Αυτοί που στην Ελλάδα συνεχίζουν να διαχωρίζουν τα ζητήματα καθημερινότητας από τα «μεγάλα θέματα» εξωτερικού ή διεθνούς πολιτικής στα οποία συμμετέχει ή παρακολουθεί η ηγεσία της χώρας, στην παρούσα φάση είναι πλέον επιβεβλημένο να κατανοήσουν ότι κάνουν λάθος.
Ζουν σε ένα παρελθόν που δεν αφορά το παρόν της Ελλάδας και πολύ περισσότερο τα χρόνια μέχρι το 2030. Άρα και των Ελλήνων ασχέτως ιδεολογίας, ψήφου στις εκλογές και φορολογικής δήλωσης. Μας ενδιαφέρει τα μέγιστα τι θα γίνει στο Ορμούζ. Ποιες θα είναι οι εξελίξεις στον πόλεμο του Ιράν ή στον Λίβανο. Δεν αφορά κάποιους εκλεπτυσμένους ανθρώπους των ελίτ που ασχολούνται και επικεντρώνονται στα διεθνή θέματα ή παρακολουθούν τις διεθνείς αγορές του χρήματος και της ενέργειας. Αλλά όλους. Αναλόγως με το αν περνούν τα εμπορικά πλοία από τα Στενά του Ορμούζ θα κινηθεί το κόστος ζωής μας. Στα καύσιμα, στα τρόφιμα, στα λιπάσματα για τον πρωτογενή τομέα. Δεν είναι κάπου εκεί μακριά ο πόλεμος, είναι μέσα στην καθημερινότητά μας.
Ομοίως και πέραν των οικονομικών επιπτώσεων οι κινήσεις της χώρας μας, χρόνια τώρα, στα σαλόνια της διπλωματίας στην Ευρώπη, την Ανατολή ή πέριξ του Λευκού Οίκου στην Ουάσινγκτον, που είναι επιλογές της διακυβέρνησης Μητσοτάκη από το 2019 και εντεύθεν, δεν είναι μια πραγματικότητα η οποία θα απασχολήσει τον ελεύθερο χρόνο μας, κάτι σαν μυθιστόρημα για να ξεφύγουμε. Είναι η πραγματικότητα για τον «παίκτη» που λέγεται Ελλάδα. Αυτός ο «παίκτης» όταν πετυχαίνει, κερδίζουμε όλοι. Δεξιοί, Αριστεροί, Κεντρώοι, εκσυγχρονιστές, αδιάφοροι, trolls, αντισυστημικοί, αντιδραστικοί, αιθεροβάμονες. Αν ο «παίκτης» Ελλάδα χάσει μία μάχη, πολύ περισσότερο έναν πόλεμο, θα χάσουμε όλοι μαζί πάλι. Όπως για παράδειγμα πριν από 15 χρόνια όταν η χώρα χρεοκόπησε.
Η Ελλάδα είναι πλέον ισχυρή όχι μόνον ως προς το προφίλ της αλλά και ως προς τους δείκτες της στην Ευρώπη. Στις αξιολογήσεις των διεθνών οίκων. Στην καταγραφή του ΔΝΤ και άλλων διεθνών οργανισμών. Στις ενεργειακές πολιτικές της. Είναι πολύ αναβαθμισμένη στη διεθνή στρατηγική της. Στο πώς δομεί αλλά και πώς συμμετέχει στις πολυμερείς και τις διμερείς συμμαχίες της. Οι συσχετισμοί ισχύος την «προστατεύουν» μάλιστα από την Τουρκία και της δίνουν πλεονέκτημα μαζί με την Κύπρο έναντι της Άγκυρας που ακολούθησε διαφορετική στρατηγική, με αποτέλεσμα να βρίσκεται πλέον σε δύσκολη θέση και να φαντάζει αναξιόπιστος εταίρος τόσο στη Δύση όσο και στην Ανατολή.
Η Ελλάδα με τη διακυβέρνηση Μητσοτάκη και τις επιλογές που γίνονται εξοπλίστηκε εκ νέου. Έχει να παρατάξει αναβαθμισμένες Ένοπλες Δυνάμεις με σύγχρονα όπλα και υψηλό επίπεδο ετοιμότητας. Σε απρόβλεπτους καιρούς, όπως η σημερινή, αξία δεν έχουν αόριστες διακηρύξεις και ιδεοληψίες. Αλλά πραγματικά τι έχεις στη «φαρέτρα» σου.
Τις κάλπες που έρχονται δεν μπορούμε να τις αντιμετωπίσουμε χωρίς ευθύνη, συνηθισμένοι στην κανονικότητα και την προβλεψιμότητα της διακυβέρνησης Μητσοτάκη. Η καλή πορεία της χώρας είναι αναστρέψιμη!
Αν οι πολίτες περιορίσουν την αυτοδυναμία της διακυβέρνησης Μητσοτάκη, γεγονός μάλλον απίθανο, θα πρέπει να καταλάβουν τι σημαίνει μια τέτοια επιλογή. Ο επικεφαλής της αξιωματικής αντιπολίτευσης κ. Ανδρουλάκης πήγε σε ένα συνέδριο στη Βαρκελώνη για να επιδείξει την προσήλωσή του στη σχέση με την ισπανική Κεντροαριστερά του Σάντσεθ . Ήταν πολύ όμορφα εκεί. Έβγαλε φωτογραφίες, συνάντησε ανθρώπους της ευρωπαϊκής Κεντροαριστεράς, πέρασε όμορφα. Όμως αν ο κ. Ανδρουλάκης συμμετείχε στη διακυβέρνηση, με μια τέτοια κίνηση θα είχε πλήξει καίρια την όλη στρατηγική της χώρας και σε σχέση με ΗΠΑ, Ισραήλ και θα είχε θέσει την Ελλάδα σε ρόλο «υποτελούς» στρατηγικά στην Τουρκία. Είναι ένα σύμπαν η απόσταση που χωρίζει τον κ. Μητσοτάκη από τους πολιτικούς του ανθυποψήφιους για την ηγεσία της εκτελεστικής εξουσίας. Και αυτό είναι κάτι σοβαρό και αξιομνημόνευτο.
Εφημερίδα Απογευματινή
