Γράφει ο Λευτέρης Αυγενάκης
Υπάρχει ένα κόμμα στην Ελλάδα του 2026 που δεν έχει ιδρυτή, δεν έχει πρόγραμμα, δεν έχει υποψηφίους. Και όμως, είναι αδιαμφισβήτητα το πιο δημοφιλές. Λέγεται Κόμμα της Οργής — και τα μέλη του μεγαλώνουν κάθε φορά που κάποιος επιλέγει τη διαμαρτυρία αντί για την ευθύνη, τον θυμό αντί για την πρόταση, το «κανείς δεν με εκπροσωπεί» αντί για το «ιδού τι προτείνω».
Σε αυτό το κλίμα, νέα κόμματα ξεφυτρώνουν σαν μανιτάρια μετά τη βροχή — το καθένα φέρει ένα θυμωμένο μήνυμα, μια προσωπική φιλοδοξία ντυμένη στα ρούχα της «αλλαγής». Φωνές δυνατές, ρητορική εύγλωττη. Αλλά τελικά άδεια.
Η ΕΛΛΑΔΑ ΠΟΥ ΧΤΙΖΕΤΑΙ — ΕΝΩ ΚΑΠΟΙΟΙ ΦΩΝΑΖΟΥΝ
Υπάρχει όμως και μια άλλη Ελλάδα, που χτίζεται με επιμονή και μετρήσιμα αποτελέσματα. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη παραδίδει μια χώρα αναγνωρίσιμα διαφορετική: η οικονομία που αποτελούσε ευρωπαϊκό ανέκδοτο καταγράφει σήμερα ρυθμούς ανάπτυξης που ζηλεύουν παλαιά βιομηχανικά κράτη, οι διεθνείς οίκοι αναβαθμίζουν διαρκώς την πιστοληπτική ικανότητα της χώρας, η ανεργία υποχωρεί σε ιστορικά χαμηλά. Αυτοκινητόδρομοι, σιδηρόδρομοι, λιμάνια, αεροδρόμια -έργα που για δεκαετίες έμεναν στα συρτάρια- σήμερα εκτελούνται. Γεωπολιτικά, η Ελλάδα δεν είναι πλέον ο αδύναμος κρίκος που περίμενε τις αποφάσεις άλλων, είναι ενεργός παίκτης με στρατηγικό βάρος και θεσμική αξιοπιστία. Σε μια Ευρώπη που κλονίζεται, αυτό δεν είναι δεδομένο. Είναι επίτευγμα.
ΤΟ ΠΑΝΟΡΑΜΑ ΤΗΣ ΑΝΤΙΠΟΛΙΤΕΥΣΗΣ: ΠΟΛΛΟΙ ΘΟΡΥΒΩΔΕΙΣ ΑΠΟΝΤΕΣ
Σε αυτό το παρασκήνιο η αντιπολίτευση προτιμά να μιλά γι’ αυτά που δεν έγιναν. Ο ΣΥΡΙΖΑ, ύστερα από διαδοχικές διασπάσεις, αναζητά διάσπαρτα τα θραύσματα της παλαιάς εκλογικής του βάσης. Το ΠΑΣΟΚ, παγιδευμένο σε ρητορική μεσότητας που δεν ενθουσιάζει κανέναν, καταγράφει αμείλικτη δημοσκοπική κάθοδο. Στα άκρα, ιδεολογικά συνεπείς αλλά κυβερνητικά ανύπαρκτες φωνές. Και οι νέοι σχηματισμοί: ο Τσίπρας επιστρέφει με νέα ονομασία -ΕΛΑΣ- και ίδιο αφήγημα αυτός που υπέγραψε μνημόνια αφού εξελέγη για να τα καταργήσει. Η Μαρία Καρυστιανού μετουσιώνει έναν δικαιολογημένο πόνο σε πολιτικό εγχείρημα, αλλά η απόσταση από τη βιωμένη αδικία μέχρι τη διακυβέρνηση κράτους παραμένει τεράστια. Αποτέλεσμα: η Ελλάδα του 2026 έχει περισσότερα κόμματα από ποτέ — και λιγότερη ουσιαστική αντιπολίτευση από ποτέ.
Η ΕΥΘΥΝΗ ΠΟΥ ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΟΝΟΜΑΣΕΙ
Ο κατακερματισμός της πολιτικής σκηνής δεν είναι μόνο προϊόν πολιτικής αποτυχίας. Είναι εξίσου προϊόν εκλογικής συμπεριφοράς. Κάθε ψήφος σε κόμμα που γνωρίζουμε ότι δεν μπορεί να κυβερνήσει είναι άρνηση συμμετοχής στην ευθύνη — με συνέπειες που τις πληρώνουμε όλοι στην καθημερινότητά μας. Η διαμαρτυρία είναι δικαίωμα. Αλλά όταν γίνεται μόνιμη στάση ζωής, νομιμοποιεί την ακινησία και δίνει άλλοθι σε αυτούς που δεν επιθυμούν αλλαγή. Ο πολίτης που ψηφίζει διαμαρτυρία νιώθει ότι «δεν συμβιβάστηκε». Συχνά όμως, ακριβώς αυτή η στάση διαιωνίζει το σύστημα που ισχυρίζεται ότι αντιτίθεται. Η χώρα που χτίζεται σήμερα δεν χτίστηκε με σύνθημα. Χτίστηκε με επιμονή και με τη σταθερή εντολή των πολιτών που επέλεξαν να εμπιστευτούν αντί να οργιστούν. Γιατί στο τέλος, ο θυμός δεν είναι ποτέ πρόγραμμα. Και η ψήφος δεν είναι μόνο έκφραση αισθήματος, είναι πράξη που σχηματίζει κυβερνήσεις, κοινοβούλια και χώρες.
Ο κ. Αυγενάκης είναι βουλευτής Ηρακλείου ΝΔ και πρώην υπουργός
Εφημερίδα Απογευματινή
