Η αγωνιστική αναγέννηση του Παναθηναϊκού AKTOR στη Βαλένθια και οι συνεχιζόμενες επιβλητικές εμφανίσεις τού εξαιρετικά σταθερού Ολυμπιακού είναι σίγουρο ότι θα μας απασχολήσουν ουκ ολίγες φορές τις επόμενες τρεις εβδομάδες. Άλλωστε, μετά τις δεύτερες νίκες των δύο «αιωνίων» απέναντι στις «νυχτερίδες» και τη Μονακό, μόνο αν είσαι… μεθυσμένος μπορεί να θεωρήσεις ότι ένας εκ των δύο θα χάσει το ιστορικό ραντεβού του Telekom Center το τριήμερο 22-24 Μαΐου, γνωρίζοντας τρεις διαδοχικές ήττες από αντιπάλους που βρίσκονται στο καναβάτσο.
Κάπου εδώ, όμως, αρχίζει η μακράν πιο δύσκολη αποστολή που κληθήκαμε να φέρουμε εις πέρας ως αθλητική (και όχι μόνο) κοινωνία εδώ και δεκαετίες. Πώς στα κομμάτια θα διοργανώσουμε μια τόσο μεγάλη «γιορτή» με συνθήκες πραγματικής γιορτής, όπως το πράττουν επί σειράν ετών οι οικοδέσποινες πόλεις του Final Four της Euroleague; Αλήθεια, θυμάστε πότε ήταν η τελευταία φορά που είδαμε φίλους Παναθηναϊκού και Ολυμπιακού συγκεντρωμένους κατά χιλιάδες στο ίδιο γήπεδο, και μάλιστα χωρίς «νεκρές ζώνες» να τους χωρίζουν; Ένας νεαρός φίλαθλος 20-25 ετών δεν έχει… προλάβει τις συγκεκριμένες εικόνες!
Θα πείτε, μα καλά, είναι η πρώτη φορά που θα βρεθούν «πράσινοι» και «ερυθρόλευκοι» σε Final Four της Euroleague; Όχι βέβαια! Είναι, όμως, η πρώτη που θα το πράξουν εντός συνόρων. Βλέπετε, όταν οι Έλληνες ταξιδεύουμε στο εξωτερικό, αφήνουμε σε μεγάλο βαθμό τη… μαγκιά μας στις αίθουσες αφίξεων των αεροδρομίων. Δεν αισθανόμαστε την ίδια άνεση με τη γερμανική αστυνομία ή εκείνη των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων όπως συμβαίνει με τη δική μας. Δεν παραβαίνουμε με την ίδια ευκολία εκτός συνόρων τους νόμους, όπως το πράττουμε στην καθημερινότητά μας.
Μια ματιά στον καθρέφτη
Αν η εξίσωση της διεξαγωγής ενός τελικού ευρωπαϊκού κυπέλλου στη Νέα Φιλαδέλφεια με 25.000 φίλους του Ολυμπιακού έμοιαζε το 2024 με… βουνό ολόκληρο, η διοργάνωση του φετινού Final Four -σε μια περίοδο αδιανόητης τοξικότητας που χαρακτηρίζει τις σχέσεις των δύο οργανισμών- μοιάζει με… αναρρίχηση στο Κιλιμάντζαρο εν μέσω χιονοθύελλας!
Μακάρι η αγωνία και η ανησυχία μας να αποδειχτούν υπερβολικές. Μακάρι οι εικόνες που θα αντικρίσουμε εντός και εκτός του Telekom Center Athens να είναι ανάλογες με εκείνες που συναντήσαμε στο Βερολίνο, το Βελιγράδι, το Κάουνας, στη Μαδρίτη, την Κωνσταντινούπολη, στο Παρίσι, το Άμπου Ντάμπι. Γιατί πραγματικά θα είναι κρίμα να στερηθούν χιλιάδες υγιείς φίλαθλοι, που θα έχουν ξοδέψει μια μικρή περιουσία για να ζήσουν από κοντά αυτό το ιστορικό γεγονός, τη δυνατότητα να απολαύσουν μια στιγμή που -ιδιαίτερα οι νικητές- θα διηγούνται στα εγγόνια τους για αρκετές δεκαετίες.
Και επειδή σ’ αυτή τη χώρα συνηθίζουμε να αναζητούμε ευθύνες για ό,τι συμβαίνει σε οποιονδήποτε εκτός από τον εαυτό μας, τη μεγαλύτερη ευθύνη για όσα συμβούν στο ΟΑΚΑ σε τρεις εβδομάδες δεν θα την έχει ούτε η Πολιτεία, ούτε η Αστυνομία, ούτε η Euroleague, ούτε οι δύο ΚΑΕ. Θα την έχουμε όλοι όσοι βρεθούμε στο Μαρούσι με οποιαδήποτε ιδιότητα: του απλού φιλάθλου, του δημοσιογράφου, του αθλητή, του προπονητή, του παράγοντα.
Αν καθένας από εμάς κοιτάξει τον εαυτό του στον καθρέφτη πριν πάρει τον δρόμο για το Telekom Center το απόγευμα της 22ης Μαΐου και αντιληφθεί το μέγεθος της δικής του ευθύνης, τότε ίσως να ζήσουμε μια πολύ ευχάριστη έκπληξη, διοργανώνοντας ένα τόσο μεγάλο event σε κλίμα απόλυτης ασφάλειας και αθλητικού πολιτισμού. Συγχωρήστε μας που δεν είμαστε τόσο αισιόδοξοι -ελπίζοντας να διαψευστούμε πανηγυρικά-, αλλά την αγωνία μας οφείλουμε να την καταγράψουμε και να την καταθέσουμε τώρα που είναι ακόμα νωρίς.
Εφημερίδα Απογευματινή
