Όχι χωρίς κάποια έκπληξη διαβάζει κανείς τα ρεπορτάζ γύρω από την αναθεώρηση του συντάγματος, τα οποία περιγράφουν κάποιες διαφοροποιήσεις, σε σχέση με τα προτεινόμενα, των κυβερνητικών βουλευτών. Η έκπληξη βεβαίως δεν αφορά γενικά τις διαφοροποιήσεις, αφού πρέπει οι βουλευτές να βασίζονται στις αποφάσεις και τις αντιδράσεις τους, στις πεποιθήσεις τους, αλλά κυρίως στη συνείδησή τους, κάτι που συνήθως δεν συμβαίνει λόγω της επιβαλλόμενης κομματικής πειθαρχίας. Η έκπληξη προέρχεται από την πληροφορία ότι κάποιοι κυβερνητικοί βουλευτές αντιστέκονται στην άρση της μονιμότητας στο Δημόσιο. Που, εν πάση περιπτώσει, δεν πρόκειται για άμεση άρση αλλά τίθενται συγκεκριμένοι όροι και προϋποθέσεις κάτω από τους οποίους θα αφαιρείται το προνόμιο της μονιμότητας.
Μία εκδοχή για τη στάση αυτή την άκρως παλαιοκομματική είναι ότι μπορεί οι αντιδρώντες να φοβούνται ότι το κυβερνών κόμμα θα χάσει με το μέτρο αυτό ψήφους από τη σταθερή δεξαμενή των ψηφοφόρων του δημοσίου τομέα. Το ζήτημα όμως βρίσκεται αλλού. Αν ο δημόσιος τομέας θα εξυγιανθεί και ηθικά και οικονομικά. Αν με άλλα λόγια θα παύσει, επιτέλους, να ισχύει μία ρύθμιση-ταμπού για τα ελληνικά δεδομένα, που είναι η άρση της μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων. Ενός θεσμού τον οποίον επέβαλαν οι πολιτικοί, πριν από έναν περίπου αιώνα προκειμένου να προστατεύσουν τους δημοσίους υπαλλήλους από δικές τους αυθαιρεσίες, θεωρώντας προφανώς ότι αυτές δεν επρόκειτο να σταματήσουν ποτέ! Ομολογούσαν, με άλλα λόγια, την τάση τους για παρανομίες, απάνθρωπες συμπεριφορές (διότι περί αυτού πρόκειται) και για κομματισμό ρατσισμό.
Σήμερα η κυβέρνηση επιχειρεί να ανατρέψει τις αντιλήψεις αυτές, αίροντας τη μονιμότητα για τους νεοπροσλαμβανόμενους στον δημόσιο τομέα, αφού δεν μπορεί (άλλωστε θα ήταν άδικο) να την άρει για τους ήδη εργαζόμενους στο Δημόσιο.
Η προοπτική αυτή βεβαίως ερεθίζει τους επαγγελματίες συνδικαλιστές, αλλά και ορισμένους από τους επαγγελματίες πολιτικούς, οι οποίοι αναλογίζονται ένα ενδεχόμενο πολιτικό κόστος σε βάρος τους, αν δεν κάνουν αισθητή την παρουσία τους, με μία αντίθετη άποψη και μάλιστα με δυναμικό τρόπο. Η άποψη που διατυπώνεται ότι η μονιμότητα επιτρέπει στον δημόσιο υπάλληλο να ασκήσει απερίσπαστος τα καθήκοντά του, προσηλωμένος στο δημόσιο συμφέρον και χωρίς να εξαρτάται από οιεσδήποτε πολιτικές μεταβολές ή άλλες πολιτικές επιπτώσεις (!) σηκώνει πολύ νερό και ερεθίζει τους δόλιους υπαλλήλους του ιδιωτικού τομέα. Και μόνον αυτή η δικαιολόγηση της μονιμότητας (την οποία, δυστυχώς, συνυπέγραφε μέχρι πρότινος η συντριπτική πλειονότητα του πολιτικού κόσμου, αλλά έχει ακόμη «οπαδούς» στα κόμματα που λαϊκίζουν) παρέχει την ευκαιρία και προκαλεί έναν οργισμένο αντίλογο, τον οποίον αντιστοίχως προσυπογράφει η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών:
Πρώτον, το ίδιο το σύνταγμα αντιφάσκει κατοχυρώνοντας αφ’ ενός την ισότητα των πολιτών (άρθρο 4) και, αφ’ ετέρου τη μονιμότητα στο Δημόσιο. Διότι πώς μπορεί να υπάρχει ισότητα ΟΛΩΝ όταν, ορισμένων κατοχυρώνεται η εργασία, ώστε να μη μείνουν ποτέ χωρίς δουλειά και επί άλλων επικρέμεται, μια ζωή, η δαμόκλειος σπάθη τής ανά πάσα στιγμήν απόλυσης!
Δεύτερον, εάν δεν μπορεί ο εργαζόμενος στο Δημόσιο να ασκήσει απερίσπαστος τα καθήκοντά του, είναι επειδή, όπως ομολόγησαν στο παρελθόν και υπουργικά χείλη (!), εξαρτάται από πολιτικές μεταβολές ή άλλες πολιτικές επιπτώσεις! Επομένως, για τον φόβο αυτό των δημοσίων υπαλλήλων υπεύθυνα είναι τα κόμματα, οι κυβερνήσεις και οι πολιτικοί, οι οποίοι οφείλουν να κάνουν την αυτοκριτική τους, διότι «το μάρμαρο» (το οικονομικό) το πληρώνει τελικώς ο κοσμάκης, αλλά και διότι διατηρούν μία παγκόσμια πρωτοτυπία, επειδή αυτοί δεν μπορούν να αλλάξουν αντιλήψεις και να παγιώσουν μία συγκεκριμένη πολιτική ηθική! Κοινώς, είμαστε ανήθικοι στη συμπεριφορά μας, επί έναν αιώνα και γι’ αυτό προστατεύουμε τα θύματά της!
Τρίτον, είναι αμφισβητήσιμο, από τους ίδιους τους πολίτες που συναλλάσσονται με το Δημόσιο, κατά πόσον, επειδή είναι απερίσπαστοι στα καθήκοντά τους οι δημόσιοι υπάλληλοι (μιας και δεν κινδυνεύουν να χάσουν τη δουλειά τους) είναι και «προσηλωμένοι στο δημόσιο συμφέρον». Διότι μία τέτοια προσήλωση (την οποία ασφαλώς και αρκετοί από αυτούς θα έχουν) δεν έχει αποτρέψει ορισμένες υπηρεσίες του Δημοσίου, να αποτελούν φωλιές διαφθοράς, όπως άλλωστε έχουν επισημάνει οι ίδιοι οι πολίτες σε σχετικές δημοσκοπήσεις!
Ας μην απαλλαγούμε λοιπόν ποτέ από τη μονιμότητα, αφού πρέπει «όλα τα ζώα να είναι ίσα, αλλά ορισμένα να είναι πιο ίσα από τα άλλα»…
Εφημερίδα Απογευματινή
