Η Ελλάδα αρέσκεται πολιτικά στη σκανδαλολογία. Και κοινωνικά, αν τουλάχιστον παρακολουθήσουμε τα social media, στις «λασπομαχίες» και τους αφορισμούς. Στην προκειμένη περίπτωση όμως στην παρούσα περίοδο το κράτος, ο νόμος και οι δυνάμεις της τάξης συμμαχούν και φέρνουν στον αφρό σημαντικές απάτες και φοροδιαφυγή, επιχειρήσεις του οργανωμένου εγκλήματος, αποτρόπαιες ΜΚΟ, διαφθορά. Οι έρευνες, αστυνομικές, φορολογικές, δικαστικές, είναι προβλέψιμο ότι θα δείξουν πέρα από τα σκοτεινά δίκτυα και τις επαφές ή τις «καλύψεις» που είχαν αυτά σε ανθρώπους του κρατικού μηχανισμού. Ένστολους αν μιλήσουμε για την Αστυνομία ή χωρίς στολή αλλά με σφραγίδα αν μιλήσουμε για τις υπόλοιπες υπηρεσίες. Καμία από τις περιπτώσεις αυτές δεν μπορεί να θεωρηθεί «σκάνδαλο». Ούτε θα πρέπει να αντιμετωπίζεται ως τέτοιο. Αν χαρακτηρίσεις τις έρευνες, τις αποκαλύψεις, τις δικογραφίες και τις συλλήψεις «σκάνδαλο», ο μόνος λόγος που το κάνεις είναι για να προκαλέσεις ανησυχία και καχυποψία στους κυβερνητικούς και κρατικούς μηχανισμούς ή στους πολίτες αν είναι σωστή η στρατηγική αυτή που έχει προκριθεί. Οι διεφθαρμένοι κρατικοί υπάλληλοι, που θα προκύψουν από τις έρευνες ως εμπλεκόμενοι, είναι μέρος των δικτύων του εγκλήματος που εντοπίζονται και τίθενται προ των ποινικών και αστικών ευθυνών τους.
Σε όποια υπόθεση κι αν επικεντρωθούμε από αυτές που ήρθαν στην επικαιρότητα, παραπέμπουν σε ποινικό και όχι πολιτικό έγκλημα. Η βαριά φοροδιαφυγή της αλυσίδας Pizza Fun με τα 110 υποκαταστήματα είναι σαφώς οικονομικό έγκλημα, απέναντι στα έσοδα του κράτους. Επίσης αθέμητος ανταγωνισμός για μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις του χώρου της εστίασης. Ακόμη και απέναντι στις ανταγωνιστικές αλυσίδες που δεν ακολουθούν έκνομες πρακτικές στη διαχείριση των οικονομικών τους. Το δίκτυο των 400 και πλέον εταιρειών που συνδέονται με την αφετηρία των φούρνων «Χωριάτικο» και το «αφεντικό», Άγγ. Γιαννακόπουλο, στριπ κλαμπ, διαχείριση παραλιών σε Ρόδο και Μύκονο, επενδύσεις σε ακίνητα και επιχειρήσεις εστίασης και ούτω καθεξής, αποτελούν δίκτυο οργανωμένου εγκλήματος που συνδέεται (σύμφωνα με τις δικογραφίες) όχι μόνον με οικονομικό έγκλημα, ξέπλυμα μαύρου χρήματος και δεκάδες «αχυρανθρώπους», αλλά και με σωματεμπορία, εκβιασμούς, προστασία. Η κατάχρηση των ποσών από εράνους από τη διοικούσα ομάδα της ΜΚΟ «Παιδική Χαρά» και η οργανωμένη απάτη σε βάρος δωρητών για παιδιά με καρκίνο και τις οικογένειές τους είναι ποινικό έγκλημα. Μια επαίσχυντη υπόθεση η οποία δείχνει το βάθος της ανηθικότητας και του κυνισμού κάποιων εγκληματιών που πλέον βρίσκονται ενώπιον της Δικαιοσύνης. Αλλά και η απόδοση κατηγοριών στην κορυφή του ελληνικού μπάσκετ με εμπλοκή του προέδρου Λιόλιου και σειράς διαιτητών που έστηναν αγώνες ακόμη και σε σχολικά πρωταθλήματα.
Η προσπάθεια συνεχίζεται και νέες υποθέσεις προβλέπεται να προστεθούν στις υπάρχουσες. Μα γιατί το κάνει η κυβέρνηση, διερωτώνται κύκλοι της αντιπολίτευσης. Τους διαφεύγει η σημασία της στήριξης μια τέτοιας στρατηγικής από την πλευρά του κράτους, του νόμου και της τάξης. Ψάχνουν να βρουν σκιές στην προσπάθεια εκκαθάρισης και τιμωρίας των απατεώνων, των μαφιόζων, των διεφθαρμένων κάθε τύπου. Επιχειρούν να προκαλέσουν ρωγμές στην προσπάθεια. Ανησυχούν για κάποιες λίγες, περισσότερες ή λιγότερες ψήφους στην κάλπη, εγκαταλείποντας τη συμμέτοχη ευθύνη τους στη συγκρότηση της έννοιας και των μηχανισμών της πολιτείας.
Οι έρευνες αυτές θέλουν χρόνο, συνέπεια, αφοσίωση στο καθήκον, συγκρότηση, γενναιότητα. Παίζει ρόλο να έχεις στις ηγεσίες έναν Χρυσοχοΐδη, έναν Πιτσιλή, έναν Βουρλιώτη. Αλλά πέραν αυτών υπάρχουν αρχηγοί, αξιωματικοί, αστυνομικοί, ανακριτές, εισαγγελείς εν ενεργεία, κρατικοί υπάλληλοι, επιστήμονες, στελέχη που κινούν τις έρευνες και χρειάζονται την προστασία και την ασφάλεια απέναντι στο έγκλημα και τη διαφθορά που αυτό διαχέει για να κάνουν τη δουλειά τους. Ας αφήσουν λοιπόν κάποιοι τη σκανδαλολογία και τα υπονοούμενα και ας σταθούν στο ύψος των περιστάσεων.
Εφημερίδα Απογευματινή
