Αν μπορείτε, ξεχάστε για λίγο τη συζήτηση περί διαιτησίας στους τελικούς της Basket League -γιατί δεν θα βγάλουμε άκρη- και ας προσπαθήσουμε να επικεντρωθούμε σε κάποιες άλλες παραμέτρους των αναμετρήσεων του Ολυμπιακού με τον Παναθηναϊκό AKTOR.
Εδώ και πολλούς μήνες η πρωτόγνωρη συμπεριφορά του Εργκίν Αταμάν στη διάρκεια των αγώνων του «τριφυλλιού» έχει δώσει ουκ ολίγη τροφή για συζήτηση ακόμη και στις τάξεις των φίλων του «επτάστερου».
Άλλος μπορεί να αποδέχεται τις ακραίες αντιδράσεις του Τούρκου προπονητή, άλλος να διαφωνεί, άλλος να τις επιδοκιμάζει και άλλος να τις θεωρεί από γραφικές έως προσβλητικές.
Να συμφωνήσουμε, όμως, σε ένα πράγμα: κανένας μα κανένας τεχνικός οποιασδήποτε ομάδας, οποιουδήποτε αθλήματος, σε οποιαδήποτε χώρα του πλανήτη δεν έχει το δικαίωμα να… λιποτακτεί από τον πάγκο για οιονδήποτε λόγο. Κανένας προπονητής δεν έχει το δικαίωμα να προκαλεί εσκεμμένα την αποβολή του, εισβάλλοντας στον αγωνιστικό χώρο για να διαμαρτυρηθεί στους διαιτητές.
Με το πέρασμα των δεκαετιών έχουμε δει ουκ ολίγες περιπτώσεις οξύθυμων «στρατηγών» που έγραψαν ιστορία στο ευρωπαϊκό και παγκόσμιο μπάσκετ. Από τον Μπόμπι Νάιτ μέχρι τον Γιάννη Ιωαννίδη, τον Ζέλικο Ομπράντοβιτς, τον Σαρούνας Γιασικεβίτσιους και τον Γιώργο Μπαρτζώκα, έχουμε δει ουκ ολίγους τεχνικούς να βγαίνουν από τα ρούχα τους, να βρίσκονται εκτός εαυτού, να ρίχνουν… μπινελίκια.
Θυμάστε εσείς οποιονδήποτε από τους παραπάνω να παρατά μόνους τους παίκτες του στο παρκέ στο φινάλε αγώνων και κατ’ εξακολούθηση να εγκαταλείπει πρόωρα το παρκέ και να πραγματοποιεί ηρωικές εξόδους προς τα αποδυτήρια;
Ακόμη και αν δεχθούμε ότι είναι φυσιολογικό να διαμαρτύρεται ένας προπονητής προς τους διαιτητές όταν θεωρεί ότι αδικείται η ομάδα του, νομιμοποιείται να την αφήνει στα… κρύα του λουτρού, στήνοντας «θεατρικές παραστάσεις» που αποσκοπούν αποκλειστικά στην προστασία της δικής του δημοφιλίας;
Όχι, η συμπεριφορά του Εργκίν Αταμάν δεν μπορεί να συμπεριληφθεί στην κατηγορία των φυσιολογικών αντιδράσεων ενός προπονητή.
Μια βραδιά στην Ο2 arena
Για να αντιληφθείτε καλύτερα τι εννοούμε -ιδιαίτερα αν είστε φίλος του Παναθηναϊκού-, ας γυρίσουμε πίσω 17 χρόνια και ας αναπολήσουμε τι είχε συμβεί στον περίφημο τελικό της Euroleague στο Βερολίνο το 2009, όταν οι «πράσινοι» έραψαν το πέμπτο αστέρι στη φανέλα τους.
Έχει αντιμετωπίσει ποτέ στα χρονικά πιο ελεεινή διαιτησία το «τριφύλλι» από εκείνη που είχε συναντήσει στο παιχνίδι με την ΤΣΣΚΑ Μόσχας; Ακόμη και οι οπαδοί του Ολυμπιακού που είχαν παραμείνει στην O2 Arena, παρά την πίκρα για τον αποκλεισμό των «ερυθρόλευκων» στον ημιτελικό, είχαν φρίξει με όσα διαδραματίζονταν στο παρκέ.
Χωρίς ίχνος υπερβολής, οι τρεις διαιτητές του τελικού έκαναν ό,τι περνούσε από το χέρι τους για να απονεμηθεί το τρόπαιο στους Ρώσους. Πώς είχε αντιδράσει τότε ο τεράστιος Ζέλικο Ομπράντοβιτς; Είχε μετατρέψει το φυσιολογικό συναίσθημα της αδικίας που αισθάνονταν οι παίκτες του σε κινητήρια δύναμή τους. Σε κάθε εις βάρος τους σφύριγμα οι παίκτες του Παναθηναϊκού εμφανίζονταν και πιο ατσαλωμένοι. Και κάπως έτσι, σε εκείνο το Final Four γιγαντώθηκε ο μύθος μιας ομάδας που έγραψε το όνομά της με χρυσά γράμματα στην ιστορία του ευρωπαϊκού μπάσκετ.
Φαντάζεστε τι θα συνέβαινε αν στον πάγκο των «πράσινων» βρισκόταν ο Εργκίν Αταμάν (στη φετινή εκδοχή του); Θα είχε ολοκληρωθεί ποτέ εκείνος ο θρίαμβος; Η απάντηση είναι «όχι»!
Και αυτή η απλή σύγκριση νοοτροπίας είναι αυτή που εξηγεί με τον καλύτερο τρόπο γιατί ο Παναθηναϊκός AKTOR έχει άμεση ανάγκη ως οργανισμός την επιστροφή του στα χρόνια της νοοτροπίας του ενός και μοναδικού Ζέλικο Ομπράντοβιτς. Γιατί για να έρθουν επιτυχίες πρέπει να αλλάξει πρώτα ο χαρακτήρας!
Εφημερίδα Απογευματινή
