Η ραγδαία φθορά και η αποσύνθεση που καταγράφεται στο εγχείρημα της Μαρίας Καρυστιανού αντιμετωπίζεται με ικανοποίηση από διαφορετικά πολιτικά στρατόπεδα, καθώς η αποκαθήλωση ενός μέχρι πρότινος «αντισυστημικού» συμβόλου αναδιατάσσει εκ νέου τις ισορροπίες στο ήδη περίεργο και κατακερματισμένο πολιτικό τοπίο, ανακουφίζοντας «παίκτες» με διαμετρικά αντίθετες αφετηρίες και επιδιώξεις. Στο Μέγαρο Μαξίμου κατ’ αρχάς η πολιτική ανάγνωση των εξελίξεων που καταγράφονται στο κόμμα Καρυστιανού, με τις μαζικές αποχωρήσεις στελεχών και τις βιτριολικές αιχμές που εκτοξεύονται ένθεν κακείθεν, εστιάζει στη σταδιακή κατάρρευση γενικότερα της καταγγελτικής ρητορικής, η οποία μετά τα Τέμπη και για μεγάλο χρονικό διάστημα τροφοδοτούσε το αντικυβερνητικό μέτωπο και αμφισβητούσε τους θεσμικούς αρμούς της εξουσίας.
Η καθίζηση της Ελπίδας ερμηνεύεται από το κυβερνητικό επιτελείο ως απόδειξη πως η πολιτική διαμαρτυρία, όταν στερείται δομημένου προγράμματος και θεσμικής συγκρότησης, νομοτελειακά προσκρούει στις εσωτερικές αντιφάσεις του όλου εγχειρήματος. Για την κυβέρνηση, η εξέλιξη αυτή προσφέρει μια σπάνια ευκαιρία να ενισχύσει το αφήγημα της κυβερνησιμότητας, προβάλλοντας τη σύγκριση ανάμεσα στην υπεύθυνη διακυβέρνηση και την αόριστη αντισυστημική ρητορική στο φάσμα του θυμικού. Το Μαξίμου παράλληλα βλέπει να αποδυναμώνεται ένας αστάθμητος παράγοντας, εν προκειμένω το κόμμα του διδύμου Καρυστιανού – Γρατσία, που απειλούσε να συσπειρώσει σε κάποιο βαθμό ετερόκλητες μάζες δυσαρεστημένων πολιτών, ανακόπτοντας ροές «γαλάζιων» ψηφοφόρων και επιτρέποντας στην κυβερνητική πλειοψηφία να ανακτήσει την πρωτοβουλία των κινήσεων, επαναφέροντας τη δημόσια συζήτηση στο πεδίο της αποτελεσματικότητας και της σταθερότητας.
ΑΝΑΚΟΥΦΙΣΗ
Την ίδια στιγμή, στην πτέρυγα της δεξιάς εκλογικής δεξαμενής ο Αντώνης Σαμαράς και ο Κυριάκος Βελόπουλος παρακολουθούν την υποχώρηση της δυναμικής της Μαρίας Καρυστιανού με αίσθημα ανακούφισης, καθώς διατηρούνται γενικά ακέραια τα δικά τους ακροατήρια. Ένας πιθανός πολιτικός φορέας με πατριωτική, συναισθηματικά φορτισμένη ατζέντα θα απειλούσε να προκαλέσει σοβαρή διαρροή δεξιών και συντηρητικών ψηφοφόρων, οι οποίοι αναζητούσαν ενδεχομένως διέξοδο σε φρέσκα πρόσωπα με όρους θυμικού περισσότερο. Η αποσυσπείρωση αυτού του ρεύματος επιτρέπει στον Αντώνη Σαμαρά να διατηρήσει την επιρροή στους παραδοσιακούς συντηρητικούς κύκλους και στη δυσαρεστημένη βάση της ΝΔ, ενώ στον Κυριάκο Βελόπουλο παρέχει τη δυνατότητα να παραμείνει ο αδιαμφισβήτητος εκφραστής των πιο οργισμένων στον δεξιό χώρο.
Παράλληλα, στο αριστερό φάσμα η Ζωή Κωνσταντοπούλου βλέπει την κατάρρευση αυτή ως μια χρυσή ευκαιρία επανακατάληψης του πολιτικού της χώρου, καθώς η Πλεύση Ελευθερίας καταγράφει σημαντικές απώλειες βάσει των δημοσκοπήσεων. Η τραγωδία των Τεμπών, η οποία είχε αποτελέσει την κεντρική αιχμή του δικού της αντικυβερνητικού λόγου, απειλούνταν να περάσει αποκλειστικά στα χέρια της Μαρίας Καρυστιανού, ενός προσώπου που συμπύκνωνε τον ανθρώπινο πόνο χωρίς κομματικές εξαρτήσεις. Με την υποχώρηση της κυρίας Καρυστιανού, η Πλεύση Ελευθερίας αποκτά εκ νέου το μονοπώλιο της κινηματικής και δικαστικής εκπροσώπησης της υπόθεσης στο κοινοβουλευτικό πεδίο. Η Ζωή Κωνσταντοπούλου επαναφέρει τα Τέμπη ως δικό της προνομιακό πεδίο μάχης, αξιοποιώντας τη νομική εμπειρία της και τον επιθετικό λόγο της για να ξανακερδίσει τους πολίτες που αναζητούν μια φωνή αμφισβήτησης. Αντιστοίχως και ο Αλέξης Τσίπρας έχει έναν πονοκέφαλο λιγότερο με τη διαφαινόμενη καθίζηση του κόμματος Καρυστιανού, αν θυμηθούμε ότι μέχρι και τα τέλη της άνοιξης η Ελπίδα για τη Δημοκρατία εμφάνιζε καλύτερες δημοσκοπικές επιδόσεις σε σχέση με τον πρώην πρωθυπουργό και το κόμμα του που τότε έκανε την εμφάνισή του.
Εφημερίδα Απογευματινή
