Σε κατάσταση συναγερμού βρίσκεται η ελληνική βιομηχανία, με περισσότερες από 700 ενεργοβόρες επιχειρήσεις να βρίσκονται αντιμέτωπες με το υψηλό ενεργειακό κόστος, την ώρα που οι γεωπολιτικές εξελίξεις και η άνοδος των τιμών των καυσίμων και του φυσικού αερίου αναζωπυρώνουν τους φόβους για ισχυρή και μακροχρόνια ενεργειακή πίεση στην Ευρώπη.
Μέτρα στήριξης
Το καμπανάκι χτυπούν 16 φορείς της ελληνικής βιομηχανίας, ενώ στο ίδιο μήκος κύματος κινείται και ο Ευάγγελος Μυτιληναίος, ο οποίος σε παρέμβασή του χθες ζήτησε κοινή ευρωπαϊκή απάντηση στην ενεργειακή πρόκληση. Οι προειδοποιήσεις αποκτούν ιδιαίτερη βαρύτητα, καθώς η κυβέρνηση προετοιμάζεται να ανακοινώσει τις επόμενες ημέρες μέτρα ενεργειακής στήριξης για νοικοκυριά και μικρές επιχειρήσεις και ενώ ήδη (ενόψει της ομιλίας του πρωθυπουργού στη Γενική Συνέλευση του ΣΕΒ στις 6 Οκτωβρίου) οι εκπρόσωποι της βιομηχανίας αναμένεται να θέσουν επί τάπητος τις ανάγκες υποστήριξης της ανταγωνιστικότητάς της.
Η ελληνική βιομηχανία προειδοποίησε χθες ότι η νέα ενεργειακή κρίση απειλεί ευθέως την ανταγωνιστικότητα της παραγωγής, των εξαγωγών και της απασχόλησης. Οι περισσότερες από 700 μονάδες που καταναλώνουν μεγάλες ποσότητες ενέργειας για την παραγωγή τους είναι εκτεθειμένες στις διακυμάνσεις των τιμών ηλεκτρικής ενέργειας, χωρίς, όπως επισημαίνουν οι παραγωγικοί φορείς, αντίστοιχο πλαίσιο προστασίας με αυτό που έχουν ήδη ενεργοποιήσει άλλες ευρωπαϊκές χώρες.
Γερμανία, Ιταλία, Βουλγαρία, Σλοβενία, Αυστρία και Ιρλανδία αξιοποιούν τα διαθέσιμα ευρωπαϊκά εργαλεία για να στηρίξουν τη βιομηχανική τους βάση. Στην Ελλάδα, 16 φορείς ζητούν την άμεση ενεργοποίηση του ευρωπαϊκού πλαισίου CISAF, όπως αυτό συμπληρώθηκε με το METSAF, ώστε να δοθεί στις ενεργοβόρες επιχειρήσεις ένας σταθερός ορίζοντας στήριξης τριετούς διάρκειας.
Το αίτημα, ωστόσο, δεν περιορίζεται σε μια επιδότηση του ενεργειακού κόστους. Η πρόταση προβλέπει ότι το 50% της ενίσχυσης θα επανεπενδύεται σε έργα πράσινης μετάβασης, όπως αποθήκευση ενέργειας, ευελιξία, ενεργειακή αποδοτικότητα, εξηλεκτρισμός και απανθρακοποίηση της παραγωγής. Με αυτόν τον τρόπο, η προσωρινή στήριξη θα λειτουργήσει ως «γέφυρα» μέχρι να αποδώσουν οι επενδύσεις που μπορούν να μειώσουν μόνιμα το ενεργειακό κόστος.
Οι βιομηχανικοί φορείς υπογραμμίζουν ότι δεν ζητούν προνομιακή μεταχείριση, αλλά ισότιμους όρους ανταγωνισμού με τους Ευρωπαίους ανταγωνιστές τους. Όπως επισημαίνουν, η πράσινη μετάβαση απαιτεί χρόνο και σημαντικά κεφάλαια και δεν μπορεί να προχωρήσει εάν στο μεταξύ η παραγωγική βάση της χώρας αποδυναμώνεται από το ενεργειακό κόστος.
Ανταγωνιστικότητα
Στο ίδιο πλαίσιο, ο επιχειρηματίας Ευάγγελος Μυτιληναίος θέτει το ζήτημα σε ευρωπαϊκή διάσταση, επισημαίνοντας ότι η ανταγωνιστικότητα της ευρωπαϊκής βιομηχανίας δεν μπορεί να περιμένει μέχρι να ολοκληρωθεί η ενεργειακή μετάβαση. Όπως σημειώνει, οι επενδύσεις σε κρίσιμες πρώτες ύλες, μπαταρίες, τεχνητή νοημοσύνη, αμυντικές τεχνολογίες και βιομηχανική απανθρακοποίηση προϋποθέτουν τεράστια κεφάλαια, αλλά οι επενδυτικές αποφάσεις λαμβάνονται τελικά με βάση τα οικονομικά δεδομένα και, κυρίως, το ενεργειακό κόστος.
Η Ευρώπη εξακολουθεί να καταναλώνει περίπου 450.000.000 τόνους πετρελαίου και 340 δισ. κυβικά μέτρα φυσικού αερίου ετησίως. Αυτό σημαίνει ότι οι υδρογονάνθρακες θα εξακολουθήσουν για τα επόμενα χρόνια να επηρεάζουν τις τιμές ηλεκτρικής ενέργειας, τη βιομηχανική ανταγωνιστικότητα και τους λογαριασμούς νοικοκυριών και επιχειρήσεων.
Το μήνυμα που εξέπεμψε είναι ότι η ενεργειακή στήριξη δεν μπορεί να εξαντληθεί σε εθνικές λύσεις. Απαιτείται κοινή ευρωπαϊκή στρατηγική και χρηματοδότηση ώστε η μετάβαση να μη μετατραπεί σε παράγοντα αποβιομηχάνισης. Η ανταγωνιστικότητα, όπως επισημαίνει ο κ. Μυτιληναίος, δεν είναι το όφελος που θα έρθει στο τέλος της μετάβασης, αλλά η προϋπόθεση για να μπορέσει η ίδια η μετάβαση να πραγματοποιηθεί.
Εφημερίδα Απογευματινή
