Η Ευρώπη έχει ένα σοβαρό πρόβλημα. Δεν μπορεί να παρατάξει στο πεδίο τις στρατιές των εθνών της. Γιατί οι στρατιές αυτές δεν υπάρχουν. Για δεκαετίες ένας επιφανειακός «πασιφισμός» και θεωρήσεις περί του τέλους της ιστορίας ή καλύτερα των πολέμων που αφορούν την Ευρώπη, έκρυβε τις κερδοσκοπικές διαθέσεις κεντρικών βιομηχανικών δυνάμεων της Ευρώπης. Γερμανία, Γαλλία, Ιταλία, Ισπανία ακόμη και η Βρετανία, σώματα της οποίας πολεμούσαν κατά περιόδους στο πλευρό των Αμερικανών σε διάφορα κυρίως ασιατικά μέτωπα, είχαν περιορίσει δραστικά τον όγκο άρα και το κόστος των ενόπλων δυνάμεων που διατηρούσαν. Είχαν περιορισθεί σε κάποιες αεροπορικές δυνάμεις και στη διατήρηση ειδικών δυνάμεων. Αντίθετα, όλο και περισσότερο είχαν επενδύσεις στο πολεμικό βιομηχανικό τους σύμπλεγμα στις εξαγωγές οπλικών συστημάτων κατασκευής τους σε στεριά, αέρα και θάλασσα. Υπήρξε δηλαδή μια στρατηγική μείωσης των εξόδων και αύξησης των εσόδων για τους κρατικούς προϋπολογισμούς τους. Οι θεωρίες περί «πράσινης οικονομίας» και παραγωγής, όχι μόνον στην ενέργεια αλλά και στην αυτοκινητοβιομηχανία οδήγησαν σειρά κυβερνήσεων και ευρωπαϊκών ηγεσιών στον εθελούσιο αφοπλισμό. Άλλωστε την ασφάλεια της Ευρώπης στρατηγικά την εγγυόνταν και την πλήρωναν οι ΗΠΑ. Μάλιστα εξαιτίας και των ευρύτατων δυνάμεων που είχαν εγκατεστημένες οι ΗΠΑ στο ευρωπαϊκά εδάφη μεταπολεμικά, αλλά και μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, τα έσοδα ευρωπαϊκών κεντρικών κρατών επίσης αυξάνονταν.
Σε μια πρώτη φάση οι Αμερικανοί επανειλημμένως ζητούσαν την αύξηση των κρατικών δαπανών των Ευρωπαίων, σε εθνική βάση, στο 3% του ΑΕΠ τους. Πολύ λίγες χώρες , μεταξύ αυτών φυσικά η Ελλάδα, ακολούθησαν μια τέτοια λογική στους στρατιωτικούς εξοπλισμούς τους για τη διατήρηση ενόπλων δυνάμεων. Ευρώπη και ΗΠΑ είχαν και εξακολουθούν να έχουν ως συνισταμένη το ΝΑΤΟ. Ακόμη όμως και στο Ατλαντικό Σύμφωνο οι Αμερικανοί πλήρωναν τη μερίδα του λέοντος στην εξυπηρέτηση των δαπανών της στρατιωτικής συμμαχίας. Όταν προέκυψε δεύτερη θητεία Τραμπ στον Λευκό Οίκο, οι κανόνες του παιχνιδιού και οι ισορροπίες μεταξύ Ευρώπης και ΗΠΑ, άλλαξαν. Στη βάση μιας βίαιης αλλαγής ο πρόεδρος Τραμπ έστειλε το ραβασάκι των υποχρεώσεων στους Ευρωπαίους για την ασφάλειά τους. Μάλιστα το προπέτασμα καπνού από την πλευρά της Ευρώπης στη βάση του συνεχιζόμενου πολέμου στην Ουκρανία και στην επιθετικότητα που μπορεί να έχει η Ρωσία απέναντι στις ευρωπαϊκές χώρες με εισβολή στις Βαλτικές, την Πολωνία ή τη Μολδαβία πολύ λίγο επηρέασαν το παρόν επιτελείο στον Λευκό Οίκο. Παρά το γεγονός ότι μια μεγάλη μερίδα ευρωπαϊκών κρατών, μη εξαιρουμένης της Γερμανίας ή της Γαλλίας ή της Ιταλίας, αποδέχθηκαν ασμένως την αύξηση των στρατιωτικών δαπανών τους στο επίπεδο του 5% του ΑΕΠ τους, ως μέλη του ΝΑΤΟ, η Ουάσινγκτον δεν εκάμφθη. Συνέχισε να διακηρύσσει την αποχώρηση δυνάμεών της από την Ευρώπη και στην επικέντρωση του δόγματος εθνικής ασφάλειας των ΗΠΑ σε άλλες περιοχές του πλανήτη. Τότε οι Ευρωπαίοι, σε επίπεδο κεντρικών δυνάμεων, άρχισαν να μιλούν για την περίπτωση Rearm Europe, για οικονομική συνεργασία και βιομηχανικά κονδύλια για επανεξοπλισμό τύπου SAFE.
Για μία ακόμη φορά οι ευρωπαϊκές ηγεσίες θέλησαν να μπλοφάρουν απέναντι στις πιέσεις της Ουάσινγκτον συγχέοντας την αύξηση της βιομηχανικής παραγωγής με τη συγκρότηση ενόπλων δυνάμεων. Ακριβώς επειδή δεν επηρεάσθηκε η βούληση και πολύ περισσότερο η διάθεση του Λευκού Οίκου και της Ουάσινγκτον από αυτού του τύπου τις διακηρύξεις και πρωτοβουλίες, στην παρούσα φάση άρχισε να αναπτύσσεται στην Ευρώπη μια σοβαρή συζήτηση.
Αυτή ξεκινά από την Κάγια Κάλας, που φυσικά έχει πιο σημαντική αρμοδιότητα σε τέτοια θέματα από την επικεφαλής της Κομισιόν Φον ντερ Λάιεν. Τι είπε η επιτετραμμένη υπουργός Εξωτερικών και Άμυνας της Ευρώπης; «Το ΝΑΤΟ πρέπει να γίνει πιο ευρωπαϊκό για να διατηρήσει τη δύναμή του». Πράγματι, στις δομές του ΝΑΤΟ μπορεί να κτισθεί ένα ευρωπαϊκό οικοδόμημα ένοπλης ισχύος (hard power) στη βάση των εθνών. Αυτό είναι ρεαλισμός. Άλλωστε, οι ΗΠΑ δεν έχουν δηλώσει ότι αποχωρούν από το ΝΑΤΟ. Αλλά να αναλάβει η Ευρώπη το κόστος της ευθύνης για την ασφάλειά της. Άρα και τη δυνατότητα να υπάρχει ως οντότητα στο παγκόσμιο power game, εντός του ΝΑΤΟ.
Εφημερίδα Απογευματινή
