Υπάρχει πολλή ένταση στο πολιτικό προσκήνιο που καθοδηγεί την επικαιρότητα. Η ίδρυση και ανακοίνωση νέων κομμάτων προκαλεί αλυσίδα αλληλεπιδράσεων στα περισσότερα εν ενεργεία σχήματα του Κοινοβουλίου. Το κόμμα Καρυστιανού για παράδειγμα, ένα καθαρόαιμο λαϊκίστικο σχήμα, που το πλέον πιθανό είναι τελικά στις εκλογές να κινηθεί μεταξύ 5% και 7%, αν δεν αυτοκαταστραφεί πλήρως στην πορεία, επηρεάζει σειρά κομμάτων στη Δεξιά της Κεντροδεξιάς -Ελληνική Λύση, ΝΙΚΗ, Σπαρτιάτες– αλλά και στην Αριστερά της Κεντροαριστεράς, όπως την αντιδραστική Πλεύση Ελευθερίας, το απροσδιόριστο ΜέΡΑ25, ακόμη και το ΚΚΕ. Πολύ περισσότερο τα δεδομένα θα γίνουν πιο περίπλοκα και η κινητικότητα βουλευτών, στελεχών και ψηφοφόρων θα μεγιστοποιηθεί με την αναμενόμενη επίσημη ανακοίνωση του κόμματος του Αλέξη Τσίπρα την επόμενη εβδομάδα. Οι άμεσες επιρροές αυτής της προσθήκης στο κομματικό σύστημα θα αφορούν άμεσα, σε σχεδόν υπαρξιακό βαθμό τον ΣΥΡΙΖΑ, τη Νέα Αριστερά, που ήδη διαλύεται, το ΠΑΣΟΚ ως προς την προοπτική του να διατηρήσει την προβολή ως αξιωματική αντιπολίτευση, την πολιτική ομάδα Κασσελάκη.
Θα πρέπει να συνυπολογισθεί ότι στο υπάρχον Κοινοβούλιο υφίστανται ως τρίτη δύναμη σε όγκο βουλευτών οι ανεξάρτητοι. Αυτή συγκροτείται από τους διαγραμμένους ή τους αποχωρούντες από τα κόμματα με τα οποία εξελέγησαν βουλευτές, όλου του φάσματος. Στο ίδιο Κοινοβούλιο δεσπόζουν ως πολλαπλά κόμματα οι διασπάσεις του ΣΥΡΙΖΑ του 32% που προέκυψαν από το 2019 και μετά. Η σύγχυση του κομματικού συστήματος, που παραπέμπει σε χάος και κρίση πολιτικοποίησης και συγκρότησης της Ελληνικής Δημοκρατίας, οριοθετείται από πλειάδα προσωπικού χαρακτήρα πολιτικών σχημάτων – πολιτικών γραφείων και όχι πολιτικών οργανισμών, όπως είναι η Νέα Δημοκρατία, το ΠΑΣΟΚ παρά την απώλεια του εύρους της επιρροής του την τελευταία 20ετία, το ΚΚΕ στην Αριστερά, ακόμη και ο ΣΥΡΙΖΑ της περιόδου 2012-2015 ως πολυσυλλεκτική ανερχόμενη οντότητα από τον χώρο της ανανεωτικής Αριστεράς.
Παρατηρείται με την έννοια αυτή μια ταυτοτική διαφορά ανάμεσα σε κόμματα – πολιτικούς οργανισμούς με βάθος κοινοβουλευτισμού σε σχέση με κόμματα της ύστερης περιόδου της οικονομικής κρίσης, που θα μπορούσαν και να ορισθούν ως κόμματα-influencers. Διαδικτυακά, μιντιακά, συγκυριακά, καιροσκοπικά και από τη φύση του χαρακτήρα τους καταλύτες ως προς την τοξικότητα και τον καιροσκοπισμό.
Οι εξελίξεις στο κομματικό σύστημα της χώρας θα αποκτήσουν ακόμη μεγαλύτερη σύγχυση και κινητικότητα αν προστεθούν τα επίσης προσωποπαγή (κόμματα ΙΧ) του Αντώνη Σαμαρά στα δεξιά της Νέας Δημοκρατίας, που σε κάθε περίπτωση θα επηρεάσει τα «μαθηματικά» της αυτοδυναμίας, και του Ηλία Κασιδιάρη στον ακροδεξιό, ρωσόφιλο αντισυστημισμό, εφόσον νομικά είναι εφικτό κάτι τέτοιο. Μάλιστα το τελευταίο αν συμβεί θα προκύψει περί τον Οκτώβριο – Νοέμβριο, δημιουργώντας μια νέα κινητικότητα στις δημοσκοπήσεις και στους ψηφοφόρους συγκεκριμένου εύρους και πλαισίου.
Το κομματικό αυτό περιβάλλον της χώρας αποτελεί ευθεία αντανάκλαση της σύγχυσης, του αμοραλισμού και της παρακμής της κοινωνίας. Έρχεται μάλιστα σε πλήρη αντίθεση με την κυβερνητική πραγματικότητα της χώρας, που χαρακτηρίζεται από σταθερότητα, επάρκεια, στοχοπροσήλωση. Το ίδιο εκλογικό σώμα που υπηρετεί με τις επιλογές του το κομματικό χάος πετυχαίνει να διατηρεί μία από τις πλέον σταθερές χώρες στην Ευρώπη από πλευράς διακυβέρνησης. Οι Έλληνες έχουν απολέσει τη στιβαρότητα του χαρακτήρα τους στο κοινωνικό επίπεδο, αλλά είναι ιδιαίτερα ώριμοι ως ψηφοφόροι από όσα διήλθαν ώστε να μην επιτρέπουν στο χάος της καθημερινότητάς τους να επηρεάσει την κοινή μοίρα ως προς τη διακυβέρνηση. Την επιβίωσή τους δηλαδή.
Υπάρχουν διάφοροι σε όλο το πολιτικό τόξο που υποστηρίζουν ή «επενδύουν» στο ότι το χάος του κομματικού συστήματος θα καταπιεί ή θα «αλώσει» αυτήν τη φορά την κυβερνητική σταθερότητα. Οι εκλογές όμως κείνται μακράν. Ο πρωθυπουργός ήδη έχει αναγγείλει ότι αυτές θα γίνουν την άνοιξη του 2027. Σε έναν χρόνο περίπου από τώρα. Στους ταραγμένους παρόντες καιρούς δεν έχουμε καθόλου ασφαλή δεδομένα για τότε.
Εφημερίδα Απογευματινή
