Αμφιβάλλω εάν σε κάποια άλλη ευρωπαϊκή χώρα οι δυνάμεις της αντιπολίτευσης στην προσπάθειά τους να διασφαλίσουν την «εκλογική τους βιωσιμότητα» το μόνο που κάνουν είναι να επενδύουν στην ποινικοποίηση της πολιτικής ζωής, μετατρέποντας τις εθνικές τους αντιπροσωπείες σε αίθουσες δικαστηρίων, υποδυόμενοι σε κάθε υπόθεση που απασχολεί την επικαιρότητα τους αυτόκλητους εισαγγελείς και τους αδέκαστους ανακριτές.
Όμως το χειρότερο δεν είναι αυτό, αλλά η απύθμενη υστεροβουλία τους, που πλέον τείνει να εξελιχθεί σε προβλέψιμη προβοκάτσια, με το να παρουσιάζουν κάθε δαιμόνιο αφήγημά τους ως αληθοφανές κατηγορητήριο, συνδέοντάς το με τον πολιτικό τους αντίπαλο, στην προκειμένη περίπτωση τον Κ. Μητσοτάκη. Και όποτε αυτό δεν τους «βγαίνει» ή δεν επιβεβαιώνεται από τα αληθινά στοιχεία μιας υπόθεσης, τότε φτάνουν στο σημείο να υιοθετούν θεωρίες συνωμοσίας ή να ασπάζονται τους υπερασπιστικούς ισχυρισμούς που προέρχονται από αποδεδειγμένα ενόχους, καταδικασμένους εγκληματίες και σεσημασμένους «θύτες».
Στην υπόθεση των υποκλοπών υπερασπίζονται τον κ. Ντίλιαν, τον οποίο άρχισαν να αντιμετωπίζουν ως «αξιόπιστο» μάρτυρα αφού καταδικάστηκε πρωτοδίκως από την ελληνική Δικαιοσύνη. Στην υπόθεση των Τεμπών «αθωώνουν» εκ προοιμίου τον εγκληματία σταθμάρχη και δεν ασχολούνται καθόλου μαζί του, καθώς τα καραμπινάτα λάθη του δεν συνάδουν με τις εικασίες τους περί εξαφανισμένων βαγονιών, ξυλολίων, λαθρεμπορίων και οτιδήποτε άλλο είχαν επινοήσει για να βγάλουν κατηγορούμενο τον Κ. Μητσοτάκη.
Στην υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ προσπερνούν ότι μέχρι τώρα έχουν μπει στη φυλακή οι «πράσινοι» κουμπάροι του Ν. Ανδρουλάκη και στρέφουν την προσοχή τους μόνο στους βουλευτές της ΝΔ που έπαιρναν τηλέφωνα για να ζητήσουν ενημέρωση σε αιτήματα αγροτών της εκλογικής τους περιφέρειας. Τον ηθοποιό Λιγνάδη, ο οποίος είχε πάρε-δώσε με όλες τις κυβερνήσεις της χώρας, πάλι στον Κ. Μητσοτάκη πήγαν να τον χρεώσουν.
Αλλά γιατί να μας προξενεί εντύπωση αυτή η διαβολική τακτική της αντιπολίτευσης, την οποία πλέον υιοθετεί ανοιχτά και ο Ν. Ανδρουλάκης, ο οποίος υπό τον φόβο μην του κόψει μονάδες ο Α. Τσίπρας στις εκλογές επιλέγει όχι μόνο να του μοιάσει, αλλά και να προσπεράσει σε επίπεδο συνωμοσιολογίας τα πνευματικά του τέκνα, δηλαδή τον Π. Πολάκη και τη Ζ. Κωνσταντοπούλου; Οι πρώτοι διδάσκοντες της ιστορίας ότι στη χώρα μας δεν υπάρχει Δικαιοσύνη ήταν οι συριζαίοι υπό τον Α. Τσίπρα, ο οποίος «έχτισε πολιτική καριέρα» επ’ αυτού, ασχέτως εάν στην πορεία αποδείχτηκε ότι ο λόγος που στοχοποιούσε τη Δικαιοσύνη ήταν επειδή επεδίωκε την ποδηγέτησή της προκειμένου να εξοντώσει τους πολιτικούς του αντιπάλους. Με πιο χαρακτηριστική περίπτωση την υπόθεση Novartis, όπου δεν τους ενδιέφερε η αποκάλυψη της αλήθειας ως προς το σκάνδαλο που αφορούσε γιατρούς, αλλά το πώς θα «χώσουν κανέναν αντίπαλό τους στη φυλακή για να κερδίσουν τις εκλογές», όπως έλεγε ο Π. Πολάκης, ή πώς θα διασύρουν σε πανομοιότυπες υποθέσεις, που οι ίδιοι έβγαζαν στον αφρό της επικαιρότητας, από τη σύζυγο του διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος Γ. Στουρνάρα μέχρι τη σύζυγο του τότε αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης Κ. Μητσοτάκη.
«Εκτροπή» και «συγκάλυψη» όποτε συμφέρει τον Ανδρουλάκη
Εκείνο που δεν κατάλαβε κανείς από τη χθεσινή συνέντευξη Τύπου του Νίκου Ανδρουλάκη και κάποιων δικηγόρων που έχουν ασχοληθεί με την υπόθεση των υποκλοπών είναι γιατί δεν δίνουν στη δημοσιότητα τα όποια επιπλέον στοιχεία υποτίθεται πως έχουν στη διάθεσή τους; Επίσης, εάν ο εισαγγελέας του Αρείου Πάγου διαπράττει το κακούργημα της κατάχρησης εξουσίας, με υπαινιγμούς ότι πήρε εντολές από το Μέγαρο Μαξίμου να κουκουλώσει την υπόθεση, γιατί να μην ισχύει το ίδιο και για τους «δικαστές» που έπραξαν το ακριβώς αντίθετο, ώστε να κρατήσουν στη «δικαστική επικαιρότητα» το θέμα για να εξυπηρετήσουν τον πολιτικό σχεδιασμό της αντιπολίτευσης; Εδώ ο κ. Ράμμος αποδείχτηκε ότι με την εμπλοκή του στη συγκεκριμένη έρευνα είχε και άλλες βλέψεις, καθώς αύξησε τις μετοχές του στο πολιτικό χρηματιστήριο, διεκδικώντας στην πορεία το χρίσμα του υποψηφίου για την Προεδρία της Δημοκρατίας. Άρα δεν γίνεται να έχουμε «εκτροπή» και «συγκάλυψη» όταν οι αποφάσεις δεν βολεύουν την αντιπολίτευση, αλλά «δικαστική ανεξαρτησία» και «δημοκρατία» όταν εκδίδονται αποφάσεις που μπορεί να μην αρέσουν στην κυβέρνηση.
Αντιγράφει τον Τσίπρα σε προεκλογικό επίπεδο
Ο Ν. Ανδρουλάκης, που χθες εμφανίστηκε στη Χαριλάου Τρικούπη μαζί με κάτι δικηγόρους που πολιτικολογούσαν ασυστόλως, έδωσε την εντύπωση ότι ο λόγος που ξανασηκώνει το θέμα των υποκλοπών, όπου ο ίδιος αποδεδειγμένα δεν υπήρξε ποτέ θύμα παρακολούθησης του περίφημου λογισμικού Predator, δεν ήταν για να κηρύξει «δημοκρατικό ανένδοτο» εναντίον του Κ. Μητσοτάκη, αλλά για να εξουδετερώσει προληπτικά τον Α. Τσίπρα, ο οποίος νωρίτερα είχε επιδιώξει να «κεφαλαιοποιήσει» την απόφαση της Εισαγγελίας του Αρείου Πάγου με σκοπό να προσποριστεί επικοινωνιακά οφέλη στην κριτική του απέναντι στη ΝΔ και τον Κ. Μητσοτάκη.
Η πλάκα όμως είναι ότι ο Ν. Ανδρουλάκης, έχοντας κατά νου πως η δημιουργία νέου κόμματος από τον Α. Τσίπρα μπορεί να του στερήσει τη δεύτερη θέση στις εκλογές, αντί να οδηγείται σε κινήσεις διαφοροποίησης από τον πρώην πρωθυπουργό, καταλήγει να του μοιάζει και να τον αντιγράφει σε προεκλογικό επίπεδο. Το 2023 το δίλημμα που έθετε ο Α. Τσίπρας στον ελληνικό λαό στην πορεία προς τις εθνικές κάλπες ήταν «με τη δημοκρατία ή την εκτροπή». Ακριβώς το ίδιο σύνθημα επιστράτευσε χθες και ο Ν. Ανδρουλάκης.
Εφημερίδα Απογευματινή
