Για να κάτσει σε ένα τραπέζι σκληρού πόκερ, γεωπολιτικής και γεωοικονομίας, η Ελλάδα χρειάζεται δίπλα της την Αμερική. Πριν και πάνω απ’ όλους. Συμπαίκτες στη Μεσόγειο το Ισραήλ ανατολικά και η Γαλλία δυτικά. Για να είναι όμως παίκτης στη «σκακιέρα της ερήμου», η Ελλάδα θα έπρεπε να δείξει δική της ισχύ στο πεδίο της άμυνας, της ασφάλειας και της συνεργασίας. Κι αυτό το έκανε συμμετέχοντας αρχικά σε επιτελικό και σε επιχειρησιακό ρόλο στις «Ασπίδες» για την προστασία των δυτικών εμπορικών πλοίων στην Ερυθρά Θάλασσα από την απειλή των Χούθι της Υεμένης και στη συνέχεια στην Κύπρο και τη Σαουδική Αραβία. Η Ελλάδα επί διακυβέρνησης Μητσοτάκη σε ένα πλήρως ρευστό, σε αναδιάταξη περιβάλλον, με προκλήσεις και ρίσκα στην Εγγύς Ανατολή ή στην Ανατολική Μεσόγειο, έπραξε αυτό που δεν είχε τολμήσει για δεκαετίες στο παρελθόν. Να δηλώσει το «παρών» με ετοιμότητα. Αποφασιστική, έγκαιρη και προπάντων αποτελεσματική.
Η Ελλάδα δεν είναι ηπειρωτική χώρα. Είναι ναυτική. Η ισχύς της ιστορικά αλλά και στο παρόν συσχετίζεται με τη συμμετοχή της εν μέσω πολέμου ή διαπραγματεύσεων από την πλευρά των εμπορικών της πλοίων. Πού; Στην παγκόσμια θάλασσα και τα περάσματα. Πώς; Με τον πολεμικό της στόλο και την εθνική της σημαία. Όχι ως αυτοκρατορική δύναμη, αλλά ως το «κράτος των Ελλήνων». Αυτό περίμεναν πολύ καιρό οι σύμμαχοί της όπου Γης, αλλά και οι λαοί και τα κράτη της ερήμου που φθάνουν μέχρι τις ακτές αλλά δεν μπορούν να περάσουν απέναντι. Όχι γιατί δεν έχουν οικονομική δυνατότητα, αλλά γιατί δεν είναι στην κουλτούρα των φυλών τους. Η επιτυχία τής μέχρι πρότινος χρεοκοπημένης όχι μόνο δημοσιονομικά αλλά και υπαρξιακά Ελλάδας, όπου το κράτος και η πολιτεία ήταν πλήρως απομονωμένα από τους εφοπλιστές και τα ναυπηγεία της, είναι στο ότι αναδιατάχθηκε γρήγορα και με προτεραιότητα στο πεδίο της αυτοκρατορίας των θαλασσών.
Στην παρούσα φάση, η Ελλάδα βρίσκεται σε μια επίκαιρη σχέση σε ένα ιδιαιτέρως επίμαχο τρίγωνο. Ριάντ – Άμπου Ντάμπι – Ντόχα. Τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα (ΗΑΕ) από την προηγούμενη δεκαετία είχαν επιτύχει την απομόνωση του Κατάρ από τη Σαουδική Αραβία. Ο ανταγωνισμός αυτός μεταξύ των Αλ Θάνι και των Μπιν Ζαγιέντ, που έκλεισε υπέρ των δεύτερων ως προς τη σχέση με τον θρόνο των Σαούντ, δημιούργησε κυρίαρχη ανασφάλεια στο Κατάρ. Έτσι αναζήτησε προστασία στη σχέση με την Τουρκία, πέραν των ΗΠΑ και της παράδοσης με τη Βρετανία, αλλά και στην εμπλοκή με τη χρηματοδότηση των δικτύων της Μουσουλμανικής Αδελφότητας, παραχωρώντας έλεγχο των υπηρεσιών ασφαλείας του Εμιράτου στους Φρουρούς της Επανάστασης του Ιράν.
Σήμερα τα Εμιράτα και ο ηγέτης τους, σεΐχης Μοχάμεντ μπιν Ζαγιέντ αλ Ναχιάν, έχουν έρθει σε ανταγωνισμό και με τον Μπιν Σαλμάν, τον ηγέτη του θρόνου της Αραβίας. Παράλληλα δομούν όλο και πιο συνεκτικές σχέσεις με το Ισραήλ και την Ελλάδα, πέραν των ΗΠΑ και της παράδοσης με τη Γαλλία, η οποία «πλέει» όλο και πιο αποφασιστικά στη διαδρομή Ελλάδα – Κύπρος στη Μεσόγειο. Ο ανταγωνισμός με τη Σαουδική Αραβία και οι συνθήκες του πολέμου οδήγησαν τα ΗΑΕ σε αποχώρηση από το καρτέλ του ΟΠΕΚ.
Ο Έλληνας πρωθυπουργός, Κ. Μητσοτάκης, χθες, μία ημέρα πριν από την τριμερή Ελλάδας – Κύπρου – Ιορδανίας στο Αμάν, βρέθηκε μάλλον αιφνιδίως στο Άμπου Ντάμπι για συνομιλίες υψηλότατου επιπέδου. Ο ρόλος της Ελλάδας θα πρέπει να είναι εποικοδομητικός, ώστε να ανακτηθεί η τριγωνική σχέση Σαουδικής Αραβίας – Εμιράτων – Κατάρ συντελώντας στη δομή της ασφάλειας στην περιοχή στο τέλος του πολέμου. Όπως συνεκτικός θα πρέπει να αποβεί στο μέτωπο της Μεσογείου στα τρίγωνα Ελλάδας – Κύπρου με Ιορδανία, Αίγυπτο, με προέκταση στον Λίβανο και στη Γάζα. Ο στόχος δεν είναι άλλος από την εμπέδωση, γεωπολιτικά και στρατηγικά, του IMEC προς/από την Ινδία. Ο νέος «δρόμος του Μεγάλου Αλεξάνδρου» απέναντι στον νέο «δρόμο του μεταξιού». Νέες εποχές, νέα «στοιχήματα» διεθνούς και όχι «τουρκοκεντρικής» στόχευσης.
Εφημερίδα Απογευματινή
