Στο τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου οι αμερικανικές στρατιωτικές δυνάμεις, εκ των κύριων νικητών, εγκατέστησαν τις κεντρικές περιφερειακές δυνάμεις τους σε στρατηγικά σημεία. Στην ηττημένη Γερμανία στο ατλαντικό, κεντροευρωπαϊκό μέτωπο στη Δυτική Γερμανία και στον Ειρηνικό στην κατεστραμμένη Ιαπωνία. Από τότε έχουν περάσει πολλές δεκαετίες, ενώ από το 1990 και μετά έχει καταρρεύσει το Σύμφωνο της Βαρσοβίας της μπολσεβίκικης Ρωσίας. Στην παρούσα φάση οι ΗΠΑ, υπό την προεδρία του Ντ. Τραμπ, δείχνουν αποφασισμένες να μετακινήσουν τις στρατιωτικές δυνάμεις τους ή να τις «τακτοποιήσουν» στη βάση της προετοιμασίας για τον επόμενο διεθνή διπολισμό, που δεν είναι με τη Ρωσία, όπως πίστευε στο τέλος της δεκαετίας του 1940 ο Βρετανός ηγήτωρ Ουίνστον Τσόρτσιλ. Το μέτωπο κινείται από τον Ατλαντικό στον Ειρηνικό, αφού εκεί βρίσκεται το επίκεντρο της διαμάχης της «απομονωτιστικής» στο παρελθόν Κίνας του Μάο Τσε Τουνγκ που τώρα πλέον, επί των ημερών Σι, διεκδικεί παγκόσμια και όχι ασιατική ηγεμονία.
Οι αμερικανικές αποφάσεις του προέδρου Τραμπ δεν προέκυψαν έτσι ξαφνικά, αλλά ακολουθούν τις επιλογές και τις μελέτες των εποχών Ομπάμα και Μπάιντεν, σύμφωνα με τις οποίες οι δυνάμεις της Ευρώπης δεν βρίσκονται σωρευμένες σε ερείπια, όπως το 1945, αλλά διαχέουν την αντίληψη του ανταγωνιστικού οικονομικού και εμπορικού πόλου των ΗΠΑ, που επιθυμεί στη βάση της αυτονομίας να διατηρήσει ένα status quo ίσων αποστάσεων μεταξύ ΗΠΑ και Κίνας. Το θεώρημα των προηγούμενων τριών δεκαετιών του τέλους του Ψυχρού Πολέμου, σύμφωνα με το οποίο η ευρωπαϊκή αποικιακή αντίληψη θα στηριζόταν στη ρωσική ενέργεια, στην αμερικανική ασφάλεια και στο κινεζικό εξαγωγικό εμπόριο, ήταν τόσο υπεροπτικό και υπερφίαλο, ώστε δεν μπορεί να γίνει αποδεκτό από την προστάτιδα δύναμη της ευρωπαϊκής υπεροψίας, που δεν είναι άλλη από τις ΗΠΑ.
Φυσικά δεν μπορεί να χαρακτηριστεί υπαίτια της διεθνοποίησης της οικονομίας και του εμπορίου, με παραδοχή του τέλους των εθνών, της Δύσης, και της Ιστορίας, η Ευρώπη και η «Ιερή Συμμαχία» της Γερμανίας με τη Γαλλία με περιφέρεια τη Βρετανία. Αφού αυτές οι συλλογιστικές αναπτύχθηκαν στην αφετηρία εντός των ελίτ και των πανεπιστημίων στην Αμερική. Αλλά αν η Αμερική δεν επιβιώσει ως κυρίαρχη ή τουλάχιστον ηγετική δύναμη στο παγκόσμιο power game της κατανομής πλούτου και ισχύος στον κόσμο, η Ευρώπη θα πρέπει να εκτιμηθεί από τώρα ως ενότητα εθνών αναλώσιμη στις αυταρχικές και διαφορετικής κουλτούρας δυνάμεις της Ανατολής.
Η Ευρώπη σε όλη αυτή την πορεία της από τη δεκαετία του 1980 και του 1990 δεν κατόρθωσε να φανεί αξιόπιστη και συμμαχική με την υπερατλαντική Αμερική, που πλήρωνε το κόστος ασφάλειας και ανάπτυξης της παγκόσμιας Ευρώπης. Οι παλιοί αποικιοκράτες αντιμετώπισαν την Ομοσπονδία των Πολιτειών της Αμερικής ως μόνιμο άποικο, στην ίδια νοοτροπία της Εταιρείας των Ανατολικών Ινδιών στην Ασία. Στην παρούσα φάση η Αμερική του Ντ. Τραμπ της ενδιάμεσης τετραετίας μετάβασης χτυπά τον κώδωνα στις ευρωπαϊκές ελίτ ότι οι ΗΠΑ δεν αποτελούν τον «μπράβο» ισχύος της δικής τους αιώνιας ματαιοδοξίας.
Και μπορεί ο Άγγλος βασιλιάς Κάρολος να έχει τον τρόπο να μιλήσει με την ηγεσία στην Ουάσινγκτον και τον Νέο Κόσμο, αλλά η Ευρώπη δεν μπορεί να βρει τις διαδρομές εκείνες -επί του παρόντος τουλάχιστον- που θα δώσουν το consensus με τους Αμερικανούς. Αυτό μπορεί να μην αφορά την Ελλάδα ή την Κύπρο, που αν και ενδοχώρα της Ευρώπης μπορούν να συνομιλούν με αμοιβαία αξιοπρέπεια με την αμερικανική ηγεσία, αφορά όμως για παράδειγμα το Βερολίνο. Έχει βάση συζήτησης στο Λονδίνο, στο Παρίσι. Αλλά αποτελεί συνέχεια της δύναμης και του κόστους που πλήρωσαν και πληρώνουν οι Αμερικανοί για την απελεύθερη Ανατολική Ευρώπη.
Οι Αμερικανοί μετακινούν ή προτίθενται να μετακινήσουν στρατεύματα και δυνάμεις από τη Γερμανία, την Ισπανία και την Ιταλία. Η Ουάσινγκτον κινείται ανατολικά στην Ευρώπη. Οι Γερμανοί εθνικιστές βρίσκουν τον χώρο και το δικαίωμα να χτίσουν ένα νέο imperium. Οι Γάλλοι ανοίγονται στη Μεσόγειο, στην Ανατολή και μέσω Ινδίας στον Ειρηνικό. Οι Βρετανοί αναλαμβάνουν με συμμαχικές δυνάμεις τους τις βόρειες θάλασσες. Οι Αμερικανοί κρατούν την ευθύνη της νέας ζώνης. Της Αρκτικής. Η Ιστορία ανοίγει νέο κεφάλαιο…
Εφημερίδα Απογευματινή
