Τίποτα και κανείς -φαντάζομαι- δεν μπορεί να σταθεί εμπόδιο στη λογική σκέψη ότι η εμπλοκή συμμάχων που αποδεικνύουν σταθερά εδώ και χρόνια πως έχουν αναπτύξει κοινούς κώδικες με την Αθήνα, είναι -αν μη τι άλλο- προς όφελος της χώρας σε κάθε διπλωματική επιδίωξή της και ιδιαίτερα με φόντο τις λεπτές ισορροπίες στα ελληνοτουρκικά. Μιλάμε βεβαίως για την παρέμβαση της Γαλλίας στο κομμάτι της πόντισης του καλωδίου, η οποία -ανεξαρτήτως του περιεχομένου της και των διαδικασιών από τις οποίες προέκυψε- έχει προκαλέσει και πάλι έντονη μουρμούρα στο εσωτερικό πολιτικό σκηνικό, και δη στην αντιπολίτευση.
Εδώ δεν έχει νόημα να σταθούμε στην ουσία του πράγματος, άλλωστε έχουμε μέρες μπροστά μας να δούμε τι μέλλει γενέσθαι, ενώ ο καθένας (πάντα με την ελλιπή πληροφόρηση που μπορεί να έχει) θα μπορούσε να διατυπώσει τη μία ή την άλλη άποψη. Προφανώς (και για να ξεκινήσουμε έτσι) αντιλαμβάνομαι ότι στο πλαίσιο του δυνατού και του επιτρεπτού, αφού οι διεργασίες αυτές δεν γίνεται να τίθενται προς λαϊκή κατανάλωση, είναι αναφαίρετο δικαίωμα των πολιτικών αρχηγών και ταυτόχρονα υποχρέωση του πρωθυπουργού να υπάρχει η ανάλογη ενημέρωση στον κατάλληλο χρόνο και με τον κατάλληλο τρόπο, ο οποίος φυσικά δεν μπορεί να συμβαδίζει με την ανάγκη πρόσκαιρων εντυπωσιασμών ή εξασφάλισης μικροκομματικού οφέλους.
Δεν αντιλαμβάνομαι επίσης εκείνους που -στην καλύτερη περίπτωση- αφήνουν ανοικτή ακόμη και την πιθανότητα σύγκλισης του συμβουλίου των πολιτικών αρχηγών, λες και υπάρχει τώρα λόγος δραματοποίησης της κατάστασης από την πλευρά της Ελλάδας. Αναμφισβήτητα, πρόκειται για περιπτώσεις παντελώς άσχετες με το αντικείμενο της διπλωματίας, αλλά εδώ έχουμε ακούσει ότι θα φορολογηθούν οι θυρίδες ή θα βρεθούν τα χρήματα για αυξήσεις στους υγειονομικούς από την… ανάσχεση των απευθείας αναθέσεων, οπότε σ’ αυτό θα «κολλούσαν» ορισμένοι;
Πίσω στο θέμα μας λοιπόν και μετά την παραπάνω παραδοχή δεν μπορεί κανείς να μην αναρωτηθεί, σε ποιον ακριβώς κάνουν αντιπολίτευση με αυτήν τη ρητορική και με τη συγκεκριμένη επιχειρηματολογία οι αντιπολιτευόμενοι. Στον Μητσοτάκη, στον Γεραπετρίτη, στον γαλλικό παράγοντα γενικώς, στον Μακρόν, στους ιδιώτες που συμμετέχουν στο project ή μήπως στις κυβερνήσεις των υπολοίπων κρατών της περιοχής, οι οποίες -όπως και η Τουρκία- επίσης ενημερώθηκαν για τον απόπλου και το ερευνητικό έργο του σκάφους που θα κληθεί να δώσει το πρώτο στίγμα σχετικά με την πολυσυζητημένη πόντιση του καλωδίου.
Δεν ξέρω ειλικρινώς τι προσπαθεί να πει το ΠΑΣΟΚ ή αν ο Αλέξης Τσίπρας τώρα νιώθει πιο… οικεία να ασκεί κριτική -πέραν της ελληνικής- και στη γαλλική κυβέρνηση μετά την παρουσία του στις διαδηλώσεις του Παρισιού, οι οποίες του θύμισαν την επαναστατημένη νιότη του, όπως και τη συμμετοχή του σε αντίστοιχες περιστάσεις στην Αθήνα – η απουσία του από τις οποίες κατέστη απόλυτα εμφανής μετά την ανάληψη της εξουσίας αλλά και την έξοδο από αυτήν. Ξεκάθαρα λοιπόν, σε κάποια από τα ζητήματα που μπαίνουν στον δημόσιο διάλογο από ορισμένες ψύχραιμες αντιπολιτευτικές φωνές, έχει απόλυτο νόημα να δοθούν εξηγήσεις. Όταν όμως οι φωνές αυτές καλύπτονται από αριστερούς και κεντροαριστερούς εκπροσώπους της πολιτικής σκηνής που φέρονται σαν να έχουν βάλει στοίχημα να ξεπεράσουν τις κορόνες του Αντώνη Σαμαρά, τότε χάνεται όλη η ουσία.
Το πρόβλημα προφανώς δεν είναι η αντιπολίτευση, αλλά το σκεπτικό και η λογική με την οποία επιλέγουν να κινηθούν. Και επειδή ο Μεσσήνιος έχει κυβερνήσει και πάντα θα τον ακολουθεί το ερώτημα τι έκανε εκείνος στην περίοδο της διακυβέρνησής του για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις, σε αντιδιαστολή με τη σημερινή διπλωματική θέση της χώρας, ειδικά για τον Τσίπρα δεν μπορεί να μην διατυπωθεί το ίδιο ερώτημα και με αντίστοιχη βεβαίως ένταση. Ο Ανδρουλάκης και το ΠΑΣΟΚ δεν ανήκουν σε αυτή την κατηγορία, ωστόσο θα πρέπει κι εκείνοι να βρουν βηματισμό και προσανατολισμό που να… μετράει στον κόσμο και να αμφισβητεί αποτελεσματικά και με προτάσεις τις κυβερνητικές πρωτοβουλίες.
Εφημερίδα Απογευματινή
