Οι πρόσφατες αποφάσεις του ΚΥΣΕΑ σηματοδοτούν ένα ακόμα σημαντικό βήμα στην αναβάθμιση της ισχύος των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων. Τα δέκα προγράμματα που εγκρίθηκαν, άνω των 4,5 δισεκατομμυρίων ευρώ, όλα μαζί αλλά και το καθένα ξεχωριστά μαζί με αυτά που προηγήθηκαν και εκείνα που έπονται, οδηγούν την αμυντική ισχύ της χώρας και τις δυνατότητες σε ξηρά, θάλασσα και αέρα σε άλλο επίπεδο και νέα εποχή.
Με τις όποιες επιμέρους ενστάσεις, απόψεις και κριτική μπορεί να έχει ο καθένας για πτυχές των εξοπλισμών, η αλήθεια είναι ότι συντελείται κοσμογονία και αυτό δεν μπορεί να αμφισβητηθεί.
Ο όρος για ελληνική συμμετοχή σε όλα τα προγράμματα κατά τουλάχιστον 25%, εφόσον τηρηθεί, είναι επίσης άλμα προς το αυτονόητο το οποίο όλα τα προηγούμενα χρόνια δεν ήταν καθόλου αυτονόητο.
Η επιμονή του υπουργού Εθνικής Άμυνας, Νίκου Δένδια, στη λεγόμενη «Ατζέντα 2030» και η κεντρική στήριξη στον εξοπλισμό της χώρας από τον πρωθυπουργό, αποδίδει.
Αυτό συμπίπτει με την ευρύτερη αλλαγή που εξελίσσεται σε πανευρωπαϊκό επίπεδο όπου όλα ανεξαιρέτως τα κράτη και η Ευρώπη συνολικά στρέφονται στην αύξηση των εξοπλισμών, στην ενίσχυση γενικά των στρατιωτικών δυνατοτήτων και στη μετατόπιση του κέντρου βάρους στην αμυντική βιομηχανία και την πολεμική τεχνολογία και καινοτομία.
Στην Ελλάδα οι εξοπλισμοί και η άμυνα συσχετίζονται σχεδόν μονοσήμαντα με την τουρκική επιθετικότητα και αυτό είναι λογικό. Η χώρα μας είναι η μοναδική στην Ευρώπη που αντιμετωπίζει διακηρυγμένη, συγκεκριμένη απειλή υπαρξιακού χαρακτήρα από μια κρατική οντότητα της οποίας η αναθεωρητική ατζέντα και η εκ μέρους της αμφισβήτηση των συνόρων, της κυριαρχίας και των δικαιωμάτων κάθε κράτους στον περίγυρό της είναι η βασική της πολιτική, το DNA της και ο τρόπος λειτουργίας της. Η Τουρκία δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς να επιτίθεται διαρκώς και σε όλους, όπου φθάνει το χέρι της και ακόμα παραπέρα.
Η Ευρώπη είχε ξεχάσει αυτή την αίσθηση και άρχισε να τη θυμάται ξανά μετά τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία. Κυρίως οι χώρες που βρίσκονται σε συνοριακή επαφή ή γεωγραφική εγγύτητα με τη Ρωσία και όχι μόνο αυτές.
Δυστυχώς αυτό δεν τις έκανε σοφότερες ούτε τις οδηγεί να αναγνωρίσουν έστω εκ των υστέρων αυτό που λέει τόσα χρόνια η Ελλάδα και να επιδείξουν έστω όψιμα την αλληλεγγύη που δεν επέδειξαν μέχρι τώρα.
Αντιθέτως, αφρόνως και ανοήτως, αναζητούν στρατιωτική ενίσχυση και γεωπολιτική μόχλευση στην Τουρκία, δηλαδή σε έναν άλλο εισβολέα, καθ´ έξιν και χειρότερο από αυτόν τον οποίο θέλουν να αντιμετωπίσουν.
Προσπερνούν τον ελέφαντα στο δωμάτιο, ότι η Τουρκία κατέχει ευρωπαϊκό έδαφος, δεν αναγνωρίζει κράτος-μέλος της ΕΕ και έχει σε ισχύ απειλή πολέμου απέναντι σ’ ένα άλλο.
Αυτή η συμπεριφορά δεν αφήνει περιθώρια ψευδαισθήσεων για τη στάση που θα τηρήσουν σε περίπτωση ελληνοτουρκικής σύγκρουσης. Θα περιοριστούν σε καταδικαστικές δηλώσεις, τοποθετήσεις ίσων αποστάσεων και παραινέσεις αποκλιμάκωσης.
Οι εξοπλισμοί της Ελλάδος είναι μονόδρομος.
Όταν έρθει η ώρα -και θα έρθει- η Ελλάδα θα είναι μόνη της. Αυτή, η Ιστορία και τα όπλα της. Η παρέμβαση των συμμάχων και των εταίρων καλό θα είναι να βρει τον τουρκικό στόλο στον βυθό του Αιγαίου και τα τουρκικά όπλα κατάλληλα μόνο για scrap. Και μετά μπορούμε να συζητήσουμε.
Εφημερίδα Απογευματινή
