«Ωραίες μέρες με ΠΑΣΟΚ» είναι το σύνθημα που λανσάρισε ένα από τα κορυφαία στελέχη του Κινήματος – γυναίκα είναι και προσωπικώς την εκτιμώ, διότι είναι σοβαρό άτομο, παρά το γεγονός ότι το σύνθημα που προωθεί είναι αστείο, ενθυμούμενοι το παρελθόν. Το οποίο παρελθόν, ιδιαιτέρως αμαρτωλό, συμπυκνωνόταν στην αλησμόνητη φράση του μακαρίτη του Πάγκαλου «μαζί τα φάγαμε»!
Βεβαίως τι άλλο μπορούσε να πει το στέλεχος αυτό, σε μία πολιτική περίοδο που ο πρόεδρός της μπορεί να χάσει ακόμη και από την Καρυστιανού; Τι δηλαδή καλύτερο επιχείρημα από μία αναπόληση ημερών όπου τρώγαμε με ασημένια μεν αλλά δανεικά κουτάλια και τα επιστρέψαμε χρυσά;
Θυμάμαι ότι πριν από χρόνια είχα επισκεφθεί μία εξαιρετική έκθεση στην Τεχνόπολη. Την έκθεση που αναπαριστούσε με τα εκθέματά της τη δεκαετία του ’80, ελληνιστί eighties. Μία έκθεση την οποία χαρακτηρίζουμε εξαιρετική όχι μόνο για την οργάνωσή της αλλά -και αυτό είναι το σπουδαιότερο- για δύο πράγματα. Τις αναμνήσεις που προξενούσε για τα καλά χρόνια που περάσαμε και τον εκπαιδευτικό της χαρακτήρα. Για να θυμούνται οι παλαιότεροι και να μαθαίνουν οι νέοι. Τι να θυμούνται και τι να μαθαίνουν; Ότι την περίοδο της ΠΑΣΟΚάρας ίσχυε μεν η ευαγγελική ρήση «φάε, πίε και ευφραίνου», πλην όμως έβαλε τα γερά θεμέλια της μετέπειτα εθνικής κατάντιας.
Κατ’ αρχάς μπορούσε κανείς να θαυμάσει τις εξαιρετικές πρωτοβουλίες του ΠΑΣΟΚ και του αειμνήστου αρχηγού του. Κινήσεις μεγάλης σημασίας όπως η κατάργηση της ποδιάς στα σχολεία ή η καθιέρωση της Αυτόματης Τιμαριθμικής Αναπροσαρμογής, σύμφωνα με την οποία, είχε δεν είχε λεφτά η χώρα, όσο αυξανόταν ο πληθωρισμός τόσο αυξάνονταν και οι μισθοί. Κυρίως στο Δημόσιο. Τα ευεργετικά αποτελέσματα της τακτικής «ό,τι θέλει ο λαός» τα πληρώσαμε χρόνια μετά, εμείς που καλοπεράσαμε. Και η κοινωνική πολιτική του μακαρίτη ήταν ό,τι έπρεπε για να φαλίρουν τα Ταμεία, αφού στοίβαξε σε αυτά κάθε πικραμένο που δεν είχε δώσει ούτε δραχμή εισφορά. Ακόμη και «αντιστασιακούς» που στην Κατοχή είχαν ηλικία νηπιαγωγείου ασφάλισε. Τι έγινε στον δημόσιο τομέα δεν περιγράφεται.
Υπήρχε στην έκθεση εκείνη αναρτημένη ως έκθεμα και μία διδακτική οικονομική ανακοίνωση, όπου η κλωστοϋφαντουργία «Αιγαίον» στα μέσα περίπου της δεκαετίας του ’80 ανακοίνωνε εξαγωγές ύψους 3 δισεκατομμυρίων τότε δραχμών. Και λίγο πιο μέσα, σε άλλη αίθουσα «καμάρωνε» ένα αυτοκίνητο Pony που κατασκευαζόταν στην Ελλάδα. Περιττό να πούμε πού κατέληξαν και οι δύο βιομηχανίες και γιατί δεν έγιναν στη συνέχεια επενδύσεις στη χώρα. Ας είναι καλά ο κομματικοποιημένος «πράσινος» συνδικαλισμός και ο απεγνωσμένος αγώνας που έκαναν οι εκπρόσωποί του -ακόμη και με πράξεις βίας- προκειμένου να διατηρήσουν τα προκλητικά προνόμια που τους έδινε αφειδώς το ΠΑΣΟΚ για να τους έχει δίπλα του και να μην ξεσηκώνονται οι εργαζόμενοι για τα πραγματικά δικαιώματά τους. Όλα σε βάρος των επιχειρήσεων.
Πόσοι «πράσινοι» συνδικαλιστές δεν ακολούθησαν στη συνέχεια πολιτική καριέρα; Έλειπαν όμως από την έκθεση…
Ακόμη πιο bella
Θυμούνται οι παλαιότεροι και μαθαίνουν οι νέοι και άλλες ωραίες ιστορίες, σε μία υποτίθεται απόπειρα αυτοσαρκασμού του ΠΑΣΟΚ – γιατί και η μπαρούφα έχει τα όριά της, έστω και συνυφασμένη με την εποχή της ντίσκο, του μαλλιού αφάνα και της φαβορίτας. Λόγου χάρη, είναι εξαιρετικό το κουτί με τα παιδικά Πάμπερς, με τα οποία εκείνη την εποχή λεγόταν ότι ο Κοσκωτάς μετέφερε στον Ανδρέα και σε υπουργούς του τούβλα με χιλιάρικα.
Αθωώθηκε βεβαίως ο Ανδρέας στο Ειδικό Δικαστήριο, αλλά τι κουμάσια ήταν ορισμένοι σύντροφοί του -έναν εκ των οποίων τον έκανε και γενικό γραμματέα του κόμματος- το επιβεβαιώσαμε χρόνια μετά. Ευφυέστατη και η αναπαράσταση με δεκάδες Playmobil της άφιξης του Ανδρέα από το «Χέρφιλντ», όπου είχε νοσηλευτεί, με πολύ κόσμο να τον υποδέχεται στο αεροδρόμιο και αυτός, κατεβαίνοντας από το αεροπλάνο, να κάνει τη μνημειώδη κίνηση προς τη Μιμή να κατέβει μαζί του. Ανδρέα μας, όλοι θα σε θυμούνται. Οι ερωτύλοι εννοώ, όχι αυτοί που στέκονται στα ΑΤΜ για να πάρουν τα 400 ευρώ. Αν έχουν τόσα…
Δεν λέω… Καλά περάσαμε, αλλά αν είχαμε τα προσόντα της Ελένης Κικίδου ή του Τειρεσία για να δούμε το τσουνάμι που δημιουργούσε σιγά σιγά η διάλυση του κράτους και της οικονομίας, σίγουρα θα τον είχαμε πάρει τον μακαρίτη και τους συν αυτώ με τις πέτρες νωρίτερα. Δεν βαριέσαι όμως… Καλή καρδιά. Απλώς μας διαολίζει η εξής μεταφυσική πιθανότητα: από εκεί πάνω να μας βλέπει ο Ανδρέας σκασμένος στα γέλια για το πόσο κορόιδα μας έπιασε στα δικά του ασφαλώς eighties.
Εφημερίδα Απογευματινή
