Στην πολιτική ο χρόνος και ο τρόπος της αντίδρασης συχνά αποκαλύπτουν πολύ περισσότερα από τα ίδια τα λόγια. Η στάση του Αντώνη Σαμαρά αμέσως μετά την καθιερωμένη συνέντευξη Τύπου του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης αποτελεί ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα πολιτικής σπουδής, που δεν υπαγορεύτηκε από κάποια αγωνία για την πορεία της χώρας αλλά από μια βαθιά ριζωμένη προσωπική πικρία.
Προτού καν προλάβει να ολοκληρωθεί η μαραθώνια διαδικασία των ερωτήσεων στο Βελλίδειο και να αξιολογηθούν οι απαντήσεις του πρωθυπουργού, ο Μεσσήνιος πρώην πρωθυπουργός έσπευσε να αναρτήσει βίντεο-δήλωση. Η πρωτοφανής αυτή βιασύνη πρόδωσε και το περιεχόμενο της παρέμβασής του: δεν υπήρξε καμία ουσιαστική διάθεση σχολιασμού του οικονομικού σχεδίου, των μέτρων στήριξης των νοικοκυριών, του στεγαστικού προβλήματος ή των κρίσιμων γεωπολιτικών προκλήσεων. Ο κ. Σαμαράς προσπέρασε τα πάντα, εστιάζοντας μονοθεματικά και με εμφανή εκνευρισμό αποκλειστικά και μόνο στο σημείο που άγγιξε τον προσωπικό του εγωισμό.
Το μοναδικό έναυσμα για την άμεση ενεργοποίησή του στάθηκε η φράση του πρωθυπουργού περί «τεχνογνωσίας στο πώς να κάνει κακό στην παράταξη». Αντί όμως να απαντήσει με την ψυχραιμία και το πολιτικό κύρος που αρμόζει σε έναν άνθρωπο που υπηρέτησε στο ύπατο αξίωμα, ο Αντώνης Σαμαράς επέλεξε να διολισθήσει σε μια σειρά από ασύνδετες επιθέσεις και βαριές εκφράσεις. Μιλώντας απαξιωτικά για «κόμμα Μητσοτάκη» και όχι για παράταξη και εκτοξεύοντας κατηγορίες περί «ακρίβειας, διαφθοράς και αλαζονείας», δεν έκανε αντιπολίτευση επί της ουσίας, αλλά επιδόθηκε σε έναν προσωπικό λίβελο.
Αυτή η σπασμωδική κίνηση κατέδειξε περίτρανα αυτό που εδώ και καιρό ψιθυρίζεται στους πολιτικούς διαδρόμους: ότι πίσω από τις δήθεν ιδεολογικές ανησυχίες δεν κρύβεται καμία αρχή παρά μόνο ένα απροκάλυπτο μένος εναντίον του σημερινού πρωθυπουργού. Η αντιπάθεια αυτή, που πλέον αγγίζει τα όρια της προσωπικής εμμονής, θολώνει την κρίση και οδηγεί σε συμπεριφορές που απομειώνουν το ίδιο το πολιτικό κεφάλαιο του πρώην πρωθυπουργού.
Ένας έμπειρος πολιτικός ηγέτης οφείλει να λειτουργεί ως σημείο αναφοράς, συμβουλευτικά και ενωτικά, αφήνοντας πίσω του τα προσωπικά τραύματα και τις αντιζηλίες. Ο κ. Σαμαράς, αντιθέτως, συμπεριφέρθηκε σαν βιαστικός και οξύθυμος σχολιαστής των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, αναζητώντας πρόσκαιρα εσωκομματικά πυροτεχνήματα μέσα από την πόλωση.
Εγκλωβισμένος σε έναν στείρο και εγωκεντρικό μονόλογο, ο Αντώνης Σαμαράς κατάφερε απλώς να εκτεθεί. Όταν η κριτική παύει να είναι πολιτική και μετατρέπεται σε κραυγή προσωπικής αντιπάθειας, το μόνο που καταφέρνει είναι να στερείται κάθε σοβαρότητας και να οδηγεί σε πλήρη πολιτική απομόνωση.
Ο κ. Κούμπουλης είναι ιστορικός και θεολόγος
Εφημερίδα Απογευματινή
