Δεκατέσσερα χρόνια συμπληρώνονται σήμερα από τη φρικτή επίθεση που συγκλόνισε το πανελλήνιο και σημάδεψε για πάντα τη ζωή της Μυρτώς Παπαδομιχελάκη.
Ήταν στις 22 Ιουλίου 2012, όταν η νεαρή τότε Μυρτώ δέχθηκε άγρια επίθεση στην Πάρο, όπου έκανε διακοπές με την οικογένειά της. Ο δράστης τη βίασε και την ξυλοκόπησε με πρωτοφανή αγριότητα, αφήνοντάς τη με βαριές και μόνιμες αναπηρίες. Από εκείνη την ημέρα μέχρι σήμερα, η Μυρτώ δίνει έναν καθημερινό αγώνα αποκατάστασης, έχοντας αδιάκοπα στο πλευρό της τη μητέρα της, Μαρία Κοτρώτσου.
Με αφορμή τη μαύρη επέτειο, η μητέρα της προχώρησε σε μια συγκλονιστική ανάρτηση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, μιλώντας για τη δύσκολη καθημερινότητα που βιώνουν, αλλά και για τα εμπόδια που εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν τα άτομα με αναπηρία στην Ελλάδα.
«22 Ιουλίου 2012 – 22 Ιουλίου 2026. Δεκατέσσερα χρόνια. Πώς πέρασαν; Δεν το χωράει το μυαλό μου», γράφει στην αρχή της ανάρτησής της, περιγράφοντας πως, παρά το πέρασμα του χρόνου, οι μνήμες εκείνης της ημέρας παραμένουν ανεξίτηλες και ο πόνος δεν σβήνει.
Σε ένα από τα πιο συγκινητικά σημεία του κειμένου της, η Μαρία Κοτρώτσου περιγράφει τον άρρηκτο δεσμό που έχει δημιουργηθεί με την κόρη της μέσα από αυτή τη δύσκολη διαδρομή.
«Ξεγελάω τον εαυτό μου λέγοντάς του ότι η ζωή συνεχίζεται όταν σε βλέπω να γελάς. Αλλά όταν κοιτάω τους ανθρώπους γύρω μου ξέρω ότι για εσένα η ζωή είναι ακίνητη, καθηλωμένη στο αναπηρικό αμαξίδιο, σιωπηλή από ένα στόμα που δεν μιλά αλλά κραυγάζει. Και μαζί με εσένα και η δική μου ζωή, γιατί είμαστε ένα τώρα πια», αναφέρει χαρακτηριστικά.
Παράλληλα, στέκεται στις ελλείψεις που εξακολουθούν να υπάρχουν στην προσβασιμότητα, υπογραμμίζοντας πως η καθημερινότητα των ατόμων με κινητική αναπηρία παραμένει ιδιαίτερα δύσκολη.
«Θα σπρώχνω με όλη τη δύναμή μου το καρότσι σου, θα σε σηκώνω όσο κι αν αυτό διαλύει τη μέση μου, για να σε πηγαίνω όπου υπάρχει πρόσβαση, ελπίζοντας να πάρεις λίγη χαρά», γράφει, τονίζοντας πως θα συνεχίσει να διεκδικεί τα δικαιώματα που, όπως επισημαίνει, «υπάρχουν στα χαρτιά και εφαρμόζονται κατ’ εξαίρεση».
Δεν κρύβει, επίσης, την οργή της για την αδικία που βίωσε η οικογένειά της, γράφοντας: «Αρνούμαι να συμβιβαστώ με αυτό που ένα τέρας επέβαλε με το έτσι θέλω στη ζωή σου και στη ζωή μου».
Η ανάρτησή της ολοκληρώνεται με ένα μήνυμα γεμάτο αγάπη, δύναμη και ελπίδα προς τη Μυρτώ.
«Εμείς θα περπατάμε μαζί, θα γελάμε μαζί και θα προσπαθήσουμε να χαιρόμαστε ό,τι μπορούμε… Και θα ελπίζουμε σε ένα μέλλον που η επιστήμη ίσως φέρει κάτι… Σ’ αγαπώ τόσο πολύ, Μυρτώ μου», καταλήγει.
