Το τέλος του 2027 θα έπρεπε να είναι ένα σημαντικό ορόσημο για το μέλλον της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Δεν θα είναι. Μέχρι τότε θα έπρεπε να έχει υλοποιηθεί το σύνολο των προτάσεων της έκθεσης Ντράγκι για την επιτάχυνση των μεταρρυθμίσεων. Ο απολογισμός μέχρι τώρα απογοητευτικός. Σύμφωνα με το Reurters, μόλις το 15,7% των προτάσεων αυτών υλοποιήθηκε μέχρι τον περασμένο Ιούλιο. Κάποιες άλλες έχουν δρομολογηθεί αλλά με αβέβαιη κατάληξη. Υπάρχουν όμως και χειρότερα. Στους τομείς της ολοκλήρωσης των αγορών κεφαλαίου και ενέργειας οι στόχοι έχουν νομοθετηθεί μόλις στο 3%.
Είναι ολοφάνερο ότι με τους ρυθμούς χελώνας που προχωρούν στην πράξη οι προτάσεις Ντράγκι δεν θα δούμε «άνοιξη» το 2027…
Επιπροσθέτως, αν είχε τη δυνατότητα να ξαναγράψει μερικά κεφάλαια της έκθεσής του, θα πρόσθετε τη μεγάλη πρόκληση της τεχνητής νοημοσύνης και τον κίνδυνο η ΕΕ να γίνει (και σε αυτό) σάντουιτς ανάμεσα στον σκληρό ανταγωνισμό ΗΠΑ – Κίνας, οδηγούμενη στην τεχνολογική εξάρτηση και στο περιθώριο.
Για όλα αυτά, η ευρωπαϊκή κοινή γνώμη δεν έχει την παραμικρή ενημέρωση ή, καλύτερα, αδιαφορεί πλήρως για κάτι που καθορίζει το μέλλον των πολιτών της Γηραιάς Ηπείρου. Όμως το πρόβλημα είναι άλλο, πιο σοβαρό. Είναι ολοφάνερο πως στο ερώτημα γιατί δεν «περπατάει» η υλοποίηση της δέσμης Ντράγκι η απάντηση είναι μία: το πρόβλημα είναι πολιτικό, με πολλές παραμέτρους.
Η τάση για εκχώρηση εθνικών αρμοδιοτήτων στην ΕΕ για μια πιο γρήγορη μεταρρυθμιστική πορεία έχει αποδυναμωθεί. Πολύ περισσότερο που χώρες-μέλη της ΕΕ -αυτές που θα μπορούσαν να δώσουν επιτάχυνση στα μέτρα- εμφανίζονται απρόθυμες να κινηθούν. Η πολιτική βούληση για αλλαγές σε επίπεδο ΕΕ πλέον περνά μέσα από τις πρόωρες εκλογές στην Ισπανία, τις προεδρικές εκλογές του ερχόμενου Απριλίου στην καταχρεωμένη Γαλλία, τις αναμετρήσεις σε Ιταλία και Πολωνία. Αν προσθέσουμε και την άνοδο του AfD στη Γερμανία, τότε αντιλαμβάνεται κανείς πως το αντισυστημικό ρεύμα ενισχύεται, οι ευρωσκεπτικιστικές δυνάμεις θα έχουν πλέον μεγαλύτερη δυνατότητα να φρενάρουν τα φιλόδοξα σχέδια ανασυγκρότησης της ΕΕ με πρόταξη του «εθνικού συμφέροντος». Αλλά ακόμα και αν έφταναν οι κρίσιμες επιλογές σε επίπεδο Βρυξελλών, τότε θα αναδυόταν η αρχή της ομοφωνίας, με ένα και μόνο κράτος-μέλος να μπορεί να τις μπλοκάρει.
Όπως σημειώνει το Reuters «η αδράνεια μπορεί πλέον να αποδειχθεί πιο επικίνδυνη από τις αλλαγές που οι κυβερνήσεις φοβούνται να πραγματοποιήσουν»…
Εφημερίδα Απογευματινή
