Είναι κοινή διαπίστωση πως σε αυτήν εδώ τη χώρα είτε αναζητούμε αυτά που μας χωρίζουν, ενώ θα έρεπε να συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο, είτε χρησιμοποιούμε και επικαλούμαστε θεμελιώδεις έννοιες όπως η ελευθερία της σκέψης και του λόγου ή η εξατομικευμένη τοποθέτηση έναντι των πραγμάτων, αποκλειστικά και μόνο ανάλογα με τον τρόπο που μας βολεύει ή μας συμφέρει. Με αφορμή την επέτειο του Πολυτεχνείου και τις δηλώσεις του Άδωνη Γεωργιάδη σχετικά με τους νεκρούς της εξέγερσης και τον ρόλο που διαδραμάτισε σε ό,τι αφορά την πτώση της χούντας, άρχισε και πάλι ένα γαϊτανάκι δημοσίων συζητήσεων όχι μόνο για τις απόψεις του υπουργού, αλλά και για την ίδια τη στάση της κυβέρνησης και φυσικά για την ιστορική αλήθεια.
Κατ’ αρχάς, πάμε να συμφωνήσουμε στα αυτονόητα. Ο Γεωργιάδης αφενός έχει την άποψή του και μπορεί να την εκφράζει και αφετέρου, αυτό δεν σημαίνει ότι εκφράζει συνολικά την κυβέρνηση και την παράταξη της Νέας Δημοκρατίας. Το αν υπήρχαν νεκροί εντός των πυλών του Πολυτεχνείου ή λίγα μέτρα παραπέρα, είναι σίγουρα μια παραπλανητική κουβέντα για κάθε σώφρονα νου και σε κάθε περίπτωση δεν είναι δυνατόν να απομειωθεί ούτε ο αγώνας ούτε οι θυσίες των αγωνιστών σε όλη τη διάρκεια της δικτατορίας και βεβαίως τη νύχτα της 17ης Νοεμβρίου του 1973. Αντιλαμβάνομαι το πολιτικό της υπόβαθρο στη λογική ότι η συνθήκη αυτή καταδεικνύει τη διαχείριση εκείνης της ιστορικής νύχτας από την πλευρά του Στρατού, στοιχείο στο οποίο αντιλαμβάνομαι ότι επιθυμούν να στέκονται εκείνοι που απευθύνονται σ’ έναν κόσμο -της λαϊκής Δεξιάς όπως λέμε- που αντιμετωπίζει πιο θεσμικά στην συνείδησή του τις κρατικές και εθνικές δομές. Από κει πέρα, πράγματι, χρονικά η χούντα δεν έπεσε μετά το Πολυτεχνείο και σίγουρα, μετά την κατάρρευση Παπαδόπουλου προέκυψε μία άλλη εκδοχή της, η οποία σε συνδυασμό με άλλους βεβαίως παράγοντες είχε πολύ μεγάλο μερίδιο ευθύνης για την μεγαλύτερη τραγωδία του σύγχρονου ελληνισμού, με την τουρκική εισβολή στην Κύπρο. Όμως, ουδείς μπορεί να αμφισβητήσει, ανεξαρτήτως του κοινού στο οποίο επιθυμεί να ακουστεί, πως το Πολυτεχνείο ήταν ο καταλύτης από τον οποίο ξεκίνησε η αντίστροφη μέτρηση προς τη Δημοκρατία, τόσο πρακτικά όσο και σημειολογικά, με αποτέλεσμα και προφανώς με τις εξελίξεις που δρομολόγησε με δραματικό τρόπο ο Αττίλας, να δημιουργηθεί το περιβάλλον για την επιστροφή του Κωνσταντίνου Καραμανλή από το Παρίσι και την είσοδο της χώρας σε τροχιά δημοκρατικών διαδικασιών ύστερα από μία επταετία. Ως εκ τούτου, από την ώρα που η ιστορία γράφτηκε και το σημερινό κυβερνών κόμμα έχει συνδεθεί αναπόσπαστα και μοιραία με την επιστροφή της Δημοκρατίας στην Ελλάδα, οποιαδήποτε προσπάθεια να ταυτιστεί με… αμφισβητίες ή αρνητές της εξέγερσης, όπως έχουμε συνηθίσει να λέμε, είναι ξεκάθαρα εκτός τόπου και χρόνου. Ακόμη και ο Άδωνις Γεωργιάδης, η φρασεολογία του οποίου και οι θέσεις που διατύπωσε μπορεί εκ προοιμίου να εγείρουν ανακλαστικά εντός κι εκτός ΝΔ (όπως συνέβη με τον Βαγγέλη Μεϊμαράκη και άλλους), επιχείρησε να δώσει σε όλα αυτά που είπε μια πιο… τεχνοκρατική χροιά αναφερόμενος στο πόρισμα Τσεβά που είχε δημοσιευθεί στην εφημερίδα «Καθημερινή». Για όσους δεν θυμούνται, αν και Κεντροδεξιάς απόχρωσης, το ιστορικό φύλλο κατόπιν απόφασης της Ελένης Βλάχου είχε αναστείλει την κυκλοφορία του μέσω εκείνου του ιστορικού και ανατριχιαστικού μηνύματος της αείμνηστης εκδότριας.
Είναι άλλο λοιπόν, η πολιτική και ιστορική απόκρουση της επιχειρηματολογίας του υπουργού Υγείας και άλλο η προσπάθεια δημιουργίας μιας νέας μορφής διχασμού γύρω από το Πολυτεχνείο, σε μια χρονική στιγμή που με φόντο το τέλος της Μεταπολίτευσης είχε γίνει συνείδηση ότι επρόκειτο για πανεθνική υπόθεση, στην οποία οι ταμπέλες της Δεξιάς και της Αριστεράς είχαν πια… απομακρυνθεί από το οπτικό μας πεδίο, χωρίς βεβαίως αυτό να σημαίνει ότι δεν πρέπει να αναγνωρίζονται και να τιμώνται χωριστά ούτε η αντίσταση των αριστερών αγωνιστών -που σίγουρα είχαν δείξει τον δρόμο πριν από το Πολυτεχνείο- ούτε τα γεγονότα αυτά καθ’ αυτά, όπως ο ρόλος του Καραμανλή και οι πράξεις εθνικής ομοψυχίας με κορυφαία τη νομιμοποίηση του ΚΚΕ. Εξάλλου, η προσπάθεια καπηλείας, ενίοτε και βίαιης της παρακαταθήκης της εξέγερσης, ήταν ένας από τους βασικούς λόγους (και αρκούντως επικίνδυνη) για τους οποίους στο πέρασμα των χρόνων αλλοιώθηκε η ουσία του μηνύματος ενότητας των Ελλήνων, που έρεπε να εκπέμπεται σε κάθε επέτειο της 17ης Νοεμβρίου. Γι’ αυτό είναι μονόδρομος πως τα κεκτημένα της εξέλιξης της ελληνικής κοινωνίας και η συνοχή της επουδενί θα πρέπει να συνιστούν πεδία μικροπολιτικής αντιπαράθεσης και εντυπώσεων από τη μια ή την άλλη πλευρά. Και ανεξαρτήτως ποιος και γιατί έκανε την αρχή. Γιατί μπορεί να μιλάμε για πρόσκαιρες καταστάσεις αλλά όμως σε συνθήκες σαν τις σημερινές, αυτές θα μπορούσαν να έχουν απροσδιόριστες συνέπειες.
Εφημερίδα Απογευματινή









