Η υστερική αντίδραση του Κρεμλίνου μετά την ολοκλήρωση της Συνόδου Κορυφής του ΝΑΤΟ στην Άγκυρα αποκαλύπτει μια πικρή αλήθεια που η Μόσχα προσπαθεί απεγνωσμένα να κρύψει: Η μακροπρόθεσμη στρατηγική της Ρωσίας να διασπάσει τη δυτική συμμαχία και να αφήσει την Ουκρανία να στεγνώσει και να παραδοθεί δεν λειτουργεί.
Η Μαρία Ζαχάροβα κατήγγειλε στα ραδιοφωνικά κύματα τις τελευταίες αποφάσεις του ΝΑΤΟ ως «ανεύθυνες» και «καταστροφικές». Για ένα καθεστώς που εξαπολύει συστηματικά θανατηφόρες πυραυλικές επιθέσεις σε ουκρανικές πολιτικές υποδομές και πόλεις όπως το Κίεβο, το να κάνει διαλέξεις στον κόσμο για την «ευθύνη» είναι η κορύφωση της θρασύτητας.
Η πραγματική πηγή του πανικού της Μόσχας δεν είναι η «στρατιωτικοποίηση», αλλά ο υπολογισμός ότι η Δύση έχει επιτέλους δεσμευτεί σε ένα βιώσιμο, πολυετές σχέδιο για την Ουκρανία.
Επί χρόνια, το Κρεμλίνο βασιζόταν σε μια απλή προϋπόθεση: ότι οι εσωτερικές πολιτικές διαμάχες θα εκτροχιάσουν τη μακροπρόθεσμη υποστήριξη και η Ουκρανία τελικά θα ξεμείνει από πυρομαχικά.
Η Διακήρυξη της Συνόδου Κορυφής της Άγκυρας ανέτρεψε αυτόν τον υπολογισμό.
Η διακήρυξη του ΝΑΤΟ δεσμεύτηκε για δισεκατομμύρια ευρώ σε στρατιωτικό εξοπλισμό, βοήθεια και εκπαίδευση για την Ουκρανία το 2026-2027.
Το ΝΑΤΟ ανακοίνωσε επίσης νέες προμήθειες άνω των 50 δισεκατομμυρίων δολαρίων και δεσμεύτηκε να επεκτείνει τη συλλογική παραγωγική ικανότητα.
Ο πρέσβης των ΗΠΑ στην Ουκρανία δήλωσε ότι η Σύνοδος Κορυφής του ΝΑΤΟ στην Άγκυρα σηματοδότησε πρόοδο στις δυνατότητες των Patriot, τη συνεργασία με τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη και την κοινή αμυντική παραγωγή με την Ουάσινγκτον.
Αυτή δεν είναι πλέον απλώς μια προσπάθεια υπό την ηγεσία της Ουάσινγκτον. Οι Ευρωπαίοι σύμμαχοι και ο Καναδάς χρηματοδοτούν πλέον το μεγαλύτερο μέρος της διμερούς και πολυμερούς βοήθειας για την ασφάλεια.
Ίσως το πιο σημαντικό πλήγμα στην επιχειρησιακή εκστρατεία της Ρωσίας προήλθε απευθείας από τον Τραμπ. Η Ουάσινγκτον χορηγεί στο Κίεβο την άδεια να κατασκευάζει συστοιχίες και αναχαιτιστικά συστήματα αεράμυνας Patriot στην εγχώρια αγορά.
Αυτή η εξέλιξη αλλάζει τη δομική γεωμετρία του πολέμου. Η Ρωσία πέρασε το καλοκαίρι εκμεταλλευόμενη κρίσιμες ελλείψεις στα δίκτυα αεράμυνας της Ουκρανίας, ενώ σκόπιμα στοχοποιούσε αμάχους, κατοικημένες περιοχές και κρίσιμες υποδομές με πυραύλους και μη επανδρωμένα αεροσκάφη.
Γι’ αυτό έχει σημασία η εγχώρια παραγωγή. Εάν η Ουκρανία μπορεί να μεταβεί από την αναμονή για σπάνιες αναχαιτιστικές μηχανές στην παραγωγή τους κατόπιν αδείας, το ΝΑΤΟ μειώνει τις καθυστερήσεις στην αλυσίδα εφοδιασμού και δημιουργεί ένα φρούριο μακροπρόθεσμης αποτροπής.
Η Μόσχα προσπάθησε σκληρά να παρουσιάσει τις εσωτερικές συζητήσεις του ΝΑΤΟ ως απόδειξη της παρακμής. Η Ζαχάροβα επισήμανε με ενθουσιασμό τις δημόσιες διαμάχες σχετικά με τη Γροιλανδία και τους στόχους για τις αμυντικές δαπάνες ως απόδειξη ότι η Ουάσινγκτον παραμένει δομικά απογοητευμένη από την Ευρώπη.
Αλλά αυτό είναι ένα ακόμη σημείο όπου οι αυταρχικές δημοκρατίες παρερμηνεύουν τις δημοκρατίες. Η αντίκρουση του Ρούτε φτάνει στην ουσία του ζητήματος: η ανοιχτή συζήτηση δεν είναι ένδειξη αδυναμίας, αλλά δημοκρατικής ισχύος.
Όταν ένας δικτάτορας όπως ο Πούτιν απαιτεί συναίνεση, αυτή επιβάλλεται μέσω του φόβου και των εκκαθαρίσεων. Όταν το ΝΑΤΟ επιτυγχάνει συναίνεση, παράγει σκληρές, ακλόνητες δεσμεύσεις που υποστηρίζονται από τη συλλογική οικονομική δύναμη 32 κυρίαρχων εθνών.
Ο δρ Αθανάσιος Ε. Δρούγος είναι διεθνολόγος-γεωστρατηγικός αναλυτής και επί 30 χρόνια ειδικός στα θέματα Δύσης - Ρωσίας και ευρωατλαντικής ασφάλειας
Εφημερίδα Απογευματινή
