Όσο μεγάλη κι αν είναι η δύναμη του YouTube και των Μέσων Κοινωνικής Δικτύωσης, όσο κι αν είναι πλέον πολύ πιο εύκολο να μεταφέρεις σε ένα νέο παιδί εικόνες από το παρελθόν, μοιάζει εξαιρετικά δύσκολο για οποιονδήποτε πενηντάρη, εξηντάρη ή εβδομηντάρη να εξηγήσει στο παιδί ή το εγγόνι του τι θα πει το μέγεθος Άρης για το ελληνικό μπάσκετ.
Είναι σχεδόν αδύνατο για οποιοδήποτε νεανικό μυαλό έχει μεγαλώσει στα χρόνια της άκρατης τοξικότητας του ελληνικού αθλητισμού να κατανοήσει ότι μια φορά κι έναν καιρό ένας σύλλογος κουβαλούσε στις πλάτες του τα όνειρα ενός ολόκληρου λαού. Όποτε αφηγείσαι σε μια παρέα τι συνέβαινε εκείνες τις μαγικές Πέμπτες της δεκαετίας του ’80 (όταν… δονούσε την ατμόσφαιρα κάθε σπιτιού του Συρίγου η φωνή), οι μεγαλύτεροι σε ηλικία κλείνουν τα μάτια και θυμούνται μια χώρα να ζει και να αναπνέει στους ρυθμούς του Γκάλη, του Γιαννάκη και του Ιωαννίδη και οι μικρότεροι τους αντικρίζουν σαν να βλέπουν… εξωγήινους.
Ο Άρης αποτελεί διαχρονικά στο ποδόσφαιρο μια ομάδα που ισορροπεί ανάμεσα στο κλαμπ του «Big 4» και το γκρουπ των υπόλοιπων ιστορικών δυνάμεων του αθλήματος.
Στο μπάσκετ, όμως, ο «αυτοκράτορας» της Θεσσαλονίκης είναι κάτι παραπάνω από ένας ακόμη μεγάλος σύλλογος. Η κουλτούρα και οι αναμνήσεις που κουβαλά τον καθιστούν μοναδικό στο είδος του. Ακόμη και ο Παναθηναϊκός με τον Ολυμπιακό (που στη διάρκεια του 21ου αιώνα κατάφεραν να δημιουργήσουν πιο ισχυρές δυναστείες από εκείνη των «κίτρινων» στα ’80s) δεν συγκρίνονται σε ρομαντισμό με τον δικό του μύθο. Και ο ΠΑΟΚ του Πρέλεβιτς, του Κόρφα, του Μπάρλοου, του Λέβινγκστον είχε γράψει χρυσές σελίδες ως το αντίπαλο δέος των «κίτρινων», αλλά τόσο ο «Δικέφαλος του Βορρά» όσο και οι «αυτοκρατορίες» που ακολούθησαν δεν κατάφεραν να αγγίξουν τόσα εκατομμύρια ελληνικές καρδιές απ’ άκρη σ’ άκρη της επικράτειας, όπως είχε συμβεί με τον Γκάλη, τον Γιαννάκη, τον Φιλίππου και τα άλλα παιδιά…
Τσουνάμι γιγάντωσης
Τα σημειώνουμε όλα αυτά για να αντιληφθούν και οι νεότεροι σε ηλικία ότι ενδεχόμενη συμφωνία του Άρη με τον Βασίλη Σπανούλη δεν θα αποτελέσει απλώς μια σπουδαία είδηση της αθλητικής επικαιρότητας, αλλά μια φλόγα επιστροφής ενός κοιμώμενου γίγαντα του ευρωπαϊκού μπάσκετ που θα σηματοδοτήσει και επίσημα μια νέα εποχή για το άθλημα εντός ελληνικών συνόρων.
Με τον πρωταθλητή Ευρώπης Ολυμπιακό του Γιώργου Μπαρτζώκα και των αδελφών Αγγελόπουλων πιο ισχυρό και πιο διψασμένο από ποτέ, τον Παναθηναϊκό AKTOR του Δημήτρη Γιαννακόπουλου πεισμωμένο και αποφασισμένο για άμεσο comeback (ενδεχομένως και μια θρυλική επιστροφή του Ζέλικο Ομπράντοβιτς) και τον ΠΑΟΚ του Τέλη Μυστακίδη και του Αντρέα Τρινκιέρι να χτίζει ομάδα με δυναμική Euroleague, αντιλαμβάνεστε ότι σε περίπτωση που προστεθεί στο καρέ ένας Άρης με την αύρα του Βασίλη Σπανούλη, θα δημιουργηθεί ένα καρέ που όμοιό του δεν θα έχουμε δει στα χρονικά του ελληνικού μπάσκετ.
Κι όλα αυτά χωρίς να συνυπολογίζουμε τον… άγνωστο x της εξίσωσης που λέγεται ΑΕΚ.
Αντιλαμβάνεστε, λοιπόν, ότι ενδεχόμενη συνεργασία του ομοσπονδιακού τεχνικού με έναν σύλλογο του σπάνιου ειδικού βάρους του Άρη όχι απλώς θα προκαλέσει… σεισμικές αναταράξεις στο Αλεξάνδρειο, αλλά και θα παρασύρει τσουνάμι εξελίξεων σε όλο το οικοδόμημα του αθλήματος.
Το ζητούμενο είναι κατά πόσο ο προπονητής της εθνικής μας ομάδας θα θελήσει να ανοίξει μια παρένθεση στη δική του δυναμική εκκίνηση στα σαλόνια της Euroleague και να κηρύξει αποχή για τουλάχιστον μία διετία από την ελίτ της Γηραιάς Ηπείρου. Δεν είναι εύκολη απόφαση.
Μην ξεχνάμε ότι η πρόταση του Άρη δεν είναι η μοναδική που έχει στα χέρια του.
Εφημερίδα Απογευματινή
