Ο Γιώργος Σιακαντάρης, επικεφαλής της επιστημονικής επιτροπής που συνέταξε το μανιφέστο της Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης(ΕΛΑΣ) έγραψε (ΝΕΑ, 20/8/26) ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον άρθρο υπό τον τίτλο «Πού βρίσκεται ο κίνδυνος από την Ακροδεξιά;». Με αρκετή ενάργεια περιέγραψε τους λόγους για τους οποίους υπάρχει μια γενικότερη άνοδος των ακροδεξιών μορφωμάτων και των απεχθών αντιλήψεών της.
Για να μιλήσουμε για τα καθ’ ημάς, βλέπουμε τα κόμματα, ακόμα και αυτά που τοποθετούνται στον χάρτη της Κεντροαριστεράς, να διολισθαίνουν σε λαϊκίστικες θέσεις και να μην απέχουν πολύ από τις αντίστοιχες θέσεις των κομμάτων που κινούνται στα δεξιά της ΝΔ. Όπως σωστά σημείωσε ο κ. Σιακαντάρης «η Κεντροδεξιά για άγρα ψήφων και η Κεντροαριστερά για να χτυπήσει τη ΝΔ να διολισθαίνουν σε ακροδεξιές θέσεις».
Στην πραγματικότητα είναι σαν οι πολιτικές δυνάμεις του τόπου να επικαθορίζονται από την ατζέντα του Αντώνη Σαμαρά και να τον ακολουθούν στα συνήθη παραληρήματά του και στις εθνικιστικές φαντασιώσεις του.
Ας πάρουμε το χαρακτηριστικό παράδειγμα των ελληνοτουρκικών σχέσεων με αφορμή τα όσα συμβαίνουν στο Αιγαίο. Το ΠΑΣΟΚ, η ΕΛΑΣ και ο ΣΥΡΙΖΑ εν χορώ στηλιτεύουν τα ήρεμα νερά και πλειοδοτούν σε (ψευτο)πατριωτισμό. Ακούς τα (περισσότερα) στελέχη τους και δεν μπορείς να διακρίνεις αν πρόκειται για βουλευτές του κ. Βελόπουλου ή για πρόσωπα που αυτοπροσδιορίζονται ως προοδευτικοί κεντροαριστεροί. Εγκαλούν την κυβέρνηση για ενδοτισμό, για υποχωρητικότητα, για έλλειψη στρατηγικής, για τη «Διακήρυξη των Αθηνών», για την επιμονή στον διάλογο με την Τουρκία. Ευτυχώς το μόνο που δεν έχουν κάνει ακόμα είναι να αμφισβητήσουν τον πατριωτισμό του υπουργού Εξωτερικών, όπως κάνουν οι ακροδεξιοί. Ελπίζω ότι δεν θα φτάσουν ως εκεί. Κοινώς κάνουν κριτική στην κυβέρνηση από τα δεξιά και όχι από προοδευτική σκοπιά. Στην πράξη δείχνουν ότι δεν επιθυμούν την επίλυση των ελληνοτουρκικών διαφορών αλλά ουσιαστικά τη διαιώνισή τους.
Το παράδοξο είναι πως τα κόμματα της αντιπολίτευσης πιέζουν για μέτρα της Ευρώπης έναντι της Τουρκίας, την ώρα που ως χώρα έχουμε κάνει σχεδόν τα πάντα για να αποκλείσουμε την Τουρκία από την Ε.Ε. Μετά το 2004 και την εγκατάλειψη της στρατηγικής που είχε ο τελευταίος οραματιστής πρωθυπουργός, Κώστας Σημίτης, ουσιαστικά σπρώχνουμε τους γείτονές μας στη… Μέκκα. Και ταυτόχρονα γκρινιάζουμε. Όλα μαζί δεν γίνονται και τα κατά καιρούς βαρύγδουπα βέτο παράγουν ενίοτε οδυνηρά αποτελέσματα. Τις πληρώσαμε επί χρόνια τις μεγαλοστομίες στο Μακεδονικό, φαίνεται πως δεν βάζουμε μυαλό και κάποιοι έχουν κατά νου τα διάφορα εμπάργκο προς τους γείτονες.
Η Ελλάδα αν έχει μια στρατηγική είναι να επιμείνει στον ευρωπαϊκό δρόμο της Τουρκίας. Θλίβομαι που κανένα από τα κόμματα της αντιπολίτευσης δεν τολμά ούτε να το ψελλίσει, ενώ η λογική της προσφυγής στη Χάγη σχεδόν έχει ποινικοποιηθεί. Εδώ που έχει φτάσει η κατάσταση και σκεπτόμενος τις εναλλακτικές για το υπουργείο Εξωτερικών, το μόνο που μπορώ να αναφωνήσω είναι: Βάστα Γεραπετρίτη.
Εφημερίδα Απογευματινή
