Απαράβατος κανόνας αξιολόγησης ενός Λατινοαμερικανού ποδοσφαιριστή που μεταναστεύει για πρώτη φορά στην Ευρώπη: μη βιάζεστε να τον κρίνετε αν δεν περάσει τουλάχιστον ένα εξάμηνο προσαρμογής σε μια καινούργια πραγματικότητα. Ιδιαίτερα αν το deal για τη μετακόμισή του στη Γηραιά Ήπειρο έχει επιτευχθεί στη διάρκεια της χειμερινής μεταγραφικής περιόδου!
Για όσους τυχόν δεν το γνωρίζετε, το καλεντάρι των ποδοσφαιρικών διοργανώσεων σε Βραζιλία, Αργεντινή, Ουρουγουάη είναι αντίστροφο με το δικό μας. Η συντριπτική πλειονότητα των πρωταθλημάτων στη Λατινική Αμερική εκκινεί στα τέλη Ιανουαρίου με αρχές Φεβρουαρίου και ρίχνει αυλαία στα μέσα Δεκεμβρίου. Τι σημαίνει αυτό; Ότι οποιοσδήποτε ποδοσφαιριστής ταξιδέψει προς την Ευρώπη στη διάρκεια του χειμώνα φτιάχνει τις βαλίτσες του ευρισκόμενος σε διακοπές και κουβαλώντας την καταπόνηση μιας ολόκληρης αγωνιστικής περιόδου.
Ιδιαίτερα οι φίλοι του Παναθηναϊκού γνωρίζουν καλύτερα από τον καθένα πόσο άτοπα μπορεί να αποδειχθούν πρόωρα και βιαστικά συμπεράσματα για την αξία ενός Λατινοαμερικανού ποδοσφαιριστή όταν δεν λαμβάνουν υπόψη τη συγκεκριμένη παράμετρο.
Βλέπετε, μία από τις πιο διδακτικές μεταγραφικές υποθέσεις στην ιστορία του ελληνικού ποδοσφαίρου φέρει το όνομα ενός Αργεντινού μπαλαδόρου που έγραψε ιστορία φορώντας τη φανέλα του «τριφυλλιού»: του Χουάν Χοσέ Μπορέλι!
Ήταν Νοέμβριος του 1991, όταν ο Παναθηναϊκός ανακοίνωνε την απόκτηση ενός πολλά υποσχόμενου ταλαντούχου μέσου από τη Ρίβερ Πλέιτ, προκαλώντας ντελίριο ενθουσιασμού στους οπαδούς του που είχαν συρρεύσει κατά εκατοντάδες στο αεροδρόμιο του Ελληνικού για να τον υποδεχθούν.
Η έκρηξη χαράς για τη μεταγραφή του «Χότα Χότα» (αυτό ήταν το παρατσούκλι του) γρήγορα έδωσε τη θέση της στην απογοήτευση και στον προβληματισμό. Ο βραχύσωμος μέσος, που άφηνε για πρώτη φορά την πατρίδα του σε ηλικία 21 ετών, αδυνατούσε να προσαρμοστεί στις απαιτήσεις του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου και για δύο ολόκληρα χρόνια ήταν πρακτικά… άφαντος!
ΑΠΟ ΤΟΝ ΡΟΤΣΑ ΣΤΟΝ ΝΙΣΤΡΟΥΠ
Στα μέσα της σεζόν 1993-94 όμως η αντικατάσταση του Ίβιτσα Όσιμ από τον Χουάν Ραμόν Ρότσα στην τεχνική ηγεσία της ομάδας έμοιαζε με… μαγικό φίλτρο για τον ίδιο.
Με τον συμπατριώτη του να τον απελευθερώνει ποδοσφαιρικά και να χτίζει γύρω του ένα περιβάλλον εμπιστοσύνης, ο Μπορέλι απογειώθηκε και έμελλε να μείνει στο πάνθεον της «πράσινης» ιστορίας ως απόλυτος πρωταγωνιστής της χρυσής διετίας 1995-96, που είδε τον Παναθηναϊκό να φτάνει ένα βήμα από την παρουσία του στον τελικό του Champions League.
Το ευχάριστο για τους φίλους του «τριφυλλιού» είναι ότι δεν θα χρειαστεί να περάσουν δύο χρόνια για να απολαύσουν το ταλέντο του «μάγου» Σαντίνο Αντίνο στο χορτάρι του ΟΑΚΑ (και μελλοντικά του νέου γηπέδου στον Βοτανικό).
Χαζεύοντας όμως τον νεαρό Αργεντινό να κάνει… χίλια κομμάτια τα αμυντικά πλάνα του Μάρκο Νίκολιτς, μοιραία το μυαλό ταξίδευε στα απαξιωτικά σχόλια που πλημμύριζαν τους προηγούμενους μήνες τα social media. Συμπτωματικά και ο Αντίνο επιχείρησε το πρώτο υπερατλαντικό ταξίδι της καριέρας του σε ηλικία 21 ετών, όπως ακριβώς το είχε πράξει και ο Μπορέλι.
Απλώς ο «φτερωτός» εξτρέμ του Νίστρουπ είχε την τύχη να… απαλλαγεί πολύ πιο έγκαιρα από τη δύσκολη συνεργασία με τον αυταρχικό Ράφα Μπενίτεθ και να βρει στο πρόσωπο του Σκανδιναβού τεχνικού τον δικό του… Ρότσα!
Έχοντας παράλληλα κάνει επιτέλους διακοπές, έχοντας γεμίσει τις μπαταρίες του και έχοντας προσαρμοστεί καλύτερα στον ευρωπαϊκό τρόπο ζωής, απλώς ξεδιπλώνει στο γήπεδο όλες εκείνες τις αρετές που ανάγκασαν τον Γιάννη Αλαφούζο να δαπανήσει μια μικρή περιουσία για να τον αποκτήσει.
Σε κάθε περίπτωση, βιώνουμε άλλο ένα ποδοσφαιρικό ταξίδι που ξεκίνησε από την απαξίωση προτού καταλήξει στην αποθέωση, θυμίζοντας σε όλους μας ότι και στο ποδόσφαιρο η υπομονή είναι αρετή!
Τελικά οι προπονητές δεν έχουν πάντα δίκιο
Χρειάστηκε να ηττηθεί η ΑΕΚ στο πρωτάθλημα ύστερα από έναν χρόνο και να συνεχίσει το σερί των απογοητευτικών εμφανίσεών της μακριά από τη Νέα Φιλαδέλφεια για να παραδεχθεί ο Μάρκο Νίκολιτς (φωτό) ότι ενδεχομένως η Ένωση να έκανε λάθος που δεν απέκτησε back up του Λάζαρου Ρότα στη μεταγραφική περίοδο του καλοκαιριού.
Τόσο εμείς από την τελευταία σελίδα της «Απογευματινής» όσο και δεκάδες άλλοι ανώνυμοι και επώνυμοι σχολιαστές στα social media εκφράζαμε για μήνες την απορία για τη μη ενίσχυση του βάθους της ΑΕΚ από τους Νίκολιτς και Ριμπάλτα, κυρίως στις θέσεις της άμυνας.
Ήταν πραγματικά οξύμωρο να υπάρχει τέτοια ταύτιση απόψεων δημοσιογράφων και φίλων της Ένωσης για το συγκεκριμένο θέμα και δύο εξαιρετικά πετυχημένα και έμπειρα στελέχη (όπως ο Σέρβος και ο Ισπανός) να πορεύονται σε τροχιά μετωπικής σύγκρουσης με την ποδοσφαιρική λογική!
Μοιραία, λοιπόν, θα ερχόταν η στιγμή που η ΑΕΚ θα βρισκόταν αντιμέτωπη με τον συγκεκριμένο παραλογισμό. Και μέχρι τις διορθωτικές κινήσεις του Ιανουαρίου μεσολαβεί ένα εξαιρετικά κρίσιμο δίμηνο, που μπορεί να αναδείξει ακόμη περισσότερο το ποσοτικό και ποιοτικό έλλειμμα της ομάδας, όχι μόνο στις θέσεις των ακραίων μπακ αλλά και σε αυτές των στόπερ. Τελικά… οι προπονητές δεν έχουν πάντα δίκιο!
Εφημερίδα Απογευματινή
