Οι εκλογές στη Σαξονία-Άνχαλτ της Ομοσπονδιακής Γερμανίας δεν εκτόξευσαν απλώς τα ποσοστά και τις έδρες στο τοπικό Κοινοβούλιο του υπερσυντηρητικού εθνικιστικού κινήματος Εναλλακτική για τη Γερμανία (AfD), αλλά πιστοποίησαν τη δομική απορρύθμιση του συνόλου του κομματικού συστήματος για ολόκληρη τη Γερμανία. Αυτή δεν είναι μια αυθαίρετη κρίση αλλά η επιτομή των πρώτων σχολίων και εκτιμήσεων του σε αποδρομή πλέον Χριστιανοδημοκράτη (CDU) καγκελάριου Φρίντριχ Μερτς μετά την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων στη Σαξονία-Άνχαλτ.
Το συγκεκριμένο κράτος της ομοσπονδίας ανήκει στην Ανατολική Γερμανία, δεν πλήττεται από μετανάστες, ούτε νόμιμους ούτε παράνομους, γιατί ούτως ή άλλως δεν διαθέτει σημαντική βιομηχανική βάση και παραγωγή. Αλλά είναι μία ακόμη περιοχή της ενιαίας Γερμανίας που ενσωματώθηκε στο δυτικό πρότυπο στην ενοποίηση του 1991 με όρους αποικίας και στη βάση της «δημιουργικής καταστροφής». Παρά τον πακτωλό των ξένων κονδυλίων που διοχετεύθηκαν τότε στην Ομοσπονδιακή Γερμανία για την ενσωμάτωση της Ανατολικής στη Δυτική και το ιστορικό σκάνδαλο της αναστολής διακανονισμού του πολεμικού χρέους της για τα εγκλήματα πολέμου και την καταστροφή των οικονομιών που είχε προκαλέσει ως Γ΄ Ράιχ -χαρακτηριστικό παράδειγμα η Ελλάδα-, η ενσωμάτωση εξελίχθηκε με πολύ κακούς όρους για την Ανατολή της. Αρχιτέκτονας τότε ο πολύ γνωστός ως υπουργός Οικονομικών τα χρόνια της δημοσιονομικής χρεοκοπίας της Ελλάδας και της επιβολής ασφυκτικών μνημονίων δύο δεκαετίες μετά, Βόλφγκανγκ Σόιμπλε.
Στην παρούσα φάση στη Σαξονία-Άνχαλτ το AfD διαθέτει στο τοπικό Κοινοβούλιο 39 έδρες, με όλες τις άλλες δυνάμεις, από τους Χριστιανοδημοκράτες και τους Σοσιαλιστές μέχρι και όλα τα κόμματα της Αριστεράς, να συγκεντρώνουν επίσης 39 έδρες. Είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι στη Γερμανία, που πλήττεται από το Μεταναστευτικό, το οποίο έχει προκαλέσει σημαντικές ρωγμές στην κοινωνική συνοχή της αλλά και τη στρατηγική στην οικονομία της, ευρισκόμενη υπό σοβαρή κρίση η βαριά βιομηχανία εξαιτίας και του ανταγωνισμού από την Κίνα, το AfD προελαύνει ως προς τη δημοφιλία στις δημοσκοπήσεις σε επίπεδο ομοσπονδίας με διπλάσια ποσοστά από αυτά των προηγούμενων εκλογών. Στο 30% το AfD, στο 20% το CDU, το μόνο από τα παραδοσιακά κόμματα στη μεταπολεμική Γερμανία που διατηρεί μια αξιοπρεπή επιρροή.
Η θέση της Γερμανίας, ηγεμονικής δύναμης στην ενιαία Ευρώπη του ευρώ, κρίνεται ως δυσμενής, αφού το μοντέλο ανάπτυξης και δημοσιονομικής ισορροπίας δεν είναι πλέον λειτουργικό και δεν μπορεί η κοσμοθεωρία της να αντιμετωπίσει τις νέες παγκόσμιες συνθήκες, όπως έχουν διαμορφωθεί με αυξανόμενο έλεγχο συνόρων, δασμούς και πολέμους. Η πτώση της Γερμανίας συμπαρασύρει μαζί της σε μια δομική κρίση αξιοπιστίας, παραγωγικότητας και ανταγωνιστικότητας και ολόκληρη την εταιρική Ευρώπη του Μάαστριχτ ως προς τις προδιαγραφές της και τη δυνατότητα της υπερεθνικής τεχνοκρατίας της Κομισιόν να αναστρέψει την πορεία προς την παγκόσμια περιθωριοποίηση των εθνών. Οι λαοί σε μια πλειοψηφία κρατών-μελών της Ένωσης των «27» κινούνται, αναζητώντας λύσεις στις εμπλοκές της καθημερινότητάς τους αλλά και στην πολιτιστική κατάληψη της επικράτειάς τους από μετανάστες, και στηρίζουν εκλογικά όλο και περισσότερο εθνικιστικά κόμματα της νέας Δεξιάς.
Μέσα στα επόμενα τέσσερα χρόνια υπάρχουν εθνικές εκλογές, βουλευτικές ή προεδρικές σε μια σειρά χωρών. Ειδικά το 2027 και το 2029 τα εθνικά εκλογικά αποτελέσματα θα καθορίσουν όχι μόνο την συνοχή αλλά και τις παραμέτρους της νέας σύνδεσης στην Ένωση. Το 2027 ξεκινά με τις προεδρικές εκλογές στη Γαλλία, αν δεν έχουν προηγηθεί οι εκλογές στην Ελλάδα, που διαφορετικά θα έπονται. Ακολουθούν στην Ιταλία και την Ισπανία. Το 2029 θα εξελιχθούν κρίσιμες τακτικές εκλογές στη Γερμανία, το Ηνωμένο Βασίλειο, την Πολωνία, την Ολλανδία, την Πορτογαλία, την Αυστρία και στο Βέλγιο.
Για ποια Ευρώπη θα μιλάμε το 2030, δεν είναι καθόλου δεδομένο. Στην αποστασιοποιημένη, από τη δομική ένταση που κυριαρχεί στις περισσότερες χώρες της Ευρώπης, Ελλάδα η «γραμμική» ανάλυση στη βάση της δέσμης ιδεών Ντράγκι και οι προσεγγίσεις για περισσότερη ομοσπονδοποίηση δεν είναι καθόλου απαραίτητο ότι θα αποδειχθούν ρεαλιστικές. Η Ευρωπαϊκή Ένωση μπορεί να μη διαλυθεί, αλλά θα αλλάξει δραστικά ως προς τον ρόλο των εθνών.
Εφημερίδα Απογευματινή
