Μετά τη «θραύση» που έκανε στην «Μπαλάντα της Τρύπιας Καρδιάς» και στη «Σπασµένη Φλέβα», τις δραµατικές ταινίες του Γιάννη Οικονοµίδη, που είδαµε µε κοµµένη την ανάσα, η Σοφία Κουνιά κάνει το καλοκαίρι το επόµενο βήµα της στην Τέχνη, ανεβαίνοντας πρώτη φορά στη θεατρική σκηνή και µάλιστα σε κωµωδία. Η Σοφία, που για πολλά χρόνια εργάζεται ως δηµόσιος υπάλληλος, φτιάχνοντας υπολογιστές όπως έχει πει η ίδια, τα τελευταία χρόνια ζει το µεγάλο όνειρο. Και ενώ στα «χέρια» του Οικονοµίδη έµαθε να φτιάχνει σκληρές και αδίστακτες κινηµατογραφικές περσόνες, στις 12 και 13 Ιουνίου θα τη δούµε στη µουσική κωµωδία «Λυσιστράτη» του Σταµάτη Κραουνάκη, στο Ηρώδειο. Πώς έγινε αυτό; Μας το εξηγεί η ίδια µιλώντας στην «Κυριακάτικη Απογευµατινή».
Πώς αποφασίσατε να ασχοληθείτε µε το θέατρο;
∆εν το αποφάσισα εγώ. Ο Σταµάτης το αποφάσισε. Με είχε δει τον χειµώνα σε συνέντευξη που είχα δώσει στην εκποµπή Studio 4 της ΕΡΤ, µε αφορµή τη
«Σπασµένη Φλέβα», και έπειτα από λίγες µέρες µε πήρε τηλέφωνο. Αρχίσαµε να έχουµε επικοινωνία και κάποια στιγµή µου πρότεινε να παίξω στη «Λυσιστράτη». Εγώ έως τότε δεν είχα καµία σκέψη να κάνω θέατρο.
Απαντήσατε αµέσως;
Στην αρχή ξαφνιάστηκα, έµεινα άναυδη. Ούτε στα όνειρά µου δεν είχα σκεφτεί ότι µπορεί να µε πάρει τηλέφωνο ο Κραουνάκης. Με ρώτησε αν τραγουδώ και του είπα όχι. Με ρώτησε αν χορεύω και του είπα καθόλου. Και τότε µου είπε «καταπληκτικά, ξεκινάµε πρόβες τη ∆ευτέρα». ∆έχτηκα γιατί δεν µπορείς να πεις «όχι» στον Σταµάτη. Του ξεκαθάρισα όµως ότι «ξεκινάµε, αλλά αν δεν σου κάνω, διώξε µε».
Πώς νιώθετε στον ρόλο της Κλεονίκης;
Η Κλεονίκη είναι ένας δυνατός ρόλος, βέβαια διασκευασµένος από τον Σταµάτη, όπως και όλο το έργο, το οποίο διαπραγµατεύεται τον πόλεµο, το χρήµα,
την ειρήνη, τη γυναικεία χειραφέτηση. Στις πρόβες το πρώτο δίµηνο ήταν δύσκολο. Αυτά τα πράγµατα έχουν πολλή δουλειά και έπρεπε να µπω στο κλίµα.
Τώρα νιώθω πολύ καλά. Η οµάδα είναι καταπληκτική. Τα παιδιά µε βοηθάνε και ο Σταµάτης είναι πολύ δοτικός. Εχει και φοβερή έµπνευση, γιατί όταν βλέπεις
έναν άνθρωπο µπροστά σου να γεννάει ιδέες, εµπνέεσαι κι εσύ.
Τι σας ζήτησε να κάνετε για τον ρόλο σας στην παράσταση;
Μου είπε πως θέλει απλά την περσόνα τη δική µου. Μου ζήτησε να υποδυθώ την Κλεονίκη, αλλά µέσα από τον εαυτό µου.
Τα χορευτικά σάς δυσκόλεψαν;
Ναι, µε δυσκόλεψαν, γιατί θεωρώ πως δεν έχω κάποια ιδιαίτερη χάρη στον χορό, αλλά τα κατάφερα κι αυτά.
Τι σας ζόρισε πιο πολύ σε αυτό το εγχείρηµα;
Ολο το εγχείρηµα (γέλια). Γιατί το θέατρο έχει µια υπερβολή. ∆ηλαδή πρέπει να φαίνεται το συναίσθηµα, να το βγάζεις για να το καταλάβει και ο θεατής. Και επειδή το θέατρο είναι ζωντανό θέαµα, αν κάνεις ένα λάθος θα φανεί, ενώ στο σινεµά το λάθος µπορείς να το διορθώσεις τραβώντας ξανά τη σκηνή. Αυτό λίγο µε φόβιζε. Αλλά επειδή είµαστε δεµένη οµάδα, νοµίζω πως θα βγει σαν ένα πάρτι που θα ενωθεί µε το κοινό.
Νιώθετε ότι κάνετε κάτι πολύ τολµηρό;
Ναι, βέβαια. Βουτάω στα βαθιά. Αλλά είπα ότι θα το δοκιµάσω.
Στις ταινίες είχατε δραµατικό ρόλο, ενώ εδώ πρωταγωνιστείτε σε κωµωδία. Πώς περάσατε από την τραγωδία στην κωµωδία;
Οποιος µε γνωρίζει, ξέρει ότι γελάω πολύ, είµαι του κεφιού. Το δύσκολο είναι να αφεθείς σε αυτά που ζητά ο σκηνοθέτης. Αν το καταφέρεις αυτό, απελευθερώνεται το σώµα και βρίσκεις τις τσαχπινιές που χρειάζεται ο ρόλος. Γίνεται ξαφνικά κάτι µαγικό. Τους πρώτους δύο µήνες δεν ήξερα πού πατούσα. Μετά τα βρήκα όλα.
Είπατε κάποια στιγµή «τι κάνω τώρα;»…
Ναι, βέβαια. Κάποιες φορές είπα µήπως πρέπει να φύγω για να προστατέψω την παράσταση… Αλλά λέω, αφού δεν µε έχει διώξει ακόµα ο Σταµάτης, κάτι βλέπει.
Ποιο είναι σήµερα το µήνυµα της Λυσιστράτης;
Είναι το πολύ γνωστό σε όλους µας. Οτι όλοι οι πόλεµοι γίνονται για το χρήµα. Οι λαοί δεν έχουν να χωρίσουν τίποτα. Και ίσως αν κυβερνούσαν οι γυναίκες θα
ήταν καλύτερα τα πράγµατα.
Για ποια θέµατα πρέπει οι γυναίκες να επαναστατούν σήµερα;
Και µόνο το γεγονός ότι το 2026 συµβαίνουν ακόµα γυναικοκτονίες είναι τραγικό. ∆εν µπορεί σήµερα ένας άντρας να νιώθει ότι η γυναίκα είναι κτήµα του.
Πρέπει καθηµερινά να διεκδικούµε την ισότητα. Αλλά όσο υπάρχει πατριαρχία, βαθιά ριζωµένη και στις ψυχές των γυναικών, τόσο θα χρειάζεται να αγωνιζόµαστε κι άλλο.
Η συµµετοχή στη «Λυσιστράτη» είναι µια προσωπική σας επανάσταση;
Ναι, αυτό για µένα είναι µια υπέρβαση. Αν ήµουν 30 µπορεί να µην το έκανα. Και η συµµετοχή µου στις ταινίες του Γιάννη Οικονοµίδη ήταν µια υπέρβαση.
∆ηλαδή πιστεύω πως µετά τα 50 αρχίζουν οι υπερβάσεις, επειδή τα έχεις βρει µε τον εαυτό σου, ίσως έπειτα από κάποια δυνατή σφαλιάρα της ζωής σου.
Παίρνεις τη ζωή σου στην πλάκα.
Αυτό που ζείτε µέσα από την Τέχνη είναι αυτό που θέλει η ψυχή σας;
Ναι. Γιατί αν η ψυχή σου νιώσει καλά, γιατρεύεσαι. ∆εν τα κρατάς µέσα σου και δεν αρρωσταίνεις. Ετσι δεν έχεις κακία. Είσαι χαρούµενος και µπορείς όλα
να τα αντιµετωπίσεις. Το σινεµά και το θέατρο είναι η ψυχοθεραπεία µου. Με µαγεύει.
Κυριακάτικη Απογευματινή
