Γράφει ο μητροπολίτης Σιγκαπούρης και Νοτίου Ασίας, Κωνσταντίνος
Ζούμε σε μια εποχή όπου οι λέξεις μοιάζουν να έχασαν τη δύναμή τους. Οι διαπραγματεύσεις γίνονται όλο και πιο αδύναμες, οι συμφωνίες προσωρινές και η ψυχραιμία σπάνιο αγαθό. Αντί η ανθρωπότητα, ύστερα από δύο παγκόσμιες καταστροφές και αμέτρητες περιφερειακές συγκρούσεις, να έχει διδαχθεί την αξία της συνεννόησης, μοιάζει να επιστρέφει σε μια επικίνδυνη λογική ισχύος, φόβου και επιβολής.
Η διπλωματία απαιτεί υπομονή, αυτοσυγκράτηση και διάθεση να ακούσεις ακόμη και εκείνον με τον οποίο διαφωνείς βαθιά. Ο πόλεμος, αντίθετα, προσφέρει γρήγορες εντυπώσεις, καλλιεργεί φανατισμό και δημιουργεί την ψευδαίσθηση της αποφασιστικότητας. Ένας ηγέτης που εμφανίζεται «σκληρός» συχνά κερδίζει πρόσκαιρα τη λαϊκή αποδοχή περισσότερο από έναν πολιτικό που επιμένει στον διάλογο. Έτσι, η λογική της σύγκρουσης παρουσιάζεται ως δύναμη, ενώ η προσπάθεια ειρήνης αντιμετωπίζεται σχεδόν ως αδυναμία.
Πίσω όμως από κάθε πολεμική αναμέτρηση υπάρχουν πάντοτε άνθρωποι που ωφελούνται. Οι απλοί πολίτες δεν ανήκουν συνήθως σε αυτούς. Ο νέος που χάνει τη ζωή του στο μέτωπο, η μητέρα που ξεριζώνεται, το παιδί που μεγαλώνει μέσα στον τρόμο, ο εργαζόμενος που αδυνατεί να πληρώσει βασικές ανάγκες, δεν κερδίζουν τίποτε. Αντίθετα, πληρώνουν το βαρύτερο τίμημα.
Κάθε μεγάλη κρίση γεννά τεράστια οικονομικά συμφέροντα. Η βιομηχανία των όπλων αυξάνει τα κέρδη της, οι αγορές ενέργειας αναστατώνονται, οι τιμές ανεβαίνουν και η ανασφάλεια μετατρέπεται σε εργαλείο πίεσης. Η ακρίβεια που βιώνουν σήμερα εκατομμύρια άνθρωποι σε ολόκληρο τον κόσμο δεν είναι άσχετη με αυτό το κλίμα διαρκούς έντασης. Όταν κυριαρχεί ο φόβος, όλα ακριβαίνουν: Το ρεύμα, τα καύσιμα, τα τρόφιμα, ακόμη και τα πιο βασικά αγαθά της καθημερινότητας. Οι οικογένειες περιορίζουν τις ανάγκες τους, οι νέοι δυσκολεύονται να ονειρευτούν το μέλλον και ολόκληρες κοινωνίες μαθαίνουν να ζουν μέσα στην αβεβαιότητα.
Το πιο ανησυχητικό όμως είναι ότι οι κοινωνίες αρχίζουν να συνηθίζουν αυτή την κατάσταση. Οι εικόνες πολέμου περνούν καθημερινά μπροστά από τα μάτια μας και ύστερα συνεχίζουμε τη ζωή μας σχεδόν αδιάφοροι. Η ανθρώπινη δυστυχία κινδυνεύει να μετατραπεί σε συνηθισμένο θέαμα. Ο άνθρωπος βομβαρδίζεται καθημερινά από τόσες τραγικές ειδήσεις, ώστε αρχίζει να χάνει τη δυνατότητα να συγκινείται πραγματικά. Και όμως, η ιστορία απέδειξε πολλές φορές ότι οι πόλεμοι αφήνουν πίσω τους μόνο ερείπια, πίκρα και νέους κύκλους μίσους. Καμία σύγκρουση δεν έφερε πραγματική ειρήνη όταν θεμελιώθηκε στην εκδίκηση και στην απληστία.
Ο κόσμος δεν χρειάζεται άλλους ηγέτες που επενδύουν στον φόβο. Χρειάζεται πρόσωπα με θάρρος να υπερασπιστούν τον διάλογο ακόμη και όταν αυτό έχει πολιτικό κόστος. Διότι η ειρήνη δεν είναι ουτοπία. Είναι η μοναδική επιλογή που επιτρέπει στον άνθρωπο να παραμείνει πραγματικά άνθρωπος.
Εφημερίδα Απογευματινή
