Ότι η Εθνική Ελλάδας ηττήθηκε πρακτικά από τα… αμούστακα παιδιά της Κ21 των Ιταλών στο Ηράκλειο δεν συνιστά απαραίτητα λόγο για να πατηθεί το κουμπάκι του συναγερμού στο αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα. Όσο άχρωμο και άγευστο κι αν εμφανίστηκε το σύνολο του Ιβάν Γιοβάνοβιτς απέναντι στην ιδιότυπη έκδοση της «Σκουάντρα Ατζούρα» που βρέθηκε στην Κρήτη, καμία ήττα της Ελλάδας από την Ιταλία δεν πρέπει να συνιστά… βόμβα μεγατόνων.
Η έντονη ανησυχία για τις μελλοντικές υποχρεώσεις της «γαλανόλευκης» δεν σχετίζεται ούτε με το αποτέλεσμα της αναμέτρησης ούτε με την εικόνα των Ελλήνων διεθνών.
Το στοιχείο εκείνο που αποτελεί πηγή προβληματισμού είναι ότι σε δέκα μέρες συμπληρώνονται πλέον δύο χρόνια από την ανάληψη της τεχνικής ηγεσίας της Εθνικής από τον Ιβάν Γιοβάνοβιτς και ο ομοσπονδιακός τεχνικός δεν έχει καταφέρει ακόμη να καταλήξει στον κορμό που θα βασιστεί η ομάδα προκειμένου να μας χαρίσει τα επόμενα χρόνια τις επιτυχίες που όλοι μας ονειρευόμαστε.
Σε ένα σύνολο παικτών όπου το ατομικό ταλέντο περισσεύει είναι απαραίτητο να βρεθεί η καλύτερη δυνατή συνταγή, που θα συνδυάσει με τον πιο συμβατό και αποτελεσματικό τρόπο όχι τα νοστιμότερα αλλά τα πιο συμβατά μεταξύ τους υλικά.
Ο κόουτς μοιάζει ακόμη να βρίσκεται στο ψάξιμο! Δυσκολεύεται να καταλήξει σε ένα συγκεκριμένο σχήμα, αδυνατεί να βρει την ιδανική συνταγή που θα ταιριάξει το περίσσιο επιθετικό ταλέντο με την απαραίτητη αμυντική ισορροπία. Και το χειρότερο; Δείχνει να μην έχει οριστικοποιήσει στο μυαλό του ποια ενδεκάδα θεωρεί βασική ενόψει των επίσημων υποχρεώσεων που ξεκινούν τον Σεπτέμβριο.
Από τον Ότο στον Ιβάν
Μην παρεξηγηθούμε! Δεν χάσαμε ξαφνικά την εμπιστοσύνη μας σε έναν από τους κορυφαίους προπονητές των τελευταίων ετών στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Απλώς είναι φανερό πως ο Ιβάν μοιάζει κάπως… έξω από τα νερά των συνηθειών του τα χρόνια που εργαζόταν σε συλλόγους.
Άλλες οι ανάγκες και οι προτεραιότητες της καθημερινότητας ενός προπονητή ομάδας και εντελώς διαφορετικές αυτές ενός ομοσπονδιακού τεχνικού. Υπάρχουν, ωστόσο, κάποια κοινά χαρακτηριστικά που δεν αλλάζουν.
Οι έννοιες της χημείας, των σταθερών αξιών, της ιεραρχίας και των ξεκάθαρων ρόλων είναι εξίσου σημαντικές είτε αναφερόμαστε στην Παρί, την Μπάγερν, τη Λίβερπουλ, την Μπαρτσελόνα και τη Γιουβέντους είτε στις εθνικές ομάδες της Γαλλίας, της Γερμανίας, της Αγγλίας, της Ισπανίας ή της Ιταλίας.
Το αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα, λοιπόν, μοιάζει αυτήν τη στιγμή… τελματωμένο σε μια λίμνη αβεβαιότητας και έλλειψης σταθερών. Είναι βασικός ο Κωνσταντέλιας; Λογίζεται βασικό «γρανάζι» της Εθνικής ο Ζαφείρης; Έχουμε βρει τον κορμό της μεσοεπιθετικής γραμμής που αν είναι υγιής θα ορίζει τις συντεταγμένες της ενδεκάδας;
Για να αντιληφθείτε τι ακριβώς υποστηρίζουμε, το 2004 ο Ότο Ρεχάγκελ είχε ξεκάθαρο το βασικό σχήμα του πολύ πριν από το Euro: Νικοπολίδης, Σεϊταρίδης, Φύσσας, Δέλλας, Καψής, Ζαγοράκης, Μπασινάς, Κατσουράνης, Γιαννακόπουλος, Καραγκούνης, Χαριστέας. Αν σας θέσουμε το ερώτημα «ποια είναι η βασική ενδεκάδα της σημερινής Εθνικής;», μπορείτε να μας απαντήσετε κατηγορηματικά; Η απάντηση είναι «όχι». Ε, αυτό είναι το πρόβλημα…
Και αυτός είναι ο γόρδιος δεσμός που πρέπει να λύσει άμεσα ο Ιβάν Γιοβάνοβιτς στο μυαλό του. Όσο δεν το πράττει τόσο η εθνική μας ομάδα θα προβληματίζει. Και όσο θα απέχει συστηματικά από τις νίκες (σε επίσημα ή φιλικά παιχνίδια) τόσο περισσότερο θα πολλαπλασιάζεται η έλλειψη εμπιστοσύνης και αυτοπεποίθησης κυρίως στο εσωτερικό της. Και αυτή είναι η πιο επικίνδυνη παγίδα ενόψει των επόμενων αποστολών της «γαλανόλευκης». Γιατί, αν δεν το έχετε πάρει χαμπάρι, στα τελευταία εννέα παιχνίδια της η Εθνική μετράει μόλις μία νίκη!
Eφημερίδα Απογευματινή
