Είδα δύο ανταλλαγές πυροβολισμών στη Βοστώνη το βράδυ της Δευτέρας.
Δυστυχώς, εκείνη που θα μου μείνει περισσότερο στη μνήμη δεν αφορούσε την Παραγουάη και τη Γερμανία ούτε τα πέναλτί τους.
Ήταν περίπου 10:35 το βράδυ όταν τα λεωφορεία που μετέφεραν τους δημοσιογράφους του Παγκοσμίου Κυπέλλου επέστρεψαν στη θεατρική συνοικία αυτής της πανέμορφης πόλης, έχοντας ολοκληρώσει το βασανιστικά αργό ταξίδι από το Φόξμπορο, όπου η Παραγουάη είχε μόλις προκαλέσει τη μεγαλύτερη έκπληξη της διοργάνωσης.
Ένας συνάδελφος κι εγώ θελήσαμε να φάμε κάτι και να πιούμε ένα γρήγορο ποτό πριν επιστρέψουμε στο ξενοδοχείο. Για μένα, αυτή θα ήταν η τελευταία νύχτα πριν επιστρέψω στην πατρίδα για να καλύψω αγώνες τένις και γκολφ.
Αρχικά μπήκαμε στην παμπ Fourth Wall, στην οδό Τρέμοντ, ένα μέρος που είχα επισκεφθεί μαζί με μια μεγάλη σκωτσέζικη παρέα την πρώτη νύχτα αυτού του ταξιδιού, σχεδόν τρεις εβδομάδες νωρίτερα.
Είναι ένα ζωντανό, διασκεδαστικό και ασφυκτικά γεμάτο μαγαζί, και μερικές δεκάδες Ολλανδοί φίλαθλοι ήταν στριμωγμένοι στα σκαμπό όπου είχαν καθίσει κάποτε οι Σκωτσέζοι.
Όμως τη Δευτέρα ήταν λίγο πιο θορυβώδες απ’ όσο θέλαμε, κι έτσι βγήκαμε ξανά έξω, όπου μια μικρή ομάδα Γερμανών φιλάθλων συζητούσε αν θα σταματούσε στο διπλανό New York Pizza.
Τέτοιες εικόνες συναντά κανείς στα μεγάλα τουρνουά: ένα μείγμα από λαούς που μετακινούνται, διαφορετικές φανέλες, μπύρες και, στο τέλος όλων, την ίδια ανάγκη να απαλύνουν τον πόνο που προκάλεσε ένας Παραγουανός τερματοφύλακας.
Υπάρχει κάτι μαγικό στον τρόπο με τον οποίο όνειρα και πραγματικότητα συγκρούονται σε μακρινές χώρες. Αλλά γνωρίζουμε επίσης τις πραγματικότητες της Αμερικής. Και μία από αυτές εμφανίστηκε ουρλιάζοντας στη γωνία με τη μορφή πέντε ή έξι σκούτερ.
Δεν είμαι βέβαιος πόσα ακριβώς είδαμε, γιατί όσα ακολούθησαν συνέβησαν πολύ γρήγορα, όμως αρχικά έμοιαζε με ένα συνηθισμένο τροχαίο περιστατικό. Ένα σκούτερ είχε περάσει επιθετικά μπροστά από ένα άλλο, ρίχνοντας τον αναβάτη του στο έδαφος.
Η κλιμάκωση ήρθε αμέσως μετά, όταν οι δύο άνδρες άρχισαν να παλεύουν στο πεζοδρόμιο, περί-που δεκαπέντε έως είκοσι μέτρα μπροστά μας. Και άλλοι από τη συνοδεία – ή το κυνηγητό – ενεπλάκησαν. Θυμάμαι να παρατηρώ ότι φορούσαν υφασμάτινες μάσκες που κάλυπταν το πρόσωπό τους μέχρι τα μάτια.
Ο συνάδελφός μου είχε την ψυχραιμία, μέσα σε αυτό το χάος, να απομακρυνθεί και να μπει στην πιτσαρία. Τον ακολούθησα και, έχοντας την πλάτη μου στην πόρτα, είπα κάτι σχετικά με το ενδεχό-μενο να πέσουν πυροβολισμοί.
Εκείνη ακριβώς τη στιγμή – ή το πολύ λίγα δευτερόλεπτα αργότερα- ακούστηκαν τρεις δυνατοί πυροβολισμοί, οι οποίοι συνοδεύτηκαν σχεδόν αμέσως από τον ήχο των σκούτερ που απομακρύνο-νταν με μεγάλη ταχύτητα.
Βγαίνοντας ξανά έξω, οι Γερμανοί φίλαθλοι είχαν εξαφανιστεί, αλλά ένας αναβάτης βρισκόταν πε-σμένος στο έδαφος. Ήταν ξαπλωμένος ανάσκελα, κρατώντας το στομάχι του, ενώ το αίμα έτρεχε άφθονο και σχημάτιζε λίμνες στον δρόμο γύρω του.
Πολύ σύντομα ακούστηκαν σειρήνες και ολόκληρο το τετράγωνο αποκλείστηκε και από τις δύο πλευρές.
Μερικές ώρες αργότερα, αφού το ασθενοφόρο είχε έρθει και είχε φύγει, υπήρχαν ακόμη στο σημείο συντρίμμια από τη σύγκρουση. Και μεγάλες, πυκνές κηλίδες από κατακόκκινο αίμα πάνω στην ά-σφαλτο.
Όμως η περιοχή ήταν πλέον σχεδόν έρημη. Η ζωή είχε συνεχιστεί.
Στη γωνία, στην οδό Στιούαρτ, κάποιοι Μαροκινοί φίλαθλοι εξακολουθούσαν να βρίσκονται εκεί. Η ομάδα τους είχε νικήσει την Ολλανδία στα πέναλτι στη Γουαδελούπη, όπως ακριβώς η Παραγουάη είχε νικήσει τη Γερμανία στο Φόξμπορο.
Απολαμβάνουν την Αμερική. Αυτή την εκδοχή της Αμερικής.
Κι όμως, η άλλη Αμερική βρίσκεται ακριβώς δίπλα της, ζώντας παράλληλα με αυτήν, αποτελώντας το υπόβαθρο ενός τουρνουά που έχει τη δύναμη να κρύβει τη σκοτεινή του πλευρά — έστω και προσωρινά. Έστω και μόνο για λόγους εικόνας. Ακόμη και στα όμορφα μέρη, όπως οι δρόμοι που συνδέουν μερικά από τα θέατρα της Βοστώνης.
Όμως το λαμπερό περίβλημα ενός Παγκοσμίου Κυπέλλου ή μιας Ολυμπιάδας είναι πάντοτε λεπτό. Η κρίση των όπλων στην Αμερική είναι πολύ, πολύ παχύτερη.
Από τα τοπικά δημοσιεύματα κατά-λαβα ότι το θύμα αναμενόταν να επιβιώσει και ότι το περιστατικό ξεκίνησε λόγω ενός κλεμμένου μοτοποδηλάτου. Φαίνεται επίσης ότι τραυματίστηκαν ακόμη δύο άνθρωποι.
Πρόκειται για έναν κόσμο που εμείς στη χώρα μας δεν κατανοούμε. Το ίδιο ισχύει και για τα στατι-στικά στοιχεία.
Σύμφωνα με το Gun Violence Archive, φέτος στις Ηνωμένες Πολιτείες έχουν καταγραφεί 6.372 θάνατοι από πυροβόλα όπλα και 11.667 τραυματισμοί.
Κάθε χώρα έχει τα προβλήματά της. Όμως τα αμερικανικά προβλήματα έχουν συχνά τη δυνατότητα να περιλαμβάνουν πυροβόλα όπλα. Σύμφωνα με ορισμένες εκτιμήσεις, στη χώρα αυτή υπάρχουν περίπου 500 εκατομμύρια όπλα σε ιδιωτικά χέρια, περισσότερα από τον συνολικό πληθυσμό της.
Ένας άνθρωπος σκοτώθηκε την Κυριακή στην περιοχή που χρησιμοποιήθηκε ως ζώνη φιλάθλων στο Σαν Χοσέ. Άλλος ένας σκοτώθηκε στις 16 Ιουνίου, σε απόσταση περίπου τεσσάρων μιλίων από τη βάση προετοιμασίας της εθνικής Αγγλίας στο Κάνσας Σίτι. Και τέσσερα άτομα πυροβολήθηκαν σε δημόσια συγκέντρωση παρακολούθησης αγώνα στο Μπρόκτον της Μασαχουσέτης το βράδυ της περασμένης Παρασκευής.
Όλα βρίσκονται μπροστά στα μάτια σου. Και ταυτόχρονα παραμένουν αόρατα πίσω από το θέαμα. Αυτό που μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση τη Δευτέρα ήταν η διαφορά στις αντιδράσεις ανάμεσα σε όσους απλώς περνούσαν από εκεί και σε όσους ζουν εδώ.
Ας το θέσω απλά: Η μία ομάδα έμοιαζε πολύ πιο συνηθισμένη σε τέτοιες εικόνες από την άλλη. Πάντα θα απολαμβάνω τα ταξίδια στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπως απόλαυσα απεριόριστα και αυτό το ταξίδι.
Ωστόσο, υπάρχει κάτι που μπορεί να ειπωθεί υπέρ του Γουίμπλεντον αυτή την εποχή του χρόνου.
Του RIATH AL-SAMARRAI / ©Associated Newspapers Limited
