Καθώς το καλοκαίρι έφυγε αλλά η ζέστη παραμένει, αξίζει μία αναφορά στο είδος της κινηματογραφικής αίθουσας που αποτελεί σχεδόν ελληνικό μονοπώλιο, λόγω κλίματος, και που δεν είναι άλλο από τα θερινά σινεμά. Δηλαδή οι καλοκαιρινές αίθουσες. Με το σινεμά ούτως ή άλλως μεγαλώσαμε και πάντα θα παραμένει η ψυχαγωγία που προτιμάμε, καθώς οι ταινίες που προέβαλλαν μας μετέφεραν σε άλλους κόσμους, μαγευτικούς, τρομακτικούς, συναισθηματικούς ή μυστηριώδεις.
Στην καρδιά μας όμως παραμένει το είδος κινηματογράφου το οποίο στερούνται άλλες χώρες και δεν είναι άλλο, όπως προαναφέρθηκε, από το θερινό σινεμά. Ανάμεσα σε γιασεμιά, μπουκαμβίλιες και αγιόκλημα, με το χέρι στον πασατέμπο ή το ποπ κορν, τη λεμονάδα ή την Κόκα Κόλα.
Το θερινό σινεμά είναι υπεραιωνόβιο. Φέτος γιόρτασε τα 110 χρόνια του, καθώς το πρώτο που άνοιξε ήταν το 1916! Και είχε ανοίξει στο Σύνταγμα. Τέσσερα χρόνια μετά -κι ενώ η χώρα είχε βγει από τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και ετοιμαζόταν για τη Μικρασιατική Εκστρατεία- ανοίγουν άλλοι τρεις θερινοί κινηματογράφοι: η «Αίγλη», το «Παλλάς» και, βεβαίως, το διαχρονικό «Θησείον». Ακολούθησαν χρόνια μετά το «Αλκαζάρ» και η «Βικτώρια».
Ο ενθουσιασμός με τον οποίο η ελληνική κοινωνία υποδέχθηκε το σινεμά ήταν μεγάλος. Αν μάλιστα σκεφτεί κάποιος ότι έχουμε σχεδόν τέσσερις μήνες τον χρόνο καλοκαιρία, ενώ και μερικές φορές τα θερινά σινεμά άνοιγαν Μάιο και έκλειναν Οκτώβριο, καταλαβαίνει πόσο σημαντικό ήταν αυτό το είδος της ελληνικής διασκέδασης.
Αυτή η υποδοχή από το ελληνικό κοινό συνέβαλε στη μεγάλη ανάπτυξη του θερινού σινεμά και υπήρξε περίοδος στη δεκαετία του ’60 που στη χώρα μας λειτουργούσαν πάνω από 730 θερινές αίθουσες! Στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας υπήρχαν την ίδια περίοδο περί τα 20 θερινά σινεμά…
Όπως τις χειμερινές αίθουσες έτσι και τις θερινές τις έπληξε η τεχνολογική εξέλιξη, με την τηλεόραση κυρίως, συνδρομητική και μη. Ενδεχομένως οι θερινές αίθουσες να έχουν μεγαλύτερη αντοχή. Διότι δεν είναι μόνο η ταινία που θέλει κανείς να δει, το στοιχείο που κάνει τον θεατή να πάει σε ένα θερινό σινεμά. Είναι το περιβάλλον και οι συνθήκες που προσφέρει, ο ανοικτός χώρος και η αίσθηση του να παρακολουθείς μία ταινία μυρίζοντας το γιασεμί και έχοντας από πάνω σου έναν ουρανό γεμάτο αστέρια.
«Δύο έργα σεξ»
Όμως εκτός από το είδος των θερινών σινεμά είχαμε και τα σινεμά του… έρωτα. Παλιά στα βιντεάδικα και τώρα στα λεγόμενα sex shops μπορείς άνετα να βρεις ταινίες με ερωτικό -κοινό έως ακραίο πορνό- περιεχόμενο. Σε προηγούμενες δεκαετίες δεν ήταν τόσο εύκολα τα πράγματα. Και οι νέοι και οι ενήλικοι, που αναζητούσαν να δουν ένα τέτοιο περιεχόμενο, κατέφευγαν σε λιγοστές κινηματογραφικές αίθουσες που προέβαλλαν ερωτικές ταινίες γεμάτες γυμνό και ακόμη στάσεις που παρέπεμπαν στο Κάμα Σούτρα!
Κορυφαίο στις επιλογές των παλαιών -όταν δεν υπήρχε ο Σειρηνάκης και οι πορνό ταινίες του- ήταν το «Ροζικλαίρ» στην οδό Πατησίων, που δικαιολογημένα θεωρούνταν ο ναός της ερωτικής Εβδόμης Τέχνης.
Δεν συγκέντρωνε μόνο υπόκοσμο, αλλά και ευυπόληπτους κυρίους που προσπαθούσαν να περάσουν απαρατήρητοι. Έπαιζε ταινίες και τα μεσάνυχτα, ενώ τις πρωινές ώρες γέμιζε από μαθητές που είχαν κάνει σκασιαρχείο. Και, βεβαίως, ποτέ δεν ήξερες τι αναπάντεχο μπορούσε να συμβεί εκεί μέσα ή τι θα σου ερχόταν στο κεφάλι από τον εξώστη. Σε μία τέτοια… ερωτική εκδρομή με συμμαθητές κάποιο πρωινό συνέβη το εξής αμίμητο. Πιάσαμε μια σειρά και καθίσαμε για να παρακολουθήσουμε το έργο (!) που ήδη είχε αρχίσει, όταν ο διπλανός μου συμμαθητής με τρεμάμενη φωνή μου είπε: «Πες μου σε παρακαλώ ότι αυτό που πιάνω δεν είναι… μύξα!». Άλλοι, λιγότερο τυχεροί, είχαν καθίσει πάνω σε σπέρμα…
Το «Ροζικλαίρ», που «μεγάλωσε» γενιές και γενιές, λειτούργησε επί 55 χρόνια, από το 1913 έως το 1968. Και το όνομά του το οφείλει στα ονόματα που είχαν οι δύο κόρες της ιδιοκτήτριας: Ρόζα και Κλαίρη. Αρκετές φορές προβάλλονταν δύο ταινίες, εκ των οποίων η μία ήταν ερωτική.
Άλλο σινεμά επίσης επί της Πατησίων που συναγωνιζόταν το «Ροζικλαίρ» ήταν η «Αλάσκα» που λειτούργησε από το 1939 έως το 1980. Προέβαλλε δύο ταινίες, εκ των οποίων η μία ήταν με πολύ ξύλο και η άλλη ερωτική. Οι δε προβολές συνήθως ήταν και μεταμεσονύκτιες. Συγκέντρωνε και η «Αλάσκα» μαθητόκοσμο από σκασιαρχεία πρωινά, καθώς δεν ήταν εύκολο την εποχή εκείνη να φεύγεις από το σπίτι σου και μάλιστα για να επισκέπτεσαι αυτής της κατηγορίας τα σινεμά. Και στην «Αλάσκα» μπορούσες να γίνεις μάρτυρας περίεργων περιστατικών, αλλά κυρίως, βογκητών… ηδονής, ειδικά τις μεταμεσονύκτιες ώρες.
Στις δεκαετίες του ’70 και του ’80 υπήρχαν και ορισμένα σινεμά που είχαν καθιερώσει τις λεγόμενες… τσόντες. Δηλαδή ενώ προβαλλόταν μία κανονική ταινία, σε κάποιο σημείο της κοβόταν και άρχιζε η προβολή για αρκετά λεπτά σκληρού πορνό. Ένα από τα… εμβληματικά αυτά σινεμά, που δεν υπάρχει πλέον, ήταν η «Λίνα» στους Αμπελόκηπους, που λόγω της ιδιαιτερότητας αυτής γνώρισε μεγάλες πιένες.
Κυριακάτικη Απογευματινή
