Με μία φράση κατά τη διάρκεια της ομιλίας του στη Διεθνή Διάσκεψη για την πυρηνική ενέργεια στο Παρίσι την Τρίτη, ο πρωθυπουργός κ. Μητσοτάκης άνοιξε ένα ευρύ κεφάλαιο για την Ελλάδα του μέλλοντος. «Η Ελλάδα γυρίζει σελίδα και είναι ώρα να εξερευνήσει αν οι μικροί πυρηνικοί αντιδραστήρες (SMRs) μπορούν να διαδραματίσουν ρόλο», είπε συγκεκριμένα.
Η Ελλάδα είναι από τις χώρες εκείνες της Ευρώπης του πυρήνα που είναι γνωστή για την απουσία στρατηγικής και στο πεδίο των επενδύσεων ή της οικονομίας της. Για δεκαετίες μετά την ένταξή της στην τότε ΕΟΚ και στη συνέχεια Ευρωπαϊκή Ένωση οι κυβερνήσεις, οι επιχειρήσεις και η τεχνοκρατία της άδρατταν μονίμως την ευκαιρία για τον προσπορισμό και τη σπατάλη κονδυλίων από τα ευρωπαϊκά ταμεία στήριξης, συνοχής και ανάκαμψης προκειμένου για πολιτικούς πελατειακούς και εκλογικούς σκοπούς ή προχείρως κλείνοντας «τρύπες» σε ισολογισμούς εταιρειών να πανηγυρίσουν ότι η χώρα και η οικονομία αλλάζουν σελίδα και εξελίσσεται στην «Ελλάδα της Ευρώπης». Η διαφθορά και οι εθνικές και κοινωνικές απογοητεύσεις περίσσεψαν σε διαφορετικές συγκυρίες.
Στην παρούσα φάση η Ελλάδα, εν μέσω ενός απρόβλεπτου και γεμάτου κρίσεις, αναταράξεις και ανακατατάξεις διεθνούς σύμπαντος που ακόμη και ο πόλεμος λογίζεται ως κανονικότητα, κινείται με πιο συντεταγμένο τρόπο από όσο διδάσκει στο σύνολό της η μεταπολεμική της ιστορία. Αφήνοντας προς στιγμήν το γεωπολιτικό επίπεδο όπου πλέον έχει αναπτύξει το σύνολο της στρατηγικής της, αξίζει να επικεντρωθούμε σε δύο τομείς νεότευκτους που μπαίνουν στη συζήτηση και την οργάνωση της εμπεδωμένης πολιτικής.
Ο ένας είναι η αξιολόγηση και η προετοιμασία για την πυρηνική εποχή και χρήσης ως μορφή ενεργειακής υποδομής. Πρόκειται για έργο και σχεδιασμό 15ετίας που θα φθάσει σε πρακτικό αποτέλεσμα να λειτουργεί στην Ελλάδα του 2040. Ο άλλος είναι η επονομαζόμενη defence tech. Οι πόλεμοι στην Ουκρανία και τώρα στο Ιράν έδειξαν την ανάγκη ενθάρρυνσης -πέραν από τους κλασικού τύπου στρατιωτικούς εξοπλισμούς- start ups εταιρειών και δικτύου venture capitals funds για τη χρηματοδότησή τους προκειμένου να εξελιχθούν και να παράγουν καινοτομία σε σχέση με την κυβερνοασφάλεια, εφαρμογές τεχνητής νοημοσύνης, κυρίως drones και αντι-drones συστήματα, αισθητήρες επιτήρησης, κβαντικές επικοινωνίες, διαστημικές εφαρμογές. Υπάρχουν ήδη ομάδες και εταιρείες που κινούνται με επιτυχία στους τομείς αυτούς , αλλά το μέλλον δείχνει ιδιαίτερα σημαντικό σε ευκαιρίες που δημιουργούνται. Ο τομέας αυτός αφορά την Ελλάδα του 2030 και θα πρέπει να εμπεδωθεί στην ήδη διατυπωμένη «ατζέντα 2030» του υπουργείου Αμύνης που εξελίσσεται.
Η Ελλάδα βρίσκεται ήδη μακριά από την προηγούμενη δεκαετία της δημοσιονομικής χρεοκοπίας της. Είναι όμως απαραίτητο να γίνει απολύτως αντιληπτό ότι το μέλλον θα κριθεί και θα προεξοφληθεί από τις αποφάσεις, το θάρρος και τη μεθοδικότητα των αποφάσεων του παρόντος. Αυτό που δεν είχε η Ελλάδα τον προηγούμενο μισό αιώνα ήταν την ευκαιρία που μπορεί να δώσει το παρόν στο μέλλον. Οι κυβερνήσεις της ασχολούνταν εμμονικά, καιροσκοπικά με τη μικροπολιτική, το πρόσκαιρο και το καθημερινό και δεν σήκωναν τη ματιά τους, όπως και οι επιχειρήσεις άλλωστε, να δουν το φως του ήλιου που αφορούσε τη μεθεπόμενη ημέρα. Ακόμη και στην τελευταία φάση του σχεδιασμού αξιοποίησης των κονδυλίων του Ταμείου Ανάκαμψης που τελειώνουν το 2027 επικράτησε η λογική του να πάρουμε τα περισσότερα λεφτά και όχι πώς θα επενδύσουμε αυτούς του πόρους για να εξελίξουμε και να αναβαθμίσουμε τη χώρα. Διαχείριση και όχι στρατηγική.
Η νέα ευκαιρία ξεκινά με τα κονδύλια από το 2028 και πέρα. Αλλά και πώς θα αξιοποιήσουμε τις κεντρικές συμμαχίες μας με τις ΗΠΑ και τη Γαλλία, πέραν των περιφερειακών με το Ισραήλ, την Ινδία, τους Άραβες για να πετύχουμε μια νέα αρχιτεκτονική παραγωγικής επάρκειας και ισχύος για τη χώρα μας. Έχουμε την κατάλληλη διακυβέρνηση ώστε το παρόν να στηρίξει το μέλλον και όχι να το ναρκοθετήσει όπως σε προηγούμενες εποχές.
Εφημερίδα Απογευματινή
