθέρων, με έμβλημα τον ταύρο. Ομως, στις εκλογές του 2000 το κόμμα του συνεργάστηκε με τη Ν.∆. και κατόρθωσε, έτσι, ο Μάνος να ξαναμπεί στη Βουλή. Στις εκλογές του 2004, τις οποίες κέρδισε η Ν.∆., μετακινήθηκε στο ΠΑΣΟΚ και εξελέγη στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας. Ανεξαρτητοποιήθηκε ξανά, ίδρυσε τη ∆ράση, σύναψε κάποιες συμμαχίες, αλλά στο τέλος έκανε αισθητή την παρουσία του απλώς αρθρογραφώντας.
Από τη Ν.∆. έχει παραιτηθεί δύο φορές και ο επίσης άλλοτε υπουργός Ανδρέας Ανδριανόπουλος, ο οποίος κατόρθωσε μαζί με τον Μάνο να εκλεγεί και αυτός στις κάλπες του 2004 με το ψηφοδέλτιο Επικρατείας του ΠΑΣΟΚ. Οπως προαναφέρθηκε, η κινητικότητα βουλευτών ήταν ιδιαιτέρως έντονη τα χρόνια των Μνημονίων, λόγω διαφωνιών για το περιεχόμενό τους, πουαποτελεί και ένα είδος αντίστασης και εκδήλωσης φιλολαϊκότητας. Αλλά και λαϊκισμού.
Η αρχή έγινε το 2010, με την αποχώρηση από τον ΣΥΡΙΖΑ τεσσάρων βουλευτών, οι οποίοι ίδρυσαν τη ∆ΗΜ.ΑΡ., που υπήρξε και κυβερνητικός συνεταίρος των Σαμαρά – Βενιζέλου. Οι τέσσερις ήταν ο Φώτης Κουβέλης, αρχηγός του νεοϊδρυθέντος κόμματος, ο Θανάσης Λεβέντης, ο Γρηγόρης Ψαριανός και ο Νίκος Τσούκαλης.
∆ύο χρόνια μετά προστέθηκε στην ομάδα και ο προερχόμενος από το ΠΑΣΟΚ Βασίλης Οικονόμου, που διεγράφη επειδή δεν ψήφισε το Μνημόνιο. Λίγα χρόνια αργότερα, ο Βασίλης Οικονόμου βρήκε κομματική στέγη στη Νέα ∆ημοκρατία.
Οι πρώτες μαζικές μετακινήσεις στα μνημονιακά χρόνια σημειώθηκαν:
α) Με επίκεντρο τον ΣΥΡΙΖΑ, όταν ανεξαρτητοποιήθηκαν, διαφωνώντας με το ΣΥΡΙΖΑϊκό Μνημόνιο, ο Παναγιώτης Λαφαζάνης και ακόμα 25 βουλευτές. Σχημάτισαν ένα νέο κόμμα, τη Λαϊκή Ενότητα.
(β) Με επίκεντρο τον Λαϊκό Ορθόδοξο Συναγερμό του Γιώργου Καρατζαφέρη, πρώτοι εγκατέλειψαν τον ΛΑΟΣ οι Μάκης Βορίδης και Αδωνις Γεωργιάδης, αφού προηγουμένως ο αρχηγός τούς είχε διαγράψει. Τα ίχνη τους προς τη Νέα ∆ημοκρατία ακολούθησαν αργότερα από τον ΛΑΟΣ και οι Θανάσης Πλεύρης, Κυριάκος Βελόπουλος και Νίκη Τζαβέλλα, όπως και ο Κώστας Κιλτίδης, που είχε αποχωρήσει από τη Ν.∆. για να ενταχθεί στο κόμμα του Καρατζαφέρη.
Κυριακάτικη Απογευματινή
