Ήταν επιτυχής η επανεμφάνιση του Αλέξη Τσίπρα στην κεντρική πολιτική σκηνή, οκτώ μήνες μετά την παραίτησή του από τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και την ταυτόχρονη αποχώρησή του από τη Βουλή; Προφανώς αυτό είναι κάτι που θα κριθεί σε βάθος αρκετών μηνών, αλλά οι πρώτες εκτιμήσεις μπορούν ήδη να γίνουν, και ο χρόνος θα κρίνει αν θα δικαιωθούν τελικά ή όχι.
Κατ’ αρχάς, ο βαθμός της επιτυχίας κρίνεται και από τον πήχυ των προσδοκιών. Για να το θέσουμε σε ισπανικούς ποδοσφαιρικούς όρους, που χρησιμοποιήθηκαν και από τον ίδιο τον πρώην πρωθυπουργό εξάλλου, δεν κατεβαίνουν με τους ίδιους στόχους στην Primera Division η Μπαρτσελόνα, που κυνηγάει πάντα τον τίτλο, και η Οβιέδο, που διεκδικεί την παραμονή της στην πρώτη κατηγορία (φέτος δεν τα κατάφερε και υποβιβάστηκε).
Δύο χρόνια πριν από τα αποκαλυπτήρια στο Θησείο, είχε κάνει τον γύρο του διαδικτύου και των ΜΜΕ μια φωτογραφία τραβηγμένη πιθανώς από επιβάτη αεροσκάφους, η οποία απεικόνιζε τον συνεπιβάτη στην ίδια πτήση κ. Τσίπρα να μελετά το «memo» της πολυεθνικής εταιρείας διαφήμισης και δημοσίων σχέσεων Publicis Groupe (με έδρα το Παρίσι) που έφερε στην πρώτη σελίδα τον τίτλο «Rebranding – Alexis Tsipras».
Νέος σε ηλικία για πολιτικός, χωρίς εμφανή διάδοχο με ηγετικά χαρακτηριστικά και ευρύτερη απήχηση ούτε στον ΣΥΡΙΖΑ ούτε συνολικά στην Αριστερά, ο κ. Τσίπρας αξιοποίησε τις συμβουλές των Γάλλων τεχνοκρατών και επιχείρησε να επανατοποθετήσει τον εαυτό του στο πολιτικό στερέωμα. Λίγες και επιλεκτικές συνεντεύξεις σε ελληνικά και ξένα μέσα, μελέτες και συνέδρια από το Ινστιτούτο που φέρει το όνομά του και -κυρίως- ένα βιβλίο το οποίο χρησιμοποίησε και ως εργαλείο για να περιοδεύει ανά την επικράτεια επί μακρόν κάνοντας παρουσιάσεις.
Μέσα στο ίδιο περίπου διάστημα, η εν Ελλάδι Αριστερά πρόλαβε και γνώρισε άλλες τρεις διασπάσεις. Η πρώτη έγινε με την απόσχιση από τον ΣΥΡΙΖΑ βουλευτών που ίδρυσαν τη Νέα Αριστερά υπό την ηγεσία του Αλέξη Χαρίτση, η δεύτερη με την αποχώρηση άλλων βουλευτών που ίδρυσαν τους Δημοκράτες – Προοδευτικό Κέντρο (όπως πλέον ονομάζεται το κόμμα) υπό την ηγεσία του Στέφανου Κασσελάκη, και η τρίτη είναι θέμα ωρών, με την ανεξαρτητοποίηση βουλευτών από τη Νέα Αριστερά.
Μέσα λοιπόν σε αυτό το κατακερματισμένο τοπίο στην αντιπολίτευση, με δεδομένη τη φθορά που έχει η Νέα Δημοκρατία ύστερα από επτά χρόνια στην εξουσία, και με όπλο την οργανωμένη και μεθοδική διετή προετοιμασία, η επανεμφάνιση Τσίπρα, με την ίδρυση μάλιστα νέου κόμματος, θα έπρεπε να είχε θριαμβικά χαρακτηριστικά. Κάτι τέτοιο δεν το είδαμε. Ούτε στον κόσμο που συγκεντρώθηκε στο Θησείο, ούτε στις αντιδράσεις στα social media, ούτε στις δημόσιες συζητήσεις που έγιναν τις ημέρες που ακολούθησαν τα αποκαλυπτήρια της Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης.
Πράγματι, είναι νωρίς ακόμα για να αξιολογήσουμε τις επιδόσεις ενός νεότευκτου πολιτικού σχηματισμού. Πράγματι, επίσης, ποτέ δεν έχεις μια δεύτερη ευκαιρία για να κάνεις καλή πρώτη εντύπωση.
Το κυριότερο, ωστόσο, φαίνεται πως είναι το εξής: Μπορεί το πολιτικό περιβάλλον να είναι πάνω-κάτω αυτό που περιγράψαμε, το ευρύτερο ωστόσο πολιτικό περιβάλλον έχει άλλο ένα χαρακτηριστικό, που δεν μπορεί εύκολα κανείς να το αγνοήσει: δεν είναι η εποχή της Αριστεράς. Σε ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Ένωση, μόνο τρεις χώρες έχουν κυβερνήσεις από την Κεντροαριστερά: Η Ισπανία, η Μάλτα και η Λιθουανία. Στη Μαδρίτη, μάλιστα, η ισπανική αστυνομία εισέβαλε προ ημερών στα κεντρικά γραφεία του κυβερνώντος Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος, στη Μαδρίτη, αναζητώντας στοιχεία για υποθέσεις διαφθοράς που ανάγονται στην περίοδο διακυβέρνησης του Χοσέ Λουίς Θαπατέρο, αλλά αγγίζουν και τον αδελφό και τη σύζυγο του πρωθυπουργού, Πέδρο Σάντσεθ.
Στη Δανία, όπου έγιναν την άνοιξη εκλογές, οι Σοσιαλδημοκράτες έπεσαν από το 27,5% στο 22% και η πρωθυπουργός, Μέτε Φρεντέρικσεν, πασχίζει εδώ και δύο μήνες να συγκροτήσει κυβέρνηση συνεργασίας υπό την ηγεσία της. «Πρέπει να αποφύγουμε με κάθε κόστος την επανάληψη της κατάστασης του 2015, όταν περισσότεροι από ένα εκατομμύριο πρόσφυγες και μετανάστες, ιδιαίτερα από τη Συρία, ήρθαν στην Ευρώπη», έλεγε προεκλογικά η ίδια, «αγκαλιάζοντας» θέσεις που μέχρι πριν από μερικά χρόνια η Αριστερά στην Ευρώπη αποστρεφόταν.
Στο Ηνωμένο Βασίλειο, το ιστορικό κόμμα των Εργατικών σπαράσσεται από εμφύλιες διαμάχες, ο πρωθυπουργός, Κιρ Στάρμερ, αμφισβητείται έντονα και το Reform UK του Νάιτζελ Φάρατζ «καλπάζει» στις περισσότερες δημοσκοπήσεις. Στις ΗΠΑ κοντεύουν δύο χρόνια από την εκλογή Τραμπ στην εξουσία, και στο διάστημα αυτό μια σειρά από πολιτικές του προέδρου έχουν προκαλέσει ενόχληση ή δυσαρέσκεια, ή ακόμα και οργή, σε μερίδα των πολιτών, ωστόσο κανένας πολιτικός από το Δημοκρατικό Κόμμα δεν έχει καταφέρει να κεφαλαιοποιήσει αυτή την απογοήτευση και να κερδίσει τους Αμερικανούς που αισθάνονται έτσι.
«Οι πολίτες δεν θέλουν την “πολιτική όπως τη γνωρίζαμε”. Ο πραγματικός λόγος πίσω από την άνοδο ηγετών από τον Ντόναλντ Τραμπ έως την Τζόρτζια Μελόνι και τον Χαβιέ Μιλέι είναι ότι ανταποκρίνονται σε αυτό το αίτημα. Μπορεί να τους συμπαθεί κανείς ή να τους αντιπαθεί, όμως το βασικό τους χαρακτηριστικό είναι ότι φαίνονται αδέσμευτοι και όχι περιορισμένοι από τη συμβατική σκέψη». Ποιος το έγραψε αυτό; Την περασμένη εβδομάδα, η πάλαι ποτέ εμβληματική φυσιογνωμία της ευρωπαϊκής Κεντροαριστεράς, ο Τόνι Μπλερ…
Εφημερίδα Απογευματινή
