Σχεδόν από την πρώτη μέρα που είχε εκλεγεί Πρόεδρος της Δημοκρατίας η Κατερίνα Σακελλαροπούλου αντιμετώπιζε τις πλέον άθλιες επιθέσεις, οι οποίες στον πυρήνα τους είχαν την αμφισβήτηση της πατριωτικής της συνείδησης. Όλα αυτά γινόντουσαν από συγκεκριμένα κέντρα που είχαν στο DNA τους τις εθνικιστικές φαντασιώσεις. Ως και ότι είχε κατεβάσει τα καριοφίλια από τους τοίχους του Προεδρικού Μεγάρου την κατηγορούσαν ή πως δεν έλεγε το «Πιστεύω» στις γιορτές της Ορθοδοξίας. Το… κακό για την τέως Πρόεδρο της Δημοκρατίας ήταν, μεταξύ άλλων, πως είχε πετάξει στον κάλαθο των αχρήστων τα αυστηρά μηνύματα που έστελνε σε μόνιμη βάση ο προκάτοχός της προς την Τουρκία και τα οποία ήταν η καλύτερη τροφή για τους γελοιογράφους. Ενοχλούσε, όπως ήταν φυσικό, που εκπροσωπούσε την Ελλάδα της προόδου, τη σύγχρονη ευρωπαϊκή Ελλάδα και όχι της ψωροκώσταινας.
Μόλις έπαψε η κυρία Σακελλαροπούλου να είναι πρώτη πολίτης της χώρας, πάνω-κάτω τα ίδια συστήματα εξουσίας έβαλαν στο κάδρο τον υπουργό Εξωτερικών, Γιώργο Γεραπετρίτη. Τα επιχειρήματα δεν διαφέρουν, άλλωστε έχουν το πατριωτόμετρο και ζυγίζουν καθημερινά την αγάπη του για την πατρίδα, η οποία κρίνεται από τους φλογερούς πατριώτες ως ελλιποβαρής.
Από τη μία υπάρχει το αστείο και το γκροτέσκο αυτών των κέντρων, που εσχάτως βρήκαν και πάλι στο πρόσωπο του Αντώνη Σαμαρά τον ηγέτη που έψαχναν, παρότι σωρηδόν τον πετροβολούσαν τα χρόνια που ήταν πρωθυπουργός αλλά και για κάμποσα χρόνια μετά.
Από την άλλη υπάρχει και κάτι επικίνδυνο για την κοινωνία και το οποίο είναι το γεγονός ότι το πολιτικό και μιντιακό σύστημα τρέχει συνεχώς πίσω από τις φαντασιώσεις του και τις πολιτικές εξαλλοσύνες του. Με πρώτη την κυβέρνηση, που ρίχνει μια στρακαστρούκα (ακόμα και) ο εκπρόσωπος Τύπου του Σαμαρά και ταράζονται τα θεμέλιά της. Θίγονται τα ιερά και τα όσια της παράταξης, δηλαδή η πατρίδα και η οικογένεια, δύο έννοιες που ο Σαμαράς εκ γενετής φυλάει ως κόρη οφθαλμού. Είναι ταγμένος να υπερασπίζεται τα σύνορα που απειλούνται από τον προαιώνιο εχθρό και ταυτόχρονα την «παραδοσιακή οικογένεια», που οι σύγχρονοι κοινωνιολόγοι αναλύουν πλέον με εντελώς διαφορετικό τρόπο. Και σπεύδουν το ένα μετά το άλλο τα κυβερνητικά στελέχη να σκιαμαχούν ως και με τις ηλεκτρονικές πλατφόρμες του ΕΟΠΥΥ ή και με τους ιστορικούς και γενικότερα τους επιστήμονες που γράφουν τα σχολικά βιβλία και τα οποία, αν είναι δυνατόν, αναφέρονται και στις μονογονεϊκές οικογένειες.
Τα πρώτα χρόνια της πρωθυπουργίας του, αλλά και το διάστημα που ήταν αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, ο Κυριάκος Μητσοτάκης είχε κάνει μεγάλες υπερβάσεις για τα δεδομένα της συντηρητικής παράταξης, για αυτό και είχε καταφέρει να απευθυνθεί και σε ακροατήρια πέραν των στενών κομματικών ορίων. Από τις προωθημένες θέσεις σε σχέση με την Τουρκία, την εξαιρετική και συνάμα συμβολική επιλογή στο πρόσωπο της Κατερίνας Σακελλαροπούλου για το ανώτατο πολιτειακό αξίωμα έως τα (αυτονόητα) ανθρώπινα δικαιώματα. Εδώ και καιρό είναι σαν να έχει μπει σε έναν ακατανόητο ανταγωνισμό με τις ακροδεξιές παραφροσύνες του Σαμαρά. Ας θυμάται ο πρωθυπουργός πως πάντα το original νικάει το ιμιτασιόν.
Εφημερίδα Απογευματινή
